مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٦٠ - فقراتی از نام&#١٧٢٨ حضرت به مالک اشتر در عبادات شخصیّ&#١٧٢٨ خویش

فقراتی از نامۀ حضرت به مالک اشتر در عبادات شخصیّۀ خویش

حضرت أمیرالمؤمنین در نهج البلاغه، در رسالۀ ٥٣ که به مالک اشتر در وقت انتصابش به حکومت مصر می‌نویسند و مفصّلاً وظایف او را در هر موضوع شرح می‌دهند، در اواخر آن می‌فرمایند:

«ثُمّ أُمورٌ مِن أُمورِک لابُدَّ لک مِن مباشَرَتها؛ منها: إجابةُ عُمّالک بما یَعیَی عنه کُتّابُک؛ و منها: إصدارُ حاجاتِ النّاس یومَ وُرودِها علیک ممّا تَحرَجُ به صدورُ أعوانک، و امضِ لکلّ یومٍ عَمَلَه؛ فَإنّ لکلّ یومٍ ما فیه.»

[و] می‌فرماید: «و اجعَل لنفسک فیما بینَک و بینَ اللهِ أفضلَ تلک المَواقیتِ و أجزَلَ تلک الأقسامِ، و إن کانَت کلُّها لِلهِ، إذا صَلُحَت فیها النیّةُ، و سَلِمَت منها الرعیّة.

و لیَکُن فی خاصّة ما تُخلِصُ به لِله دینَک إقامةُ فَرائضِه الّتی هی له خاصّةً؛ فأعطِ اللَهَ مِن بَدَنِک فی لیلک و نهارک، و وَفِّ ما تقرّبتَ به إلی الله مِن ذلک کامِلًا غیرَ مَثلومٍ و لا مَنقوصٍ بالغًا مِن بَدَنک ما بلغ.»

تا می‌رسد به اینجا که می‌فرماید: «و إیّاک و الإعجابَ بنفسک، و الثّقةَ بما یُعجِبُک منها، و حُبّ الإطراء[١]؛ فإنّ ذلک مِن أوثَقِ فُرَصِ[٢] الشّیطان فی نفسه، لیَمحَقَ ما یکون مِن إحسان المُحسنین.»

تا می‌فرماید: «أملِکْ حَمیّةَ أنفِک، و سَورَةَ حَدِّک، و سَطوَةَ یدک، و غَربَ[٣] لسانک، و احتَرِس مِن کلّ ذلک بکفِّ البادرةِ و تأخیر السّطوة، حتّی یَسکُنَ غضبُک، فتَملِکَ

[١]. المحیط فی اللغة: «الإطراءُ: المدحُ و الثناء.»

[٢]. الفُرصة: النّوبة، الوقت المناسب و النّهزة؛ ج: فُرَص.

[٣]. غَرْب: النّشاط و الحِدَّة. یُقال: إنّی أخاف علیک غَرب الشباب، أی: حدّته و نشاطه.