ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٩٣ - ٣٦ سوره يس

قشون نازل نمى‌كنيم بلكه هلاكت آنها سهلتر از آن بود كه از آسمان قشون نازل كنيم.
٢٩- (يا محمد) فرستادن عذاب ما بر آنها صداى شديدى بود كه ما آن را براى هلاكت آنها انشاء كرديم همين كه آن صوت به گوش آنها برخورد زهره‌شان چاك شده مانند خاموشى شعله آتش، زندگى تمامشان يك دفعه خاموش گرديد.
٣٠- (يا محمد) سزاست كه براى بندگان من حسرت و تأسف خورده شود زيرا هر پيغمبرى كه به آنها فرستاده شد او را استهزاء كردند از اين جهت بر آنها عذاب نازل شد چنين جماعتى براى پشيمانى سزاوارند چرا پيغمبران را تكذيب كردند تا براى آنها عذاب نازل شود.
٣١- آيا تكذيب كنندگان انبياء مى‌دانستند كه چه جماعت بسيارى را قبل از آنها هلاكت ساختيم؟ در حقيقت آنها به سوى آنهايى كه در دنيا هستند باز نمى‌گردند، البته دانستند ليكن خواب غفلت چشم بصيرت آنها را گرفته در ضلالت باقى مانده‌اند.
٣٢- (يا محمد) جميع مخلوق روز قيامت نزد ما حاضر شده انتقام مظلوم از ظالم گرفته خواهد شد.
٣٣- (يا محمد) دليل بر زنده شدن اموات و حشر آنها در قيامت زنده شدن زمينهاى موات مى‌باشد كه هر قسم علوفه را بعد از خشكيدن و از بين رفتن دوباره حيات مى‌دهيم و از آن زمين دانه‌ها (گندم و جو و برنج و غيره) خارج مى‌كنيم كه از آن دانه‌ها خورده تعيش مى‌كنند.
٣٤- براى نوع بشر در روى زمين از انگور و خرما باغات قرار داديم و در آن چشمه‌ها باز كرديم تا از آنها فايده بردار شوند.
٣٥- آن باغات را براى (استفاده) نوع بشر مقرر كرديم تا از ميوه‌هاى آن با آنچه به دستشان زحمت كشيده عمل آورده بخورند آيا به نعم خداوند تعالى شاكر نمى‌شوند؟ آيا كفران به چنين نعم و شريك قرار دادن به خداوند تعالى سزاوار است؟
٣٦- از عيب و نقص پاك و منزه است آن خداوندى كه هر جنس و صنف مخلوق را خلق نمود از آنچه كه زمين ميروياند و از نفسهاى مردم از مذكر و مؤنث و از هر آنچه كه طايفه انسان از آن آگاه نيستند.
٣٧- (يا محمد) دليل ديگر در اثبات قدرت ما وجود شب است كه چون روز را از آن برگيريم ناگهان همه در تاريكى مى‌مانند.
٣٨- (يا محمد) خلقت آفتاب دليل بزرگى براى قدرت ما مى‌باشد آفتاب با استقرار در مكان خود هميشه در حركت كردن است، حركت آفتاب (به نفس خود) در مقر خود تقدير خداوند مقتدر و عالم مى‌باشد، مقدر كرده بايد اين چنين حركت كرده جارى باشد (اگر به لفظ لمستقر در آيه شريفه دقت شود ثابت مى‌گردد كه آفتاب در محور خود حركت نفسى و ذاتى مى‌كند خلاف حركت وضعى ظاهر و آشكار مى‌باشد. تدبر لازم است).
٣٩- (يا محمد) براى سير قمر (بيست و هشت) منزل قرار داديم همين كه آن منازل را سير كرده تمام نمود مانند شاخه خرما كه يك سال و يا بيشتر روئيده شود به طور نازك (در منزل اول) ظاهر و هويدا مى‌شود. (ماه ٢٨ منزل دارد به هر منزلى يك شب مى‌رسد همين كه ٢٨ از ماه شد اگر ماه تمام شود دو شب و اگر ناقص شود يك شب مستتر مى‌شود به حال استتار ماه محاق گفته مى‌شود نام منازل به تفصيل در سوره يونس ضمن تفسير آيه ٧ بيان شده).
٤٠- (يا محمد) براى آفتاب سزاوار نيست كه قمر را درك كند و نه شب (مى‌تواند) به روز سبقت گيرد به جاى روز و يا روز به جاى شب نشده هيچ يك نمى‌توانند يك جا جمع شوند بلكه آفتاب و ماه هر كدام در دايره مخصوص مانند كسى كه در آب غوطه مى‌زند در فضاى غير متناهى غوطه زده حركت مى‌كنند.
٤١- (يا محمد) دليل ديگر بر قدرت ما اين است موقعى كه پدران فرزندان و جگر گوشگان خود را به تجارت دريا مى‌فرستند ما آنها را با كشتى پربار حمل كرده محافظت نموده به مقاصد خود مى‌رسانيم.
٤٢- و براى آنها در خشكى از مثل كشتى براى سوار شدن خلق كرديم تا به آنها هم سوار شده به طرف مقصد خود بروند.
٤٣- اگر بخواهيم پدران را به مصيبت فرزندان مبتلا كرده آنها را در دريا غرق مى‌كنيم كه آن وقت براى آنها فريادرس و يا نجات دهنده پيدا نمى‌شود.
٤٤- البته هيچ كس نمى‌تواند آنها را محافظت كرده از موت نجات دهد مگر اين كه رحمت ما شامل آنها شده تا اجل مقرر از حيات بهره‌مند شوند بعد موت آنها را درك كرده به عالم آخرت منتقل مى‌شوند.
٤٥- (يا محمد) زمانى كه به كفار و مشركين گفته مى‌شود (تو مى‌گويى) از بابت گناهان گذشته و گناهان مرتكبه بعدى از خداوند تعالى خوف كرده از گذشته‌ها توبه نموده و گناهان بعدى را ترك نمائيد تا رحمت خداوند تعالى شامل شما شده ببخشد (يا محمد) آنها را مى‌بينى اعراض كرده در گفته تو فكر و تأمل نمى‌كنند.
٤٦- (يا محمد) امر آنها هميشه اعراض از حق است هيچ دليل و برهانى از دلايل و براهين خداوند تعالى به آنها نمى‌آيد مگر اين كه از آن اعراض كرده ايمان نمى‌آورند بلكه در ضلالت و جهالت مانده هلاك مى‌شوند.
[توضيح: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در مكه مشركين را به دادن صدقه و احسان كردن امر فرمود آنها انكار نمودند آيه شريفه زير در حق آنها نازل شد فرمايد:] ٤٧- زمانى كه به مشركين گفته شد (تو گفتى يا محمد) از روزيهاى اعطايى خداوند تعالى انفاق و احسان كنيد، مشركين در حق فقراء مؤمنين گفتند آيا ما به اشخاصى طعام بدهيم كه اگر خداوند تعالى‌