ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٥١١ - ٧٤ سوره مدثر

٢٠- (يا محمد) در حقيقت پروردگار تو عالم است كه تو بعضى اوقات كمتر از دو ثلث شب و يا اوقات ديگر نصف آن و وقت عليحده ثلث آن را شخصا و گروه ديگرى از مؤمنين كه با تو هستند به امر نبوت قائم مى‌شويد: تقدير كننده شب و روز به قدرت كامله خود خداوند تعالى است، او مى‌داند كه شما نمى‌توانيد به تحقيق ساعات ثلث و يا نصف شب را بدانيد از اين جهت وقت معين قرار نداده به نظر خودتان واگذار شد كه به هر قسم براى شما ممكن شود به همان ترتيب رفتار كرده مردم را دعوت نماييد. هر قدر بر شما ميسر شود از قرآن حفظ كرده احكام آن را به سايرين برسانيد (اين امر بر جميع مسلمين لازم است) خداوند تعالى داناست كه از شما بعضى ناخوش مى‌شوند و اشخاص ديگرى هستند كه به فضل الهى جهت طلب روزى روى زمين مسافر باشند و بعضى كسان هستند كه در راه خداوند تعالى مشغول جهاد مى‌شوند با اين حال و با مشغول شدن به اين امور براى شما مؤمنين جهت ارشاد و تبليغ زيادتر تكليف نمى‌شود، فقط در موقع اقدام و مباشرت به اين امور بر شما لازم است كه به قدر امكان از احكام قرآن شريف حفظ كرده و احكام آن را به سايرين برسانيد. نماز بخوانيد زكاة بدهيد به هر عمل خير مباشرت نماييد به خداوند تعالى قرض نيكو (صدقه) بدهيد تا براى شما افزون سازد.
هر عمل خيرى كه براى آخرت خود پيش فرستيد آن را نزد خداوند تعالى پيدا مى‌كنيد، آنچه پيش فرستاده‌ايد از آنچه در دنيا باقى گذاشته‌ايد براى شما بهتر است و ثواب آن بزرگتر است.
در تقصير حسنات و مباشرت به معاصى از خداوند تعالى طلب مغفرت كنيد در حقيقت خداوند تعالى اشخاصى را كه طلب مغفرت كنند و توبه نمايند بخشنده است.
٧٤ سوره مدّثر
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
[توضيح: پيغمبر نامدار ما قبل از بعثت هر سال يك ماه كمتر يا بيشتر در كوه «حرا» جوار مكه اعتكاف نموده به مقتضاى عقل شريف به خداى تعالى عبادت مى‌كرد در سال بعثت ليله ٢٧ رجب بعد از عبادت در غار (واقع در حرا) به عباى خود پيچيده خوابيده بود از زير عبا گويا منور شدن غار معلوم آن حضرت شد خواست سر خود را باز كند خوف به آن جناب مستولى شده سر خود را باز نكرد نورانيت در غار متزايد شده بعضى اصوات فرح انگيز به سمع شريف آن حضرت مى‌رسيد ناچار سر خود را برداشته غار را (به نور علم و عرفان) منور ديد همان وقت روح مقدس كه در لسان شريعت به نام جبرئيل خوانده مى‌شود از طرف رب العزه به قلب شريف آن حضرت درهاى معارف و حكمت را باز كرده سوره مباركه اقراء به اسم را به آن حضرت القاء نموده معدن حكمت و معارف به قلب شريف سوره را حفظ نمود اين سوره اولين سوره قرآن شريف است كه به سينه آن حضرت نازل شد همين كه سوره نازل شد درهاى علم و معارف و حكمت به روى آن جناب گشوده گشت، اگر چه ضمن سوره براى دعوت مردم مأمور نشد (در حالى كه مقصود و منظور آن حضرت از انزوا و اعتكاف