٥٤- اى ايمان آورندگان هر كس از شما مرتد شده و از دين خويش باز گردد به خداوند تعالى هيچ ضرر نمى‌رساند البته به زودى خداوند تعالى بعد از آنها جماعتى از اهل ايمان بياورد كه آنها را دوست مى‌دارد (يعنى به آنها به نحو نيكو جزاى خير داده و از آنها راضى مى‌شود) آنها هم خداوند تعالى را دوست مى‌دارند. (يعنى به خداوند تعالى اطاعت كرده از اعمالى كه موجب غضب احديت باشد اجتناب مى‌كنند) (جماعتى كه خداوند تعالى خبر مى‌دهد آنهايى هستند كه بعد از رسول اكرم جهاد كرده اكثر ملل دنيا را به دين اسلام داخل كرده و نشر دين اسلام نمودند) صفت جماعتى كه خداوند تعالى دوست مى‌دارد اين است كه براى مؤمنين ذليل و متواضع مى‌شوند اما در حق كفار نهايت رفيع و سركشند و در صولت و شجاعت مثل شير مى‌شوند (جماعتى قليل كه داراى اين صفت بودند به جماعتى كثير غالب شدند).
در راه خداوند تعالى جهاد مى‌كنند و دين اسلام را رواج داده و از مذمت مذمت كنندگان نمى‌ترسند (از جمله صفات نيك كه خداوند تعالى دوست مى‌دارد يكى همين است) (بله شخص مسلم بايد در نشر دين اسلام مثل آتش سوزان باشد و از هيچ چيز باك نداشته باشد. اين اشخاص در صدر اسلام بودند كه دين اسلام را رواج دادند و بقاى اسلام امروز هم به بركت آنهاست) اين صفاتى كه ذكر شد (يعنى ذليل شدن به مؤمنين و شدت و غلظت نشان دادن به كفار و همچنين جهاد كردن و از مذمت كننده خوف نداشتن) لطف و مرحمت خداوند تعالى است به هر كس خواهد عطا مى‌كند لطف و مرحمت خداوند تعالى وسيع است و خداوند تعالى عالم است و مى‌داند كه چه شخص سزاوار صفات نيكو است تا اين كه آن را به او اعطا كند.
٥٥- در حقيقت دوستان شما و اشخاصى كه بايد آنها را دوست داشته باشيد خداوند تعالى و پيغمبر او (محمد) است و همچنين اشخاصى كه به آنها ايمان دارند، از صفات مؤمنين است كه نماز خوانده و در حال ركوع به فقرا تصدق مى‌دهند (اين آيه درباره امير المؤمنين على عليه السّلام نازل شده آن بزرگوار در مسجد ضمن نماز در حال ركوع بود سائل سؤال نمود آن حضرت از انگشت مبارك خود انگشترش را بيرون كرده به وى بخشيد).
٥٦- هر كه خداوند تعالى و پيغمبر او و اشخاص مؤمن را دوست بدارد در حقيقت آنها كمك و جماعت خداوند تعالى مى‌باشند، در حقيقت جماعت و دسته خداوند تعالى به مشركين و كفار غلبه كننده‌اند.
٥٧- اى ايمان آورندگان از اهل كتاب و مشركين آنهايى را كه به دين شما استهزاء و مسخره مى‌كنند دوست خود قرار ندهيد، اگر اهل ايمان هستيد از خداوند تعالى بترسيد و از دشمنان او كنار شويد.
٥٨- و چون وقت نماز اذان گفته شود و به طرف نماز دعوت شويد اشخاص سابق الذكر به نماز استهزاء كرده آن را براى خود بازيچه قرار مى‌دهند، استهزاء آنها از اين جهت است كه آنها به عقل رفتار نمى‌كنند و گويا از عقل بركنارند.
[توضيح: جماعتى از يهوديان به حضور رسول اكرم آمده گفتند تو از انبياء كدام را تصديق مى‌كنى رسول خدا انبياء را يكا يك ذكر نمود تا به عيسى عليه السّلام رسيد، يهوديان گفتند از دين شما بدتر دينى نيست و باطل است زيرا شما عيسى را پيغمبر مى‌دانيد آن وقت آيه شريفه زير نازل شد:] ٥٩- بگو يا محمد! به اين يهوديان اى اهل كتاب. آيا به ما عيب گرفته و دين ما را باطل مى‌دانيد؟ چه عمل خلافى ما داريم جز اين كه به خداوند تعالى و به كتابى كه به ما نازل شده همچنين به كتبى كه قبلا نازل شده از جمله انجيل ايمان آورده‌ايم، آيا ايمان آوردن به كتب الهى سبب شده كه از ما عيب جويى كنيد؟ در حقيقت اكثر يهوديان فاسق‌اند و در كفر و گمراهى به انتهاء رسيده‌اند.
٦٠- يا محمد! بگو به آن يهوديان شما كه به ما عيب مى‌گيريد، آيا به شما خبر بدهم قوم و جماعتى را كه نزد خداوند تعالى به واسطه اعمالشان بدتر هستند و آنها جماعتى هستند كه خداوند تعالى آنها را از رحمت خود كنار ساخته و به آنها غضب كرده است و به سبب اعمالشان خداوند تعالى آنها را مسخ كرده صفت باطن آنها را شبيه به صفت ميمون و خوك نموده و آنها را عبادت كننده به شيطان قرار داده است صاحبان صفات مذكوره جماعتى بدتر هستند و از راه حق كنار شده و گمراه‌تر شده‌اند (اى يهوديان اين صفات تماما مشمول شما است و جماعت بدتر، شما هستيد شما كه داراى اين صفات هستيد چگونه از ما ايراد مى‌گيريد؟).
[توضيح: جماعتى از يهوديان حضور رسول اكرم آمده اظهار ايمان كردند در صورتى كه در اظهار خود دروغگو بودند آيه شريفه زير در اين باره نازل شده:] ٦١- يا محمد زمانى كه يهوديان به حضور تو آيند و گويند به تو ايمان داريم ولى آنها اصلا ايمان ندارند نزد تو به كفر داخل و به كفر هم‌