ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٣٠ - ٤٢ سوره شورى

طرف خداوند تعالى رجوع كند چنين شخصى را هم خداوند تعالى به طرف ايمان هدايت مى‌كند.
١٤- (يا محمد) اهل كتاب بعد از پيغمبرانشان در دين و مذهب خود اختلاف نكردند مگر اين كه علم به قباحت اختلاف و ضلالت افتادن سوى ايشان آمده بود، اين اختلاف (هم) از حسد به يكديگر و شيوع ظلم و رياست طلبى ناشى شده (اين حكم خطاب به رؤساى روحانى است (يا محمد) اگر از طرف پروردگار تو خداوند تعالى اين حكم از پيش نرفته بود كه عذاب آنها را تا روز قيامت به تأخير اندازد هر آينه بين آنها به هلاكت حكم شده همه هلاك گشته يك نفر از آنها باقى نمى‌ماند (يا محمد) كيفيت گذشتگان از اهل كتاب بدين قسم بود كه ذكر شد، در اين زمان وارثين آنها در حق آن كتابها «تورات و انجيل» علاوه از آن كه در شك و ترديدند سايرين را هم به شك مى‌اندازند. (شما علماى ملت اسلام هم مانند آنها نشده مردم را به شك و ترديد نيندازيد).
١٥- (يا محمد) به سبب شيوع همين كفر و اختلاف و نفاق و تفرقه مردم را به سوى توحيد و اتفاق دعوت كن همان طور كه خداوند تعالى تو را امر نموده در دعوت محكم و برقرار باش، به خواهش نفس باطل و مختلف مردم تابع نباش، بگو (يا محمد) هر كتابى كه خداوند تعالى نازل فرموده من آنها را تصديق كرده ايمان آورده‌ام، زمانى كه در امرى مخاصمه كرده به هر حكم من رجوع كرديد از طرف خداوند تعالى مأمور هستم كه بين شما به حق و عدالت حكم كنم (يا محمد) بگو اى مشركين پروردگار ما و شما يگانه خداوند تعالى است عمل ما براى خودمان و عمل شما براى خودتان باشد هر شخصى به جزاى عمل خود خواهد رسيد، بين ما و شما منازعه و مباحثه‌اى نيست زيرا حق ظاهر شده و بطلان شما آشكار گشته هيچ دليلى براى شما باقى نمانده است تا بتواند در مقابل دين حق اسلام بياوريد رجوع و بازگشت ما و شما به طرف خداوند تعالى است روز قيامت ما را به يك جا جمع كرده از شما انتقام خواهد كشيد.
١٦- (يا محمد) بعد از ظهور دين اسلام و دخول (دسته‌اى از مردم) به دين اسلام اشخاصى كه در حق توحيد و دين اسلام و باطل نمودن آن مخاصمه و منازعه مى‌كنند دلايل آنها نزد خداوند تعالى باطل است هيچ تأثير در آنها نخواهد بود و غضب خداوند تعالى شامل آنها شده براى آنها در قيامت عذاب شديد آماده است.
١٧- (يا محمد) خداوند تعالى براى نوع بشر كتاب (قرآن) مقياس حق و عدالت، نازل نمود تا اين كه مردم در امر دين و دنيايشان از آن فايده بردار شده عمل خير را شعار خود قرار دهند، (يا محمد) وقوع قيامت را تو چه مى‌دانى شايد نزديك باشد تو بدان عالم نيستى.
١٨- (يا محمد) غير مؤمنين به قيامت تعجيل كرده مى‌گويند چرا قيامت به زودى واقع نمى‌شود پس كى واقع خواهد شد، اما مؤمنين وقوع قيامت را باور داشته از آن ترس دارند كه مبادا به آنها عذاب شود، (يا محمد) با خبر باش اشخاصى كه در حق قيامت با مؤمنين مخاصمه و منازعه مى‌كنند البته آنها نهايت مرتبه از حق كنار بوده و در ضلالتند.
١٩- خداوند تعالى به بندگان خويش صاحب لطف و مرحمت بوده احسان بيشتر مى‌كند به هر كه بخواهد يك قسم روزى مى‌دهد كه به ديگرى همان را نداده است بلكه به نحو ديگر به او هم روزى مى‌رساند خداوند تعالى قادر مطلق بوده و به هر چيزى غالب است.
٢٠- (يا محمد) هر شخصى كه زراعت آخرت را اراده كرده و عملش براى آخرت بوده باشد از براى او زراعتش را (به عنوان مزد و ثواب) زياد مى‌كنيم و هر شخصى كه زراعت دنيا را اراده كرده عملش براى دنيا بوده باشد از دنيا چيزى بر او مى‌دهيم اما ديگر براى او در آخرت هيچ نصيب و حصه‌اى نشده از ثواب آخرت محروم خواهد بود.
٢١- آيا براى مشركين شركايى را خدايان باطل (بتها) هست كه براى آنها از احكام دين و مذهب كه خداوند بدان اجازه نداده قرار داده‌اند از اين جهت تابع آن احكام شده به احكام خداوند تعالى اطاعت نمى‌كنند (و حال آن كه بتها به قرار دادن چنين احكامى قادر نيستند مشركين از جانب خود احكام مى‌تراشند) اگر حكم قبلى خداوند تعالى نمى‌بود كه عذاب گناهكاران بايد به قيامت بماند هر آينه بين آنها حكم به هلاكت شده همه هلاك مى‌گشتند و يك نفر مشرك و عاصى نمى‌ماند ليكن عذاب آنها به قيامت مانده است در حقيقت در روز قيامت براى ظالمين عذاب دردناك آماده است.
٢٢- (يا محمد) روز قيامت ظالمين را به سبب اعمال مكتسبه در دنيا در شدت خوف مى‌بينى و حال آن كه خوف بكنند يا نكنند عذاب عملشان به آنها واقع خواهد شد، اما اشخاصى كه ايمان آورده عمل صالح بكنند آنها در باغات بهشت خواهند بود، براى آن مؤمنين نزد پروردگارشان هر چيزى را كه بخواهند حاضر و مهياست اين ثوابها براى اعمال كم بندگان، تفضل بزرگ از خداوند تعالى است.