مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٣٣ - افتخارُ أمیرِالمؤمنین بإسلامه و هو ابن سبعٍ
[افتخارُ أمیرِالمؤمنین بإسلامه و هو ابن سبعٍ]
صفحة ٣٩٤: «(فالعاقل الممیّز) و هو ابنسبعٍ فأکثر، مجتبی و سراجیَّة. (و قیل: الّذی یعقل أنّ الإسلام سببُ النّجاة، یمیّز الخبیث من الطَّیِّب و الحُلوَ من المُرّ). قائله الطّرطوسیّ [الطّرسوسی][١] فی أنفع الوسائل قائلًا: ”و لم أر من قدّره بالسِّنِّ.“
قلت: و قد رأیت نقلَه. و یؤیّده أنّه علیه الصّلاة و السّلام عرض الإسلام علی علیٍّ رضی الله تعالی عنه و سنُّه سبعٌ؛ و کان یفتخر به حتّی قال:
|
سَبَقتُکُم إلی الإسلام طُرًّا |
غلامًا ما بلغتُ أوانَ حُلْمی |
|
|
سَبَقتُکُم إلی الإسلام قَهرًا |
بِصارمِ همَّتی و عِنانِ عَزمی[٢]و[٣] |
[١]. ابراهیم بن علی بن احمد بن عبدالواحد، نجمالدین ابواسحاق الطرسوسی، ابن القاضی عمادالدین. از مشاهیر مذهب حنفیه، فقیه و مفتی شام بود. وی در سال ٧٢١ متولد و در شعبان ٧٥٨ از دنیا رفت. کتاب أنفع الوسائل برترین نوشتۀ اوست که به الفتاوی الطرسوسیة معروف است. در بعضی از مصادر از او به طرطوسی یاد شده است. (محقّق)
[٢]. الدرّ المختار، ج ٤، ص ٤٤٤.
[٣]. جنگ ٢٥، ص ٧٠ ـ ٧٣.