مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨١ - راجع به عدم جواز اذان ثانی در صورت جمع بین صَلَوات

وقتی بناست که تفریق در صلوات شود و هر نماز را در موقع خود ـکه اوّل وقت تشریعی استـ بجای آورده شود، باید در اوّل مغرب و در اوّل عشاء ـکه یک ساعت و نیم از شب می‌گذردـ علی حده اعلام اذان نمود.

و امّا اِخبار برای نماز به حاضرین فی المسجد فقط به إقامه صورت می‌گیرد؛ پس بنابراین اگر بین مغرب و عشاء فاصلۀ مختصری شود ـمثلاً به قدر خواندن نافلۀ مغربـ باز این مقدار مجوّز اذان برای عشاء نیست و تنبّه حاضرین فی المسجد باید با اقامه صورت گیرد، که در حقیقت اذان و إعلام سبُک و آهسته است؛ زیرا این مقدار از فصل، تعدّد وقت نمی‌آورد و نفیِ جمع بین الصّلاتین را نمی‌کند.

مرحوم علاّمه در مختلف گوید:

«أقرب در نزد من کراهت اذان برای نماز دوّم است؛ و اختصاص به نماز عصر در روز جمعه هنگامی که نماز جمعه خوانده شود نیست، بلکه چه نماز جمعه و چه نماز ظهر بجا آورده شود، و چه در سایر صَلَوات اگر نماز عصر را به دنبال ظهر بخوانند اذان عصر ساقط است. غایة الأمر در نماز جمعه مستحب است بلافاصله بعد از نماز جمعه، اقامۀ عصر را بگویند و نماز عصر را بخوانند و تفریق نکنند.»

قال فی صفحة ١١٠ من المُختلف، فی باب صلاة الجمعة:

مسألة: قال صاحب النهایة فیها: «لا یجوز الأذان لصلاة العصر یومَ الجمعة، بل ینبغی إذا فرغ من فریضة الظّهر أن یُقیم للعصر ثمّ یُصلّی، إمامًا کان أو مأمومًا.»

و کذا فی المبسوط، إلّا أنّه قال عِوَض ”لا یجوز“: ”یُکرَه“.

و قال ابن ادریس: «إنّما یَسقط أذان العصر عمّن صلّی الجمعة؛ أمّا من صلّی الظهر[١] فلا. ثمّ ادّعی أنّ مقصود الشیخ ـ رحمه الله تعالی ـ‌ ذلک. و ذکر أنّه قد

[١]. خ ل: ظهرًا.