نمود ٣- قورباغه به قبطيها مسلط شده تمام ظروف و طعامشان با قورباغه پر شد ٤- اطعمه و اشربه قبطيها تماما به خون تبديل شد ٥- اغنام و احشامشان هلاك شدند ٦- در بيابانهايشان علف سبز نشد ٧- زراعاتشان آفت ديد ٨- دريا براى بنى اسرائيل شكافته شد ٩- طوفان شده فرعون و قبطيها غرق گشتند، به رسالت روانه شو! در حقيقت فرعون و قوم او جماعت فاسقند به اين معجزات اطاعت نكرده ايمان نياوردند.
١٣- زمانى كه معجزات ظاهر و آشكار ما براى قبطيها آمد گفتند كه اين سحرى روشن و آشكار است ما تابع اين نمى‌شويم.
١٤- از ايمان به موسى كبر و غرور كرده از ستمگرى معجزات را انكار نمودند و حال آن كه حقانيت آنها را در نفس و قلب خود يقين كرده بودند ببين (يا محمد) عاقبت امر اشخاص مفسد (قبطيهايى كه موسى را منكر شدند) چگونه شد تماما در دريا غرق شده هلاك گشتند.
١٥- علم هر چيز و حكومت و سياست را به داود و سليمان عطا كرديم، (داود و سليمان در برابر نعمتى كه به آنان عطا شده بود حمد و ثنا كرده) گفتند حمد مى‌كنيم به آن خداوندى كه ما را به اكثر بندگان خود تفضيل داد.
١٦- فقط در علم حكمت و امر نبوت سليمان وارث داود شده (ساير فرزندان وارث نگشتند داود نوزده پسر داشت خداوند تعالى بين آنها سليمان را به امر نبوت مخصوص كرده پيغمبر نمود) سليمان براى اقرار و مشهود ساختن نعمت خداوند تعالى به مردم خطاب كرده گفت اى مردم، خداوند تعالى بر من علم نطق پرندگان را تعليم و عطا فرموده (هر صوتى كه از دهن انسان و يا حيوان خارج شود آن صوت مفرد باشد يا مركب، مفيد باشد يا غير مفيد به آن «نطق و منطق» گفته مى‌شود اصناف وحوش و طيور صوت مخصوص يكديگر را فهميده مقصود هم را درك مى‌كنند، تعليم مطالبى كه پرندگان از صوت هم تشخيص مى‌دهند به سليمان از جانب خداوند تعالى امر غريبى نيست، خداوند تعالى به نوع بشر آن چنان قوه‌اى كرامت فرموده كه به سبب قوه فوق العاده علم، صوت بعضى حيوانات حفظ كرده يا به شبيه صوتشان با آنها تكلم نموده مقصودشان را درك مى‌كنند سليمان، مى‌گويد علاوه از آشنايى به نطق پرندگان در امر نبوت و سلطنت و ساير چيزها خداوند تعالى معلوماتى به ما عطا فرموده، در حقيقت عطاى اين نعمتها از جانب خداوند تعالى تفضل و بخشش آشكار مى‌باشد (نه اين كه براى استحقاق ما اين نعم به ما عطا شده باشد).
١٧- (يا محمد) سليمان امر كرد اصناف قشون از جن و انسان و طيور براى او جمع شدند در حالى كه آنها را از حركت مانع مى‌شدند تا اين كه اولشان و آخرشان به هم ملحق شوند.
١٨- تا اين كه قشون جمع شده به راه افتادند به صحرايى رسيدند كه آن صحرا را از كثرت مورچگان به همان نام مى‌خواندند مورچه‌اى به ديدن قشون سليمان به سايرين خطاب كرده گفت اى مورچگان به منازل خود داخل شويد، تا سليمان و قشون او ندانسته شما را پايمال نكنند.
١٩- سليمان از نصيحت آن مورچه به ساير مورچگان و مصلحت انديشى و ترسانيدن آنها در مقام تعجب تبسم كرده خنده نمود، سليمان از كلام مورچه متوجه عدالت خود شده شروع به دعا كرده و گفت پروردگارا مرا از هر چيز نگهدار مگر اين كه مرا موفق بدار به نعمى كه به من و به پدر و مادرم عطا كرده‌اى شكر گزار باشم، و عمل صالح انجام دهم عملى كه تو از آن راضى باشى (يعنى هر عملى كه از ريب و ريا خالى باشد) و از فضل و رحمت خويش مرا در رديف بندگان صالح داخل كن و از اهل جنت قرار بده.
٢٠- سليمان پرندگان را جستجو كرده بين آنها هدهد را نديد، گفت چرا هدهد را نمى‌بينم آيا اينجاست كه من او را نمى‌بينم و يا از جمله غايبان است؟.
٢١- براى بى‌اجازه رفتن او، او را شديدا عذاب مى‌كنم (او را با ضد جنس خود يك جا حبس مى‌كنم) يا سر او را مى‌برم يا اين كه براى من دليل آشكار براى عدم تقصير خود بياورد آن وقت به او بحثى نخواهد بود.
٢٢- سليمان مدت كمى توقف كرده هدهد حاضر شد از هدهد سؤال كرد كه چرا غايب بودى و كجا بودى، هدهد گفت من از جميع جهات به چيزى احاطه كرده و عالم شده‌ام كه تو بدان احاطه نداشته و عالم نبودى، از شهر سبا آمده‌ام و به حضور تو خبر يقين آورده‌ام.