ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٣٢ - ٢٦ سوره شعرا

١٨٤- بترسيد از خداوند تعالى كه شما و امم قبل از شما را خلق كرده است.
١٨٥- گفتند اى (شعيب) به حقيقت تو از سحر شدگان هستى.
١٨٦- و تو جز آن كه بشر هستى، بر ما هيچ گونه مزيتى ندارى، چگونه ممكن است كه از انسان پيغمبر باشد، ما تو را دروغگو مى‌پنداريم.
١٨٧- اگر در ادعاى نبوت راستگو هستى از آسمان براى ما قطعه‌اى بيفكن تا صدق تو معلوم شود.
١٨٨- (شعيب) گفت پروردگار من خداوند تعالى به اعمالى كه شما انجام مى‌دهيد عالمتر است و جزاى آنها را به شما خواهد داد.
١٨٩- جماعت (ايكه) شعيب را تكذيب كردند عذاب روز سايه (يعنى روزى كه از شدت گرما مردم به سايه پناه مى‌بردند) آنها را هلاك نمود در حقيقت عذاب آن روز عذاب روز شديد بود كه از آن (عذاب) هيچ كس خلاص نشده و تماما هلاك گشتند (هفت روز به جماعتى كه باد نوزيد از شدت گرما نفسها بند آمد به سردابها داخل شدند حرارت آنجاها بيشتر از خارج بود ناچار به صحرايى آمدند ابرى ديدند به سايه آن ابر جمع گشتند، از آن ابر به جاى باران آتش بباريد همه آنها را سوزانيده هلاك نمود، چنان كه فرمود عذاب روز سايه آنها را گرفت).
١٩٠- (يا محمد) در حقيقت در اخبار قوم شعيب به قدرت و توحيد خداوند تعالى دليل و برهانى موجود است، اما اكثر خلق تابع دليل نشده ايمان به خدا نمى‌آورند.
١٩١- و در حقيقت پروردگار تو (يا محمد) به مشركين غالب بوده انتقام مى‌كشد، و به آنهايى كه توبه كرده عمل صالح انجام دهند رحم كرده مى‌بخشد. (قصه هفت نفر از انبياء كه به شرح فوق در اين سوره مباركه ذكر شده تمام شد).
١٩٢- (يا محمد) در حقيقت اين قرآن و احكام و مواعظ و قصص مندرج در آن تماما از طرف خداوند يگانه تربيت دهنده عالميان نازل شده است.
١٩٣- اين قرآن را روح الامين (جبرئيل) به قلب تو نازل نمود تا در زمره پيغمبرانى باشى كه به سبب قرآن خلق را از عذاب خداوند تعالى ترساننده‌اند.
١٩٤- اين قرآن را به سينه تو به زبان عربى فصيح و آشكار نازل كرد (هر پيغمبر بايد به لسان قوم خود مبعوث شده و به همان زبان كتاب آورد اگر مدعى نبوت به لسان ديگرى كتاب بياورد و لو در آن زبان خيلى متبحر باشد ادعاى او باطل بوده و آن كتاب از درجه اعتبار ساقط است).
١٩٥- اين قرآن را به سينه تو به زبان عربى فصيح و آشكار نازل كرد
١٩٦- اين قرآن كتاب خارج از عادت نيست كه (مردم) از آن اعراض كرده فرار كنند، بلكه خبر عاليه و معانى قاهره آن در كتب انبياء سابق ذكر شده است (كتب ساير انبياء به زبانهاى ديگر بوده و اين قرآن به زبان عرب است سخنان تمام انبياء دال بر توحيد خداوند تعالى و نفى شرك مى‌باشد).
[توضيح: اهل مكه نزد علماى يهود كه در مدينه بودند كس فرستاده چگونگى بعثت حضرت ختمى مرتبت و نعت نيكى و صفات او را سؤال كردند، از علماى يهود (عبد اللَّه ابن سلام- و بنيامين ثعلبه اسد و اسيد) به حقانيت رسول خدا شهادت دادند، اهل مكه شهادت آنها را قبول نكرده رد نمودند خداوند تعالى ضمن آيات آتى الذكر در مذمت مشركين اين مطلب را خبر مى‌دهد. فرمايد:] ١٩٧- آيا شهادت دادن علماى بنى اسرائيل به صدق ادعاى (محمد) براى جماعت قريش دليل و برهان نبود؟ بلكه حقانيت (محمد) بر آنها ثابت بود لكن از كفر و عناد انكار كرده قصد خاموش كردن چراغ الهى مى‌كنند؟ اما خداوند تعالى چراغ خود را از خاموشى حفظ كرده، آتش افروخته آنها را خاموش ساخته خودشان را گرفتار عذاب خواهد نمود،
١٩٨- اگر اين قرآن را به زبان عربى به شخص غير فصيح عجم نازل مى‌كرديم‌
١٩٩- آن شخص آن را به اهل مكه يا سايرين مى‌خواند به او ايمان نياورده مى‌گفتند اين شخص در زبان عربى فصيح نيست و ما سخن او را قبول نمى‌كنيم (حال كه قرآن را به زبان عربى و به اعلا درجه فصاحت به محمد (صلّى اللَّه عليه و آله) نازل كرديم پس چرا قبول نكرده ايمان نمى‌آورند).
٢٠٠- همچنين تكذيب قرآن و باقى ماندنشان را در شرك، به سبب كفر و عناد خودشان در دل تبهكاران مشرك داخل كرديم كه هرگز كفر و عناد از قلب آنها خارج نشده در همان حال، موت آنها را درك كرده و گرفتار عذاب خواهند بود.
٢٠١- مشركين عاصى به خدا، به قرآن ايمان نمى‌آورند، تا آن كه روز قيامت عذاب اذيت دهنده را ببينند.
٢٠٢- ناگهان عذاب آنها را احاطه مى‌كند در حال كه به وقت آن عالم نمى‌شوند.
٢٠٣- موقع درك عذاب مشركين مى‌گويند ممكن است كه به ما مهلت دهيد به دنيا برگرديم تا ايمان آورده عمل صالح انجام دهيم.
٢٠٤- روز قيامت در جواب مشركين گفته مى‌شود اين مشركين مگر همان كسان نيستند كه در دنيا به عذاب ما تعجيل كرده به پيغمبر ما (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) مى‌گفتند كه اين عذاب كه ما را به آن وعده و تهديد مى‌كنى كى خواهد بود حال كه عذاب مى‌بينند مهلت مى‌خواهند مهلت به آنها داده نشده هميشه در عذاب خواهند بود.
٢٠٥- خبر بده به من (يا محمد) اگر به مشركين ساليان بسيار در دنيا عمر دهيم و به انواع نعمتها آنها را برخوردار سازيم؟.
٢٠٦- بعد از آن آنها را موت درك كرده، عذاب وعده شده به آنها برسد آيا لذات دنيوى از آنها عذاب را دفع مى‌كند؟.