چند ساله در كوه حراء پيدا كردن راهى براى دعوت مردم به سوى توحيد و ترك شرك بود) ليكن از نزول سوره به اصل مقصود عالى خود (مأموريت دعوت به سوى توحيد) تفأل نموده هنگام صبح از غار خارج شده به طرف مكه روانه شده حالت عجيبى به آن حضرت دست داده بود كه از طلعت كريمه آن بزرگوار ظاهر و هويدا مى‌شد به همان حال به منزل خود داخل شده عيالش (خديجه) در موقع مشاهده حالت غريبه آن حضرت كيفيت واقعه را سؤال نمود آن بزرگوار قصه را كما كان نقل نمود. (خديجه) گفت هيچ فكر نكن تو مرد نيكوكار وصله ارحام كننده و امين هستى اين امر مقدمه نبوت است يقينا به دعوت مردم مبعوث خواهى شد. بيا تو را نزد عموزاده‌ام (ورقة ابن نوفل) ببرم همين ورقه عموزاده خديجه به دين نصارى داخل شده كتب آسمانى مطالعه كرده بود و آخر عمرش چشمانش كور شده بود. خديجه رسول خدا را همراه خود نزد ورقه برده قصه را نقل نمود ورقه از دست رسول خدا گرفته گفت: «همان ناموس اكبرى كه عيسى بن مريم بدان بشارت داده تويى و به نبوت مبعوث شده‌اى دوست مى‌دارم كاش حيات داشتم در امر نبوت به تو كمك مى‌كردم و در نشر دين معين تو مى‌شدم» رسول خدا از آنجا برگشته در منزل نشست و به عاقبت امر فكر مى‌كرد چند روزى وحى منقطع شد رسول اكرم بين الخوف و الرجاء در منزل منزوى شده با عقل شريف خود شورى مى‌كرد تا اين كه در روز مسعدت مقرون سوره مباركه يا ايها المدثر نازل شده به طور صريح و آشكار مأمور دعوت گرديد آن حضرت به آرزوى قلبى خود رسيده متوكلا على اللَّه كمر همت و مردانگى را محكم بسته با شوق و شعف فوق العاده از منزل خود خارج شده به كوه صفا صعود فرمود، مردم را ندا زده اهل مكه از صغير و كبير همه آنجا جمع شدند آن حضرت مأموريت خود را از طرف حق تعالى به آنها اعلام و آنها را به سوى توحيد و ترك شرك دعوت كرد اهل مكه خصوصا اشراف و مخصوصا اقرباء و عموهاى آن حضرت از اين امر مكدر شده اعراض نمودند. بعد از اين به تفسير سوره مباركه شروع مى‌شود.] ١- اى آن كه عبا (دثار) پوشيده در خانه نشسته‌اى‌
٢- (يا محمد) برخيز مردم را به عزم و قصد به توحيد دعوت كن وبال كفر و شرك را به آنها فهمانيده آنهايى را كه ايمان نمى‌آورند از عذاب ما بترسان.
٣- (يا محمد) پروردگار خود را به بزرگى مخصوص كرده به كبريا و عظمت او را وصف بكن (همين كه اين آيه شريفه نازل شد رسول خدا «اللَّه اكبر» گفت (خديجه) هم تابع رسول خدا شده اللَّه اكبر گفت، به نبوت يقين كرده شاد شد).
٤- لباس خود را از نجاسات پاك كن (نفس خود را از اوصاف خبيثه و رذيله پاك و منزه ساخته به اخلاق حسنه آراسته بكن) «در عرف گفته مى‌شود فلان كس پاكدامن است يعنى نفسش از صفات خبيثه و قبيحه پاك است آيه شريفه هم از اين قبيل است خطابات قرآن شريف تماما روى عرف و عادت است حمل معنى آيه شريفه، به پاكى لباس در نماز چنان كه اكثر مفسرين گفته‌اند علاوه از آن كه با صدر و ذيل آيه مناسب نيست انحراف معنى از مطلب عالى به معنى‌