ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٢٥ - ٢ سوره بقره

است: اول قتل عمد است شخص شخص ديگر را به قصد و ظلم به قتل برساند. دوم قتل خطا است كه قاتل قصد مقتول را نداشته باشد، مثلا در موقع صيد تير به سوى صيدى انداخته شود و تير از صيد گذشته به انسان بخورد. سوم قتل شبيه به عمد است، مثلا شخصى اولاد خود و يا معلم شاگرد خود را در موقع تنبيه به قتل برساند، در قتل عمد اول قصاص است. ولى صاحب خون مى‌تواند از قصاص گذشته ديه بگيرد، در دو قتل ديگر قصاص نيست. بايد ديه داده شود، حكم ديه در سوره نساء به تفصيل ان شاء اللَّه توضيح خواهد شد، براى هر قاتلى كه چيزى از قصاص از طرف برادران دينى وراث بخشوده شود (مثلا بعضى از وراث كه قصاص حق آنها است از حق خود گذشته به قاتل ببخشند آن وقت وراث ديگر نمى‌توانند قاتل را به قتل برسانند بايد ديه بگيرند) وقتى كه بعضى از صاحبان خون از قصاص گذشتند بايد باقيماندگان صاحبان خون در موقع گرفتن ديه از قاتل خوشرفتار باشند از ديه زيادتر مطالبه نكنند قاتل هم بايد ديه را به تأخير نيانداخته كم نكرده به نحو نيكو ديه را به صاحبان خون برساند، اين حكم به طورى كه ذكر شد (از قصاص گذشتن و ديه گرفتن) رحمتى است از طرف خداوند تعالى كه شامل شما شده حكم قتل را به شما تخفيف داده و آسان نموده است (اما براى اهل توراة در مورد قتل حكم قصاص ثابت است و گرفتن ديه جايز نيست) هر كس از حدود و مقررات الهى تجاوز كند زياد بگيرد، و يا غير از قاتل ديگرى را به قتل برساند و يا قاتل ديه را ندهد، و يا كم بدهد، براى او در روز قيامت عذاب دردناك خواهد بود.
١٧٩- اى صاحبان عقل، براى شما در مورد قصاص حياتى است. زيرا اگر قاتل قصاص شود، ديگران اقدام به قتل نخواهند كرد و جامعه از خطر مرگ محفوظ مى‌ماند (اعراب به جاى يك نفر مقتول چند نفر را به قتل مى‌رساندند. از اين جهت حكم شد كه به جاى مقتول همان يك نفر قاتل مقتول شود. در آن صورت ديگران سالم مى‌مانند، سلامتى آنها براى شما حياتى بزرگ است. ملت و جماعت شما افزون شده، دشمن نمى‌تواند به شما غالب شود. همچنين اگر قاتل عالم شد به اين كه اگر كسى را به قتل برساند، او را هم به قتل مى‌رسانند، در آن صورت مرتكب قتل نمى‌شود. اين هم يك قسم حياتى است كه هم قاتل و هم مقتول هر دو سلامتى مى‌مانند) و دو نفر به جماعت افزوده مى‌شود. چگونه اين مطلب بر اهل قرآن پوشيده مانده و خودشان براى اضمحلال دين اسلام باعث گشته‌اند.
فايده قصاص را بر شما معلوم داشتم، البته بايد اهل تقوى شده حكم قصاص را محافظت كرده و آن را بجاى آورده و ضايع نسازيد.
١٨٠- براى شما ثبت و واجب شد. زمانى كه مرگ به يك نفر از شما برسد. اگر بعد از مرگ ارثى بجا گذاشت، در اين صورت براى آن مال بايد وصيت بكند، براى پدر و مادر (يعنى اگر مال زيادى بعد از مرگ باقى ماند، در موقع مرگ وصيت كند به پدر و مادرش از آن مال مقدارى بيشتر از حصه مقرر بدهند) همچنين وصيت كند، براى اقرباى نزديك نسبى از آن مال مقدارى داده شود. وصيت بايد از روى عدالت باشد، يعنى نبايد اشخاص فقير فراموش شده، براى اغنيا وصيت شود و مال وصيت شده از ثلث نبايد افزون شود (زيرا شخص حين مرگ به بيش از ثلث مال اختيار ندارد و بيشتر از ثلث در اختيار ورثه است) اين وصيت حقى است، براى اشخاص متقى، بايد همين طور وصيت كنند.
١٨١- هر كس از وراث وصيت متوفى را تغيير داده عوض كند و بعد از شنيدن و ثبوت امر نزد خود و تحقيق اين كه وصيت موافق شريعت بوده و با اين حال وصيت را تغيير دهد (البته گناهى بزرگ در اين امر هست) گناه و معصيت تغيير وصيت بر گردن تغيير دهنده است. در حقيقت خداوند تعالى گفته‌هاى جميع خلق را شنيده و به اعمال آنها عالم است. هر شخص خلاف حكم الهى بجاى آورد خداوند به حد لازم به او عذاب خواهد داد.
١٨٢- پس هر كه بترسد، از اين كه وصيت موصى عدول از حق و ميل به باطل باشد، يا گناهى را مرتكب شود. پس به اصلاح ايشان بكوشد، گناهى بر او نيست (مثلا شخص وصيت كند كه نصف مال مرا به پدر و مادرم و يا برادرم و يا عمل خير ديگرى صرف كنيد، اولاد و وراث آن شخص به آن وصيت راضى نشوند. زيرا متوفى به بيشتر از ثلث مال اختيار ندارد اگر شخص عالم اين وصيت را تغيير داد به ثلث مال محدود سازد، در اين تغيير دادن بر آن شخص گناهى نخواهد بود) در حقيقت خداوند تعالى به اشخاصى كه اصلاح در وصيت كرده‌اند، رحم كننده بوده و آنها را مى‌بخشد.
١٨٣- اى مؤمنين براى شما روزه ثبت و واجب شد (تصور نكنيد كه اين روزه گرفتن فقط مختص شما است) همان طور به امم قبل از شما هم نوشته شده و واجب گشته بود، روزه عبادت قديمى بوده از زمان آدم به اين طرف به جميع امم واجب شده است (براى آن كه اين عبادت سنگينى نباشد بر مكلفين، خداوند تعالى وجوب آن را به تدبير و حكمت بيان مى‌فرمايد) شايد روزه شما را به تقوا برساند و آداب و احكام روزه را مراعات و در نهايت تعظيم و تكريم آن را بجاى آوريد.
١٨٤- روزه‌اى كه واجب شده چند روزى است كه به حساب مى‌آيد (يعنى وحشت نكنيد و نگوئيد كه ما طاقت روزه‌دارى نداريم، ايامى كه قابل شماره باشد، قابل تحمل مى‌باشد قبل از بيان قدر و وقت روزه سهل و آسان بودن حكم را بيان فرموده) هر كس از شما ناخوش شود يا اين كه در سفر باشد، چند روز كه در ناخوشى و يا در سفر روزه نگرفته، آن چند روز را در ايام ديگر روزه بگيرد. مردان و