مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٤٤ - رسالهای در عدم جواز فَتک و ترور

فأرادوا اغتیالَ أبی‌جعفر. فقال لهم الأشترُ عبدُاللهبن محمّدبن عبدالله: ”أنا أکفیکُموه!“ فقال محمّد: ”لا والله لا أقتُلُه أبدًا غیلَةً حتّی أدعوه.“»

قال: «فنقَض أمرَهم ذلک و ما کانوا أجمعوا علیه.»[١]

مسعودی در التنبیه و الأشراف، صفحه ٢٣٢ و ٢٣٣ آورده است:

«رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم در وقت فتح مکه امر به قتل ابن أخطل و عبداللهبن سعدبن [أبی] سَرح و مِقیَسبن حَبابة نمودند»، إلی أن قال: «و أمّا عبدُاللهبن سعدبن أبی‌سرح [بن حبیببن جذیمةبن نصربن مالکبن حسلبن عامربن لؤی و] کان أخا عثمانبن عَفّان لأُمّه، و أحدَ مَن کتَب الوحی، فارتدّ مشرکًا و لحق بمکّةَ. فلمّا أمَر النّبیُّ صلّی الله علیه و آله بقتلة، أخفاه عثمانُ، ثمّ أتی به النّبیَّ صلّی الله علیه و آله سائلًا فیه، فصمَتَ النّبیُّ صلّی الله علیه و‌ آله طویلًا ثمّ قال: ”نعم!“ فلمّا انصرف به عثمانُ قال رسول الله لمن حضَرَه من أصحابه: ”أما والله لقد صَمَتُّ لیقومَ إلیه بعضُکم، فیضربَ عُنقَه.“ فقال رجلٌ من الأنصار: فَهَلَّا أومَأْتَ یا رسولَ الله؟! فقال: ”إنّ النّبیّ لایَقتُلُ بالإشارة.“»

در کتاب دمعُ السّجوم شعرانی، صفحه ٤٥ از أبوالفرج آورده است که:

«چون هانیبن عروه از علّت عدم کشتن مسلمبن عقیل، عبیداللهبن زیاد را در منزل‌ هانی سؤال کرد، از جمله مسلم در جواب گفت:

حدیثی است که مردم از پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم روایت کرده‌اند: ”الإسلامُ قَیّد الفَتکَ، فلا یُفتَکُ مُؤمِنٌ“[٢] یعنی اسلام از کشتن ناگهانی منع کرده است و مسلمان چنین کشته نشود.» ـانتهی.

و در اینجا می‌بینیم فعل فتک را به صیغۀ مجهول ذکر کرده است، یعنی مؤمن

[١]. التاریخ الکبیر، الطبری، ج ٦، ص ١٦١.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٤٧، ص ١٣٩.