ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٥٨ - ٨ سوره انفال

٦٢- يا محمد اگر مشركين اراده كنند براى تو مكر و حيله كنند از آنها هيچ خوف نكن در حقيقت كمك و حفظ كننده تو خداوند تعالى، تو را كفايت مى‌كند، يا محمد خداوند تعالى است كه تو را به كمك خويش و مؤمنين (انصار) قوت داد،
٦٣- بعد از عداوت و دشمنى مؤمنين در ايام جاهليت، قلب آنها را به سبب ايمان به دوستى جمع نمود. يا محمد اگر تو جميع اشياء روى زمين را انفاق مى‌كردى تا قلب آنها را به يك جا جمع كرده با هم دوست كنى هر آينه در تو آن قدرت ميسر نبود در اين امور صاحب قدرت خداوند تعالى است لكن خداوند تعالى بين مؤمنين الفت قرار داد، غير از خداوند تعالى هيچ كس بر اين كار قادر نبود در حقيقت خداوند تعالى بر مخلوقات خود غالب است از روى حكمت آنها را به هم دوست قرار مى‌دهد.
(جماعت مدينه دو قبيله بزرگ بودند يكى به نام اوس و ديگرى به نام خزرج، قبل از رسول اكرم اين دو قبيله هميشه با هم در نزاع بودند بعد از تشريف فرمايى رسول اكرم به مدينه و ايمان آوردن جماعات مزبور، خداوند تعالى بر اثر قدوم ميمنت اثر رسول اكرم قلب آنها را به هم الفت داده دوست و برادر شدند و عداوت موجود ايام جاهليت از بين آنها بالمره موقوف گرديد، خداوند تعالى آنها را (انصار) دين اسلام ناميد، همين الفت و دوستى دليل واضح بزرگ براى حقانيت دين مبين اسلام مى‌باشد).
[توضيح: خداوند تعالى در قرآن شريف در هر مقام موقع خطاب به پيغمبر اكرم به لفظ يا ايها النبي يا ايها الرسول خطاب فرموده هيچ وقت يا محمد خطاب نفرموده است تا مؤمنين هم تعليم گرفته رسول خدا را به اسم شريف ندا نكنند از اين جهت مؤمنين هم در نداى آن حضرت يا رسول اللَّه مى‌گفتند در تفسير بعضى آيات نوشتند (يا محمد) براى بيان نداى مندرج در باطن آيه است.]
٦٤- اى پيغمبر براى كمك بودن به تو خداوند تعالى همچنين مؤمنينى كه تابع تو شده ايمان آورده‌اند كفايت مى‌كند، خداوند تعالى تو را به دشمن پيروز خواهد گردانيد (چنانچه در بدر غالب ساخت).
٦٥- اى پيغمبر با سخنان نيكو مؤمنين را به جهاد ترغيب و وادار بكن تا در راه خداوند تعالى جهاد كنند اگر از شما مؤمنين در جهاد بيست تن صابر باشند برابر دويست تن كافر ايستاده و به آنها غالب مى‌شويد، اگر از شما در جهاد صد تن صابر باشند مقابل هزار كافر ايستاده به آنها غالب مى‌شويد، سبب غلبه شما بر آنها از اين جهت است كه مشركين جماعت بى‌فهم و جاهل هستند شما از روى بصيرت و در راه دين جنگ مى‌كنيد اما آنها از روى جهالت و نادانى جنگ مى‌كنند البته شما به آنها غالب مى‌شويد.
[توضيح: بعد از نزول آيه شريف فوق اين تكليف به نظر مؤمنين سنگين آمد متحير گشتند كه چگونه يك نفر مى‌تواند با ده نفر مقابله كند بعد از آن آيه شريفه زير نازل گرديد. فرمايد:] ٦٦- اى مؤمنين اگر اين تكليف بر شما گران آمد خداوند تعالى آن را به شما تخفيف داده آن تكليف را از شما برداشت در مقام امتحان خداوند تعالى اين تكليف را به شما نمود و الا خداوند تعالى عالم بود به اين كه براى مقابل ايستادن يك نفر در برابر ده نفر در شما ضعف است از اين جهت به شما تخفيف داد. اگر از شما در جهاد صد تن صابر باشند، به دويست تن كافر غالب مى‌شويد مقابله يك نفر را در برابر دو نفر خداوند تعالى به شما واجب نمود، اگر از شما در جهاد هزار تن صابر باشند به اذن خدا برابر دو هزار نفر ايستاده بر آنها غالب مى‌شويد. خداوند تعالى با صبر كنندگان بوده و به آنها كمك كننده است.
