قرآن كتابهاى قبل از خود (تورات و انجيل) را تصديق مى‌كند. (به صحت و درستى كتابهاى قبلى كه از طرف خداوند تعالى مى‌باشد شهادت دهنده است)، يا محمد به آن حكمى كه خداوند تعالى به تو در قرآن فرستاده در بين مردم حكم كن به خواهش نفس مردم تابع نشده از سخنان حق كه از جانب خداوند تعالى نازل شده روى نگردان و در نگذر به هر يك از شما اهل تورات انجيل و قرآن شريعت و راهى قرار داده‌ايم به آن راه برويد (اما اصل دين يكى است ولى قانون و احكام مختلف است قبل از اين بايد به احكام تورات و انجيل تابع مى‌شديد و الان بايد تابع قرآن باشيد) اگر خداوند تعالى مى‌خواست شريعت واحد به شما مى‌فرستاد همه را ملت و جماعت واحد قرار مى‌داد لكن خداوند تعالى با دادن شريعتهاى مختلف شما را امتحان مى‌كند كه آيا به تمام شرايع عمل مى‌كنيد تصديق مى‌نمائيد يا نه؟ در عمل كردن به احكام الهى از همديگر سبقت گيريد آنهايى كه در اطاعت‌اند و يا عاصى مى‌باشند بازگشت همه‌شان به سوى خدا است درباره احكامى كه در دنيا اختلاف مى‌كرده‌ايد خداوند تعالى روز قيامت آن احكام را به شما خبر داده جزاى عمل هر شخص را به او خواهد داد.
٤٩- يا محمد! البته به آن حكمى كه خداوند تعالى در قرآن نازل نموده ميان مردم حكم نما، و به خواهش نفس مردم تابع نشو از مردمى كه تو را از حكم دادن به احكام منزله الهى كنار سازند بر حذر باش (جماعتى از يهوديان نزد رسول خدا شرفياب شده گفتند يا رسول اللَّه ما با اشخاص ديگر نزاع داريم موقع حضور به مرافعه اگر به طرف ما حكم كنى آن وقت به تو ايمان مى‌آوريم ما كه به تو ايمان آورديم تمام يهوديان ايمان مى‌آورند اگر چه رسول خدا هيچ وقت ملاحظه طرف را نمى‌كرد ولى براى اين كه حكم ابدى براى تمام مسلمين باشد اين آيه شريفه نازل شد) يا محمد! تو به حكم خداوند تعالى حكم كن؛ اگر به حكم خداوند تعالى راضى نشده و روى برگردانند آن وقت بدان كه (يا محمد) اراده خداوند بر اين است كه در دنيا به سبب اين گناهان به آنها عذاب نازل كند (عذاب كردن خداوند تعالى تحقق يافت مسلمين به يهوديان مسلط شده همه‌شان ذليل شدند) در حقيقت اكثر مردم در كفر خود سركش بوده به حكم خداوند تعالى مطيع نيستند.
٥٠- آيا حكم ايام جاهليت را از تو خواهش مى‌كنند؛ كه بر حسب دلخواه بين آنها حكم كنى؟ دور و زمان جاهليت گذشت (دوره اسلام و حقيقت است در دين حق نيز تبعيت از خواهش نفس جايز نيست) كيست كه بهتر از خداوند تعالى حكم كند؟ براى جماعتى كه به يقين رسيده‌اند، بهتر و نيكوتر از خداوند تعالى حكم كننده پيدا نمى‌شود.
٥١- (اين آيه شريفه در جنگ احد درباره بعضى از مسلمين كه در ايمان ثابت قدم نبودند نازل شده، پس از شكست در جنگ بعضى از مسلمين اظهار عقيده كردند كه به يهوديان پناه ببرند، و برخى گفتند به شام نزد نصارى بروند آيه شريفه خطاب به آنها فرمايد) اى اشخاص مؤمن شما براى خود از يهود و نصارى دوست نگيريد در اين موقع آنها به شما كمك نمى‌كنند بلكه به مشركين كمك خواهند كرد آنها با هم دوست بوده با شما دشمن هستند هر كس از شما پيغمبر را گذاشته به طرف آنها برود و آنها را براى خود دوست قرار دهد آن شخص از قطار مسلمين خارج است در حقيقت خداوند تعالى جماعت ظالم را «كه مسلمين را بدين حال گذاشته و به يهود و نصارى پناه ببرند» هدايت نمى‌كند.
٥٢- يا محمد اشخاصى را كه در قلبشان مرض نفاق است مى‌بينى كه براى دوستى يهوديان مى‌شتابند (اگر بگويى كه چرا به يهوديان محبت كرده آنها را دوست مى‌دارند) گويند مى‌ترسيم كه از زمانه ما را مصيبتى برسد، آن وقت يهوديان كمك نكنند اى مؤمنين اميدوار باشيد البته خداوند تعالى به شما فتح و غلبه اعطا كرده دين اسلام را آشكار مى‌كند و يا از نزد خود تدبيرى كرده يهوديان را ذليل و از ولايت خود خارج مى‌سازد (وعده خداوند تعالى درست بوده مسلمين غالب شده يهوديان را از مدينه خارج ساختند) در آن صورت منافقين از سخنان مكتومه خود پشيمان مى‌شوند (منافقين به خيال اين بودند كه كار محمد به سامان نخواهد رسيد از اين جهت با يهوديها اظهار دوستى مى‌كردند كه شايد وقتى كمك آنها لازم شود).
٥٣- وقتى كه نفاق منافقين ظاهر گشت در حق آنها، مؤمنين به يكديگر گفتند آيا اين منافقين همان اشخاصى هستند كه به خداوند تعالى قسم غلاظ مى‌خوردند كه به شما مسلمين كمك هستند هر عملى كه انجام داده بودند تمام باطل شده و در دنيا و آخرت به نفس خود زيانكار گشته‌اند.