مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٩٣

مع أنّ الکلینی روی الخبر فی الکافی هکذا:

”إذا استَیقَنتَ أنّکَ قد أحدَثتَ فتَوَضَّأ. و إیّاکَ أن تُحدِثَ وُضوءًا أبَدًا، حتّی تَستَیقِنَ أنّکَ قد أحدَثتَ.“[١]

و قد روی الشیخ فی التهذیب[٢] الخبر عن الکلینی بسنده، کما نقله فی الذکری، و لم ینظر إلی الکافی الذی هو الأصل؛ و قد لحِقه جماعةٌ!

و أوّل من تنبّه لهذا التحریف من الشیخ و الغفلة منهم، التّقی المجلسی فی حاشیة شرح الفقیه، و ذکر أنّ الخبر یدلّ بجزئیه علی المسألتین. و فیه مناقشة لایقتضی المقام ذکرها.»[٣]و[٤]

(معلّق)

* مثنوی و معنوی، دفتر سوم.

و تویسرکانی این داستان را [از] الأنوار النّعمانیّه، محدث نبیل سیّد نعمت‌الله جزائری أخذ نموده است، گرچه تصریح به این ننموده است. و سیّد نعمت‌الله آن را طبق طبع سنگی رحلی حاج موسی طهرانی، سنۀ ١٢٨٠، در وسط کتاب، ضمن داستان مفصّلی از یوحنّای یهودی که جدید الإسلام بوده است نقل می‌کند.

* خ ل: یفی‌ء إلی.

(نهج الحق)

[١]. الکافی، ج ٣، ص ٣٣.

[٢]. التهذیب، ج ١، ص ١٠٢.

[٣]. فصل الخطاب، ص ٣٣١.

[٤]. جنگ ٣، ص ١٥٧.