قبطى بر زمين افتاد و مرد، چون موسى قصد قتل نداشت، به ديدن نعش قبطى گفت اين قتل نفس از عمل شيطان است در حقيقت شيطان براى انسان دشمن آشكار بوده انسان را به ضلالت مى‌اندازد.
١٦- موسى گفت اى پروردگار، من با قتل اين قبطى به نفس خودم ظلم كردم مرا ببخش و از گناهان من درگذر (به سبب ظالم بودن قبطى) خداوند تعالى موسى را بخشيده از تقصير او در گذشت در حقيقت خداوند تعالى به توبه كنندگان رحم كرده بخشنده است.
١٧- موسى گفت اى پروردگار من، به اين نعمت كه به من دادى و تفضل كرده و بخشيدى من هرگز به اشخاص مشرك و ظالم و گناهكار كمك نمى‌شوم.
١٨- موسى (پس از كشته شدن قبطى و نجات يافتن بنى اسرائيل از توقف در مصر خوفناك شده منتظر ماند ببيند از قتل قبطى چه خبرى ظاهر مى‌شود ليكن قبطيها قاتل او را نشناخته جستجو مى‌كردند فرداى آن روز موسى در شهر مى‌گشت ناگهان ديد (اسرائيلى) مرد ديروزى كه به سبب كمك به او قبطى را به قتل رسانيده بود باز با قبطى ديگرى نزاع مى‌كند و موسى را به كمك خود مى‌طلبد موسى كه نزاع آن شخص را ديد به او گفت البته تو آشكار گمراهى هر روز با يك نفر جنگ مى‌كنى.
١٩- موسى بعد از غيظ به مرد اسرائيلى، مغلوبيت خود را ديده ترحم كرده غيرت بر او دست داد همين كه خواست به دشمن خود و اسرائيلى حمله كند مرد اسرائيلى چنان گمان نمود كه موسى از غضب بر او حمله خواهد نمود گفت اى موسى مى‌خواهى مرا بكشى همان طور كه ديروز نفسى را به قتل رسانيدى تو اراده نمى‌كنى مگر اين كه در سرزمين مصر ظالم باشى به عاقبت هيچ امرى فكر نكرده مردم را به قتل مى‌رسانى (يا موسى) تو اراده نمى‌كنى كه از اصلاح كنندگان باشى.
٢٠- همين كه مرد اسرائيلى اين سخن را به موسى گفت در شهر شايع شد كه موسى قاتل قبطى مى‌باشد و اين خبر به گوش فرعون رسيد وزرا شورى كرده به قتل موسى حكم دادند شخصى از دوستان موسى كه در كنار شهر بود خبر مزبور را شنيده در نهايت سرعت مطلب را به موسى خبر داد گفت اى موسى وزرا و مباشرين امر سلطنت مشورت مى‌كنند تا تو را به قتل برسانند از اين شهر بيرون رو در حقيقت من براى تو از جمله نصيحت كنندگان هستم.
٢١- موسى در حال خوف از شهر بيرون رفته منتظر بود كه آيا او را گرفتار خواهند كرد يا نه؟- گفت اى پروردگار من مرا از دست قبطيان ظالم نجات بده.
٢٢- زمانى كه از مصر خارج شده به طرف شهر مدين موقف شعيب پيغمبر رو نهاد، موسى به سبب نابلدى راه دعا كرده از خداوند تعالى استعانت نموده گفت اميدوارم پروردگار، مرا به راه مستقيم هدايت كرده راه را به من بنماياند.
[توضيح: خداوند تعالى موسى را نااميد نكرده او را به راه مدين هدايت فرمود پس از طى طريق يك سر در كنار چشمه مدين وارد شد چنان كه ضمن آيه كريمه خبر مى‌دهد:] ٢٣- و چون موسى بر سر چاه آبى در شهر مدين رسيد جماعتى از مردم را ديد كه به حيوانات خود آب مى‌دادند غير از آن جماعت دو نفر زن آنجا ديد كه حيوانات خود را در يك طرف نگهداشته و از آب خوردن مانع مى‌شوند، به موسى غيرت دست داد (موسى شخص بسيار غيور بود) به زنان گفت مطلب شما از ممانعت اين حيوانات چيست چرا نمى‌گذاريد آب بخورند؟ گفتند چون ما زن هستيم ياراى اختلاط با مردان نداريم منتظريم تا مردان گوسفندانشان را سيراب كرده باز گردند آن گاه گوسفندان خود را از بقيه آبهاى حوض سيراب كنيم و پدر ما شيخى سالخورده و فرتوت است طاقت آبيارى و چوپانى را ندارد از اين جهت ما، حيوانات را سيراب مى‌كنيم.
٢٤- حضرت موسى به زنان ترحم كرده حيوانات آنها را سيراب نمود، (با آن كه موسى در اثر پياده روى پاهايش تاول زده گرسنگى بر او غلبه نموده بود با اين حال همت مردانگى و خصلت استعانت به مظلوم او را وادار كرد تا حيوانات آنها را سيراب كند با وجود احتياج به طعام از آنها طلب طعام ننمود) (آن دو زن دختران شعيب پيغمبر بودند) بعد از سيراب كردن حيوانات خسته شده از آنجا دور گشته زير سايه درختى نشست گفت پروردگارا آنچه از طعام تو بر من نازل كرده بفرستى، كم باشد يا زياد، من محتاج آن هستم.
[توضيح: دختران شعيب آن روز زودتر از ساير ايام حيوانات را سيراب كرده شاد و خرم به منازل خود مراجعت كردند شعيب از آنها سؤال كرد امروز چرا زود آمديد؟