[توضيح: در جنگ بدر مسلمين هفتاد نفر از مشركين را به قتل رسانده و هفتاد نفر اسير نمودند بين اسرا عباس و عقيل فرزند ابو طالب عموى پيغمبر بودند رسول اكرم درباره اسرا با اصحاب شور نموده، فرمود در اين باره رأى بدهيد آيا اين اسرا را به قتل برسانيم و يا از آنها فديه گرفته آزاد كنيم (ابو بكر گفت يا رسول اللَّه اينها قوم و جماعت تو هستند اينها را به قتل نرسان بلكه توبه كرده اسلام قبول كنند از آنها فديه گرفته آزاد كن، هم آنها آزاد شوند و هم ثروت مسلمين افزون شود (سعد بن معاذ) رئيس قبيله اوس از انصار گفت يا رسول اللَّه اين جنگ اول مسلمين است به نظر من قتل اينها از اخذ فديه بهتر است تا خوف مسلمين به قلب مشركين بيفتد و نتوانند به مسلمين جسارت كنند (عبد اللَّه بن رواحه از مهاجرين) گفت يا رسول اللَّه اين اسرا را در صحرا داخل درختان و هيزم كرده آنجا را آتش بزن و همه را بسوزان. عباس آنجا حاضر بود گفت حرف بدى زدى وصله رحم را قطع نمودى (عمر) گفت يا رسول اللَّه اينها تو را تكذيب كرده باعث گشتند كه تو از مكه خارج شدى حكم فرماى همه اينها را به قتل برسانيم اين اسرا رؤساى كفار هستند، حكم بده على عقيل را به قتل برساند و حمزه عباس را من هم فلان شخص را كه از اقرباى من است به قتل برسانم. رسول خدا قول همه‌شان را رد نمود رأى ابو بكر را اختيار نموده فرمود قتل موقوف شده فديه اخذ شود از اسرا فديه گرفته مرخص فرمودند از هر اسير چهل اوقيه طلا گرفتند خداوند تعالى عمل رسول اكرم و آنهايى را كه راضى به اخذ فديه شدند نپسنديد چنانچه ضمن آيه شريفه زير فرمايد (به جاى هفتاد نفر اسراى مرخص شده در جنگ بدر هفتاد نفر از مسلمين در جنگ احد به قتل رسيدند).] ٦٧- براى هيچ پيغمبرى جايز (و صلاح) نيست كه بعد از غلبه به دشمن آنها را اسير گرفته، به عوض آنها فديه اخذ كرده مرخص نمايد، (بلكه صلاح اين است كه) روى زمين از آنها كشتار بسيار كرده آنها را نهايت ذليل و مغلوب سازد (يا محمد) اين جنگ اول است كه واقع شده اگر فديه دهندگان قبول اسلام نمى‌كنند بايد فديه را ترك كرده و آنها را به قتل مى‌رسانديد تا شوكت و قدرت اسلام افزون شود. شما اراده مال دنيا كرده مشركين را مرخص مى‌كنيد ولى خداوند تعالى براى شما آخرت را اراده فرموده از مال دنيا فايده‌اى به شما نمى‌رسد خداوند تعالى به مخلوقات غالب بوده دوست خود را به دشمن غالب مى‌سازد و هر فعلى از روى حكمت از وى صادر مى‌شود.
٦٨- اگر حكم الهى از سابق مبنى بر اين نبود كه به اشخاصى كه در اجتهاد خطا كرده‌اند عذاب نكند (چنانچه شما در اين امر اجتهاد كرده به خطا اخذ فديه را در برابر آزادى اسرا صلاح ديديد) هر آينه به شما از باب اخذ فديه عذابى بزرگ مى‌رسيد.