[٢]. لازم به ذکر است که شکّی در خصوصیّت ایّام و اوقات سال شمسی و کیفیّت اقتران زمین با سایر کواکب و سیّارات در فصول مختلف سال نیست؛ چنانچه ارباب عزائم و فنون غریبه در این موضوع، تألیفات و مطالب خاصّ خود را دارند و برای خصوصیّات برخی از روزهای سال مسائلی را مطرح می‌کنند. چنانچه درباره تأثیر باران نیسان در اوقات مخصوص نیز از ناحیه معصومین علیهم السّلام آثاری وجود دارد، هم‌چنان‌که در مناسبات گوناگون در سال قمری نیز این مسائل به طور وضوح به چشم می‌خورد. و حال صرف نظر از مراسم مذهبی و عبادی در ایّام ماه مبارک رمضان و یا مراسم حج در ماه ذوالحجة الحرام و اعتکاف در ماه مبارک رجب و سایر ایّام و لیالی متبرّکه که هر کدام خصوصیّت و فضای روحانی و معنوی مخصوص به خود را دارا می‌باشد، کیفیّت اقتران أرض و قمر در روزهای ابتدایی ماه و نیمۀ آن و نیز نیمۀ دوّم و هم‌چنین ماه‌های مختلف، دارای ویژگی و امتیازات خاصّی می‌باشد؛ و در این باب هم ارباب عزائم و هم اطبّاء قدیم و طبّ سنّتی را مطالب و مسائل قابل توجّهی است که بدان عمل می‌نمایند.

بر این اساس هیچ استبعادی وجود ندارد که از طرفی تاریخ شمسی را که ابتدای آن اوّل برج حمل (روز اوّل فروردین) باشد از ناحیه شرع ممضی و مشروع ندانیم، و نیز خصوصیّات پوچ و مهملاتی که برای این روز در بعضی از روایات جعلی آورده شده است مطرود و باطل بشماریم؛ ولی از ناحیۀ دیگر نسبت به خصوصیّت این روز از جهت تقارن خاصّ شمس و زمین و برج‌های نجومی و هَیَوی، معتقد به این تأثیر و خصوصیّت شویم.

و لذا اینکه مشاهده می‌کنیم که بعضی از بزرگان دستور به انجام اموری داده‌اند که در این روز بوده باشد و یا ابتدای آن امر در روز اوّل سال شمسی متعارف است، به همین جهت باز می‌گردد؛ یعنی نفس خصوصیّت آن روز از جهت اقتران فلکی و موقعیّت خاصّ هَیوی بین زمین و خورشید و سایر ستارگان.

بنابراین می‌بینیم همان کسی که می‌گوید: در چنین روزی و یا روزهای ابتدایی سال انجام این امور خوب و مناسب است، نسبت به سایر اموری که در بین عرف متعارف و متداول است و یا در روایات مجعوله و من‌در‌آوردی از آنها یاد شده است، با تمسخر یاد می‌کند و آنها را جملگی پوچ و بی‌اساس می‌شمرد. (معلّق)