مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٧ - مباحثه حضرت علاّمه با آیة الله سیّد احمد خوانساری در باب تولّی المرأة القضاء

و چون علاّمه در قواعد گوید: «و یُشترط فیه البلوغ و العقل و الذکورة»،[١]مرحوم سیّد جواد حسینی در شرح این کلام، در مفتاح الکرامة گوید:

و أمّا المرأةُ فلِما ورَد فی خبر جابر، عن الباقر علیهالسّلام: «و لا تَولَّی القضاءَ امرأةٌ.» و قد أنکر الدلیلَ المقدّسُ الأردبیلی (ره) إن لم یکن إجماعٌ، و هذا خبرٌ منجبرٌ بالشهرة العظیمة إن أُنکر الإجماعُ، مع ما ورد من نقصان عقلها و دینها و عدم صلاحیّتها فی الصّلاة للرجل، و أنّ شهادتَها نصفُ شهادةٍ غالبًا. و قال فی الخلاف: «إنّ أباحنیفة جوّز ولایتَها فیما تُقبَل فیه شهادتها، و ابنُ جریر أطلق.“»[٢] ـانتهی.

[مباحثه حضرت علاّمه با آیة الله سیّد احمد خوانساری در باب تولّی المرأة القضاء]

و أنا اقول: در روز دوشنبه، ٢٨ شعبان ١٣٩٩، که افتخار ملاقات حضرت آیة الله العظمی آقای حاج سیّد احمد خوانساری ـ دام ظلّه ـ دست داد، در ضمن بحث طویلی که راجع به قضاوت مرأة نمودم، بالأخره فرمودند:

«چون قضاء از مناصب است و محتاج به دلیل است، پس شکّ در این منصب مساوق با عدم است.»

عرض کردم: از اصل رفع ید کنیم؛ برای عدم جواز قضاءِ مرأة، از ادلّه اجتهادیه چه دلیلی داریم؟

فرمودند: «در روایت ابی‌خدیجه این منصب به رجل داده شده است، و ظاهر در موضوعیّت است: قال الصادق علیهالسّلام فی خبر أبی خدیجة: ”إیّاکم أن یُحاکِمَ

[١]. قواعد الأحکام، ج ٣، ص ٤٢١.

[٢]. مفتاح الکرامة، ج ١٠، ص ٩.