١٢- خداوند تعالى فرمود اى ابليس چه چيز تو را زمانى كه امر به سجده كرديم از سجده به آدم مانع شد ابليس (در جواب خداوند تعالى) گفت من از آدم بهترم شرافتم از او افزونتر است مرا از آتش و آدم را از گل خلق كرده‌اى. آتش از گل اشرف است چگونه ممكن است كه من به آدم سجده كنم.
١٣- خداوند تعالى فرمود اى ابليس، از مكان مقدسى كه مكان و منزل مطيعان است نازل و خارج شو (از مقام تقرب بيرون رو و به مقام گناهكاران ملحق باش) براى تو جايز نيست كه در مقام مقدس كبر و غرور كنى از آن مقام خارج شو در حقيقت تو در نزد خداوند تعالى ذليل و بى‌مقدار گشتى. هيچ وقت خود را در مقام مقدس (سلك مطيعان) نمى‌توان محسوب كنى.
١٤- ابليس گفت الهى تا روز قيامت به من مهلت بده و طول عمر عطا فرماى (اين تمنا به سبب جهالت، از ابليس ناشى گرديد. ابليس از مرگ كراهت داشت از اين جهت طول عمر طلب كرد و حال آن كه طول عمر هر چه باشد بالاخره مرگ رشته آن را خواهد بريد بهتر آن بود كه به خطاى خود اقرار كرده از خدا طلب مغفرت مى‌نمود).
١٥- خداوند تعالى فرمود اى ابليس بنا به تقاضايت به تو مهلت داديم تا روز قيامت تو را مرگ درك نمى‌كند.
١٦- ابليس گفت از اين جهت كه تو مرا گمراه كرده به ضلالت انداختى (شيطان ترك ادب كرده عدم اطاعت خود را به خداوند تعالى نسبت مى‌دهد يعنى چنانچه تو مرا به سجده آدم تكليف نمى‌كردى من به ضلالت نمى‌افتادم در حالى كه به اختيار خود ترك سجده كرده و از اطاعت الهى سرپيچى نمود هر كس عمل شر خود را به خداوند تعالى نسبت دهد در خباثت شريك شيطان محسوب مى‌شود). من هم عوض آن گمراهى در راه مستقيم كه به سوى تو منتهى مى‌شود مى‌نشينم آنها را از آمدن به سوى تو مانع مى‌شوم.
١٧- بعد از آن از جلو و از عقب سر و از سمت راست و چپ آنها (از چهار طرف) مى‌آيم و ايشان را وسوسه مى‌كنم و از ايمان آوردن و اطاعت به تو مانع مى‌شوم. الهى بعد از آن ديگر اكثر مردم را شكر گزار پيدا نمى‌كنى.
١٨- خداوند تعالى فرمود اى ابليس از مكان مقدس در حالى كه مذموم و مطرود و دور از رحمت الهى هستى خارج شو، البته هر كس از مردم به تو تابع شود جهنم را از تو و تابعين تو پر مى‌كنم.
١٩- اى آدم تو و زنت حوا در همين جنت (باغ) كه براى شما قرار داده‌ام ساكن شويد، اى آدم و حوا از ميوه اين باغ و هر قسم ميوه در هر مكان كه بخواهيد بخوريد اما به اين درخت (مثلا انگور) نزديك نشويد و از ميوه آن نخوريد اگر از ميوه آن ميل كنيد از اشخاص ظالم مى‌شويد.
٢٠- شيطان آدم و حوا را براى خوردن ميوه درخت مورد نهى وسوسه نمود (آدم و حوا در همان باغ بدون لباس گردش مى‌كردند و قباحت مكشوف بودن عورت بر ايشان معلوم نبود و مقصود شيطان اين بود كه آدم و حوا با خوردن ميوه درخت ممنوعه به خداوند تعالى عاصى شوند ضمنا قباحت مكشوف بودن عورت به آنها آشكار شده زندگانى براى آنها دشوار و به كامشان تلخ گردد چنان كه خداوند تعالى فرمايد) شيطان به آنها وسوسه كرد كه از ميوه آن درخت ميل كنند تا قباحت مكشوف بودن عورت كه معلومشان نبود بر ايشان ظاهر و آشكار شود، ابليس بناى وسوسه گذاشت به آدم و حوا گفت پروردگار شما خداوند تعالى شما را از خوردن ميوه اين درخت نهى ننموده است مگر از اين جهت كه نمى‌خواهد شما از ملك‌ها بشويد و يا از اشخاصى كه هميشه زنده‌اند باشيد (از ميوه اين درخت هر كس بخورد يا ملك مى‌شود يا هميشه زنده مى‌ماند، مقصود الهى اين نيست كه شما را از خوردن ميوه درخت نهى كند بلكه مقصودش اين است كه شما ملك نشويد و يا عمر جاويدان درك نكنيد) آدم و حوا به اين سخنان فريفته شدند زيرا ابليس براى آنها قسم خورد.
٢١- ابليس براى آنها قسم خورده گفت البته من به شما از نصيحت كنندگانم آنها هم قسم ابليس را قبول كرده از آن ميوه ميل نمودند.
٢٢- ابليس به سبب قسم، آدم و حوا را فريفته و آنها را براى خوردن از آن ميوه نزديك نمود تا از ميوه آن درخت خوردند، همين كه از ميوه آن درخت ميل كردند طعم آن ميوه بر ايشان ظاهر شد (قباحت معصيت و چيزهاى ديگر براى آنها معلوم گرديد و دانستند كه به خداوند تعالى عاصى شده‌اند) و براى آنها قباحت مكشوف بودن عورت معلوم گرديد از برگهاى درختان آن باغ شروع به پوشانيدن عورت خود نمودند خداوند تعالى آدم و حوا را ندا كرده فرمود آيا من شما را از خوردن ميوه اين درخت نهى نكردم؟ چرا از اطاعت خارج گشته از آن ميوه ميل كرديد؟ آيا به شما نگفتم كه در حقيقت شيطان دشمن آشكار شما مى‌باشد به وسوسه او اطاعت نكنيد؟ (بعد از اين خطاب آدم و حوا متوجه شدند كه مرتكب خطاى بزرگى شده‌اند عذر خواهى از خطاهاى خود نموده توبه كردند).