ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٥٤ - ٣ سوره آل عمران

٧٨- در حقيقت جماعتى از يهوديان هستند (اشخاص فوق الذكر) كه موقع قرائت توراة زبان خود را از طرف حق به سوى باطل مى‌گردانند، تا شما مسلمين سخنان باطل را جزء توراة حساب كنيد (چون شما خواندن توراة نمى‌دانيد، من شما را آگاه مى‌كنم) هرگز آن سخنان باطل در توراة ذكر نشده است. يهوديها به دروغ به خداوند متعال نسبت مى‌دهند، و حال آن كه خودشان مى‌دانند كه دروغ مى‌گويند؟ و اسناد گفته‌هاى دروغ به خداوند جايز نيست.
[توضيح: ضمن آيه شريفه زير خداوند تعالى از طوايف نصارى آنهايى را كه عيسى را معبود قرار داده‌اند رد مى‌فرمايد.] ٧٩- جايز نيست. شخصى كه خداوند تعالى به او كتاب و حكمت داده و او را به پيغمبرى مبعوث نموده (عيسى) به مردم بگويد كه خداوند تعالى را ترك كرده و مرا معبود بدانيد، و به من سجده كرده و يا مرا به خداوند تعالى شريك قرار دهيد. (شما اين سخنان را به عيسى افترا و بهتان مى‌گوئيد. هرگز عيسى اين قبيل سخنان نگفته است) بلكه عيسى عليه السلام به مردم اين چنين گفته است كه به دين حق تعالى محكم چسبيده در اطاعت او باشيد، چون شما احكام توراة و انجيل را به همديگر تعليم مى‌دهيد و احكام الهى را به آنهايى كه نمى‌دانند مى‌آموزيد، در اين صورت بايد شما در اطاعت الهى باشيد. اين سخنان گفته عيسى مى‌باشد نه اين كه مردم را به عبادت خود دعوت كند.
٨٠- عيسى عليه السلام به شما امر نمى‌كند كه ملائكه و پيغمبران را صاحب و تربيت دهنده خود قرار دهيد، بلكه تربيت دهنده جميع مخلوق خداوند تعالى است. چگونه عيسى مى‌تواند بر خلاف اين امر كند، آيا بعد از اطاعت حق تعالى و ايمان به او عيسى شما را به كفر امر مى‌كند؟ هيچ وقت چنين امرى از عيسى صادر نمى‌شود.
٨١- اى اهل كتاب! بياد آريد زمانى را كه خداوند تعالى از موسى و انبياء بعد از او عهد محكم گرفت كه احكام الهى را به شما برسانند.
اين عهد را از آن جهت از آنها گرفتم، تا هر چه از كتاب و حكمت كه به شما داده‌ام، آن را به شما برسانند. بعد از آن انبياء، پيغمبرى (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) سوى شما آيد كه به راستى كتابهايى (توراة و انجيل) كه به شما نازل شده گواهى مى‌دهد. البته بايد به محمد صلّى اللَّه عليه و آله ايمان بياوريد و او را كمك كنيد (خداوند تعالى بعد از گرفتن عهد ايمان به محمد صلّى اللَّه عليه و آله از پيغمبران) به پيغمبران فرمود: آيا اقرار داريد كه از شما عهد گرفتم و شما هم بنا به عهد و اقرارى كه كرده‌ايد، از مردم براى عمل به احكام الهى عهد گرفتيد (تا به احكام توراة و انجيل عمل كنند) انبياء گفتند: الهى اقرار كرديم. خداوند فرمود: اى پيغمبران؛ براى گرفتن اين عهد از مردم شاهد باشيد، من هم با شما از شهود هستم. هيچ وقت در روز قيامت اين عهد را نمى‌توانند انكار بكنند (يهوديان عهد كرده‌اند كه به احكام توراة عمل نمايند. مهمترين حكم توراة ايمان به محمد و تصديق قرآن است).
٨٢- هر كس از عهد مذكوره رو گردان شده به احكام توراة (و ساير كتب الهى) عمل نكند، البته از اشخاص فاسق است.
٨٣- آيا اهل كتاب به غير دين خداوند تعالى دين ديگرى طلب مى‌كنند؟ آنانى كه به كتاب الهى عمل نمى‌كنند خارج از دين هستند.
چگونه به غير دين خداوند تعالى، دين ديگر طلب مى‌كنند، و حال آن كه مخلوقات آسمانها و زمين به خداوند تعالى يا از روى اختيار به دليل و برهان و يا به قهر و زور اطاعت نموده‌اند (براى آنهايى كه اطاعت نكرده‌اند، بلا نازل شده، و تماما هلاك شده نتوانسته‌اند از حكم الهى فرار كنند) و جميع مخلوق به طرف خداوند تعالى رجوع خواهند كرد.
٨٤- يا محمد! به مؤمنينى كه تابع تو شده‌اند، بگو كه اين طور بگويند:
به خداوند تعالى و به آن قرآنى كه به ما نازل شده، و همچنين به احكامى كه به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اولاد يعقوب نازل گرديده و به كتاب‌هايى كه به موسى و عيسى داده شده و به جميع انبياء و احكام الهى ايمان آورديم، ما مسلمين فرق و تفاوت بين آنها نگذاريم و به همه ايمان داريم (ولى شما اهل كتاب، بين پيغمبران فرق گذاشته به بعضى از آنها ايمان آورده و به برخى كفر مى‌ورزيد) ما خالصا به خداوند تعالى اطاعت كرده، به او شريك قرار نمى‌دهيم.
٨٥- هر كس به جز دين اسلام، دين ديگرى جستجو و اختيار كند.
آن دين ابدا از او قبول نشود، و آن شخص در آخرت به نفس خود زيانكار شده، هيچ وقت براى او نجات نخواهد بود.
[توضيح: چند نفر از اهل مكه از جمله (طعمة بن ابيرق و حوح بن اسلت و حرث بن سويد) و چند نفر ديگر غير از اينها به مدينه نزد رسول اكرم مشرف شدند و قبول اسلام نمودند. ولى بعد از مدتى مرتد شده به مكه مراجعت كردند بين آنها حرث بن سويد دوباره توبه كرده به اسلام داخل شد آيه شريفه زير در اين باره نازل شد.] ٨٦- چگونه خداوند تعالى گروهى را كه بعد از ايمان به خدا و قبول دين اسلام و شهادت اين كه محمد صلّى اللَّه عليه و آله پيغمبر است، و ادله روشن براى حقانيت قرآن به آنها آمده، و پس از آن كافر و مرتد شدند، به راه راست هدايت نمى‌كند.
٨٧- جزاى اشخاص مرتد اين است كه خدا و فرشتگان و جميع مردم به ايشان لعنت مى‌كنند.
٨٨- اشخاص مرتد در لعنت جاويد كه جهنم است، بمانند و آتش جهنم از آنها تخفيف پيدا نمى‌كند، و هرگز سايه رحمت بر آنها افكنده نشود.