مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٦ - دربار&#١٧٢٨ نذر چیزی برای بیت الله الحرام، و دربار&#١٧٢٨ سُرّاق الله

”إنّ القرآن أُنزِل علی النبیّ صلّی الله علیه و آله و الأموالُ أربعةٌ:

أموالُ المسلمین فقَسَّمها بین الوَرَثة فی الفَرائض، و الفَیءُ فقسَّمَه علی مُستَحِقّیه، و الخمسُ فوضَعه اللهُ حیث وضَعه، و الصدقاتُ فجعَلها اللهُ حیث جعَلها؛ و کان حَلیُ الکعبة فیها یومئذٍ، فترکه اللهُ علی حاله، و لم یترُکه نسیانًا، و لم یَخفَ علیه مکانًا، فأقِرَّه حیث أقَرَّهُ اللهُ و رسولُه.“

فقال له عمر: لولاک لَافتَضَحنا. و ترَک الحَلْیَ بحاله.»[١]و[٢]

[مسألۀ جواز اجرت گرفتن برای حجّ و سایر عبادات]

در جلد ٢ از محجّة البیضاء، در صفحه ١٩٠، از إحیاء العلوم غزّالی دربارۀ جواز اجرت گرفتن برای حجّ و سایر عبادات اگر للّه باشد، و مقصود از اُجرت، توصّل به امر عبادی و آخرت باشد، مثال بسیار شیرین و لطیفی زده است، می‌گوید:

«و فی الخبر: ”مَثَلُ الذی یَغزو فی سبیل‌الله و یأخُذ أجرًا، مَثَلُ أُمِّ موسی: تُرضع ولَدَها و تأخُذ أجرَها“. فمَن کان مثاله فی أخذ الأُجرة علی الحجّ مثالَ أُمّ موسی، فلابأس بأخذه؛ فإنّه یأخُذ لیتمکَّنَ من الحجّ و الزیارة، و لیس یحجّ لیأخذ الأُجرة، کما کانت تأخذ لیتیسّر بها الإرضاعُ بتلبیس حالها علیهم»[٣]و[٤]

دربارۀ نذر چیزی برای بیت الله الحرام، و دربارۀ سُرّاق الله

فی الوافی، فی کتاب الوصیّة، صفحة ٢٢:

[١]. نهج البلاغة (عبده)، ج ٤، ص ٦٥.

[٢]. جنگ ٦، ص ٨٣.

[٣]. محجة البیضاء، ج ٣، ص ١٩٠.

[٤]. جنگ ١٧، ص ٦٨.