ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٨١ - ٤ سوره نساء

آن عذاب خواهد بود. خداوند تعالى به همه چيز حافظ و خبردار مى‌باشد.
٨٦- و اگر كسى به شما سلام داد، از سلام او بهتر و نيكوتر سلام برگردانيد و يا همان را به او برگردانيد (مثلا شخصى سلام داده بگويد: سلام عليك در جواب بايد عليك السلام و رحمة اللَّه گفت، اگر آن شخص ضمن سلام و رحمة اللَّه گفت، بايد در جواب و بركاته اضافه كرد، رد جواب سلام دهنده، عليك السلام مى‌باشد، آيه شريفه دليل بر استحباب سلام و وجوب جواب است، اگر شخص سلام بر نگرداند گناهكار است (بايد توبه كند) در حقيقت خداوند تعالى در مورد هر چيز از شما بازخواست خواهد كرد.
٨٧- معبود حق خداوند تعالى است جز او خدايى نيست، شما را در روز قيامت براى رسيدگى به حساب گرد مى‌آورد، براى وقوع قيامت هيچ شك و شبهه نيست (اگر اين خبر خدا را قبول نمى‌كنيد) راستگوتر از خداوند كيست؟ البته خداوند تعالى در جميع گفته‌هاى خود صادق است، كذب قبيح مى‌باشد و قبيح لايق خداوند تعالى نيست. شخص مسلم بايد از خداوند تعالى تبعيت كرده، براى خود راستگويى را پيشه سازد، براى انسان لايق نيست كه از دهن خود سخن دروغ خارج سازد (چه فسادهايى كه از كذب به عمل آيد).
[توضيح: جماعتى از منافقين در مدينه از رسول اكرم اذن خواستند كه به علت بدى و ناسازگارى هوا خارج مدينه منزل كنند، رسول خدا به آنها اذن داد بعد از خروج كم‌كم از مدينه دورتر رفته و در مكه به مشركين ملحق شدند، مسلمين در حق آنها اختلاف كردند، بعضى به كفر و برخى به اعدام آنها حكم دادند. آن وقت آيه شريفه زير نازل شده و كفر آنها را بيان فرمود، ضمنا مسلمين را هم طعن زد كه چرا بين كفر و اسلام فرق نمى‌گذارند، بايد بدانند كه هر شخص از مسلمين كنار شود و به كفار ملحق گردد، از اسلام خارج است.] ٨٨- به شما مسلمين چه شده كه در حق منافقينى كه به مكه فرار كرده‌اند، دو فرقه شده‌ايد (خداوند تعالى آنها را منافق خطاب كرده، كفرشان را ثابت فرمود) خداوند تعالى به سبب اعمالى كه كرده‌اند (مرتد شدن و در مكه به مشركين ملحق گشتن) آنها را در جرگه مشركين داخل نموده، آيا شما مسلمين اراده مى‌كنيد كه اشخاص گمراه را (به سبب اعمال) مثل هدايت يافتگان قرار دهيد؟ هر كه را خداوند تعالى به ضلالت اندازد، يا محمد! تو نمى‌توانى راهى براى هدايت او پيدا كنى.
٨٩- آنهايى كه به مكه مراجعت كردند، كافر شدند، دوست مى‌دارند كه شما مسلمين هم كافر شده، همه در كفر با آنها برابر شويد (شما كه مى‌خواهيد آنها مسلمان شوند، هيچ وقت ممكن نيست) شما مسلمين از آنها براى خودتان دوست نگيريد، تا از مكه هجرت كنند و با شما در راه خداوند تعالى جهاد نمايند. اگر فرار كنندگان به همان حال از شما روى گردان شده، دوباره هجرت نكنند، در آن صورت هر جا آنها را يافتيد بگيريد و بكشيد، و از آنها براى خودتان دوست و كمك نگيريد (از اشخاصى كه بين مسلمين تفرقه مى‌اندازند بايد كنار شد).
٩٠- (مرتدين مذكوره فوق قتلشان واجب است) مگر مرتدينى كه به جماعت هم عهد شما (اهل كتاب) پناه ببرند. اگر به اين قبيل اشخاص پناه ببرند، به احترام آنها ديگر نمى‌توان آنها را به قتل رسانيد، و يا به طرف شما آمده مسلمان شوند و سينه‌شان تنگ شده، نخواهند نه با شما و نه اقوام مشرك خودشان جنگ كنند (در اين دو حال كشتن آنها جايز نيست) تصور نكنيد كه آن مرتدين از شما ترسيده جنگ نمى‌كنند، بلكه خداوند تعالى به قلب آنها رعب انداخته، اگر خداوند تعالى مى‌خواست آنها را به شما مسلط مى‌كرد، و با شما جنگ مى‌نمودند حال كه با شما جنگ نمى‌كنند، شما هم با آنها جنگ نكنيد، چنانچه مرتدين از شما كنار شده، در جاى دور دست منزل كنند، و با شما جنگ نكنند، و اظهار اطاعت نمايند، در اين صورت خداوند تعالى براى شما نسبت به آنها راهى قرار نداده است و نمى‌توانيد آنها را به قتل رسانده و يا اذيت كنيد، در اين حالات از اذيت و قتل مشركين شما مسلمين ممنوع هستيد (بناى اسلام به مماشات و مدارا گذاشته شده، مسلمين بايد با هم برادروار زندگى كنند و نسبت به هم مهربان و خوش رفتار باشند، ثمره عمده اسلام مدارا و خوش‌رفتارى است، چنان كه رسول اكرم فرموده: مسلمان به شخصى گفته مى‌شود كه مردم از دست و زبان او به سلامت باشند).
[توضيح: از طايفه بنى اسد و غطفان جماعتى به مدينه آمده، اظهار اسلام كردند مسلمين از آنها خاطر جمع گشتند، همين كه به منازل خود برگشتند، كافر شدند، و در فرصت مناسب بى‌خبر به مسلمين هجوم كرده، آنها را به قتل رساندند. آيه شريفه زير درباره آن جماعت نازل شده.] ٩١- علاوه از آنهايى كه مرتد شده به مكه رفتند، جماعت ديگرى را مى‌يابيد كه اراده‌شان از اظهار ايمان اين است كه شما را از طرف خود خاطر جمع نمايند، تا شما از آنها غافل شويد و قوم خود را هم از طرف شما خاطر جمع كنند كه از طرف شما به آنها هيچ اذيتى نخواهد رسيد، اما هر وقت به جنگ دعوت شوند، به فتنه باز گردند، اگر آن جماعت در موقع جنگ با شما كنار نيامده، و اظهار اطاعت نكنند و از ضرر رساندن به شما دست برندارند، در آن صورت آنها را هر جا پيدا كرديد، به قتل برسانيد. براى به قتل رسانيدن جماعت مذكور به شما تسلط و اختيار آشكارا داده‌ايم.
[توضيح: آيه شريفه زير درباره قتل نفس نازل شده، قتل نفس به سه قسم متصور است. يكم آن كه شخص عمدا يا قصدا ديگرى را به قتل برساند. دوم قتل از روى خطا و سهو باشد، مثلا شخصى به شكارى تير بياندازد و آن تير به خطا به انسان خورده، او را هلاك سازد، سوم قتل شبيه به عمد كه از روى خطا واقع شود، مثلا معلم طفل را براى تأديب بزند طفل بر اثر ضربه به قتل برسد، حكم هر دو در كفاره يكى است. ولى در خون بها فرق دارد، حكم قتل عمد و غير عمد به شرح زير ضمن آيه بيان شده مى‌فرمايد:]