مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٤ - تحقیقی پیرامون حرمت تراشیدن ریش

[تحقیقی پیرامون حرمت تراشیدن ریش]

أخباری که راجع به حرمت تراشیدن ریش، حضرت آقای آقا سیّد هبةالدّین شهرستانی ـدامت برکاتهـ در رساله ذکر کرده‌اند:

١. اصول کافی فی الصحیح، روی محمّد بن یعقوب عن الحبابة الوالبیّة:

«رَأیتُ أمیرالمؤمنین علیهالسّلام فی شُرطَةِ الخَمیسِ و معهُ دِرَّةٌ[١]لَها سَبابَتانِ، یضرِب بها بَیَّاعِی الجِرِّیِّ[٢]و المارْماهِی و الزِّمارِ،[٣]و یَقولُ لَهُم: ”یا بَیّاعی مُسوخِ بَنی‌إسرائیلَ و جُندِ بَنی‌مَروانَ!“

قالَت: فَقامَ إلیهِ رَجُلٌ یُقالُ لَه: فُراتُ بنُ الأحنَفَ، فَقال: ”یا أمیرالمؤمنین! و ما جُندُ بنی‌مروانَ؟“ قال: فقال علیهالسّلام: ”أقوامٌ حلَقوا اللِّحَی و فَتَلوا الشَّوارِبَ، فَمُسِخوا... .“»[٤]

٢. روی فی الوسائل عن أبی‌الحسن الرّضا، عن أبیه علیهماالسّلام فی جواب الأخذ من اللّحیة، قال:

«أمّا مِن عارِضَیهِ فلا بَأسَ؛ و أمّا مِن مُقَدَّمِها فلا یأخُذ!»[٥]

٣. من لا یحضره الفقیه: «قال النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم:

”أَحفُوا[٦] الشَّوارِبَ،[٧] و أَعْفُوا[٨] اللِّحَیَ، و لا تَشَبَّهوا بِالیَهودِ.“»[٩]

[١]. مصباح المنیر: «الدِّرّةُ: السَّوط.»

[٢]. لسانالعرب: «الجرّیّ: ضربٌ من السَمک.»

[٣]. الزَّمِر: القلیل الشعر و الصوف و الریش. (محقّق)

[٤]. الکافی، ج ١، ص ٣٤٦، کتاب الحجّة، باب ما یفصل به بین دعوة المحقّ و المبطل فی أمر الإمامة، ح ٣، با قدری اختلاف.

[٥]. وسائل ‌الشّیعة، ج ٢، ص ١١١.

[٦]. خ ل: حفُّوا.

[٧]. حفی شاربَه حفوًا و أحفاه: إذا بالَغ فی أخذه. (محقّق)

[٨]. النهایة: «عفا الشیءُ: إذا کثر و زاد، یقال أعفیته و عفّیته.»

[٩]. من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ١٣٠، باب غسل یوم الجمعه.... .