مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٢٤ - أب در مسأل&#١٧٢٨ عَول, فی من ینقص علیهم نیست

الْأُنْثَيَيْنِ)[١] فریضۀ آنها هبوط کرده است, لا إلی فریضةٍ أُخری بل إلی غیر فریضةٍ.

و امّا أب اصلاً فریضۀ او هبوط نکرده است؛ زیرا در صورت وَلَد طبق آیه قرآن: (وَلِأَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ إِنْ كَانَ لَهُ وَلَدٌ)،[٢] سدس می‌برد، و در غیر صورت وَلَد اصلاً اسمی از أب و سهمیّۀ او ـو لو به صورت غیر فریضۀ معیّنـ در قرآن نیامده است.

و علی‌هذا در شرح جملۀ وارده از ابن‌عبّاس در جواب زُفَرْ: «کُلُّ فریضةٍ لمیُهبِطْها اللهُ إلّا إلَی فریضةٍ، فَهَذا ما قَدَّمَ»[٣] ـکما نبَّه علیه الشارح المحقّق، آقا جمالـ باید بگوییم: و ذلک إمّا بأن لا یُهبِطها أصلًا ـکما فی الأب؛ فإنَّ له مع الوَلَد السُّدْس، و لم یُهبَط عنه و لم یُنقَص منهـ أو أهبطها إلی الفریضةِ الأُخری ـکما فی الزّوج و الزوجة و الأُمّ مع الوَلَدـ و أمّا الذی أخَّر، فکلّ فریضةٍ أهبطها و لم یَجعل لِناقِصِها فرضًا و تقدیرًا، کما فی البنات و الأخوات.

و بنابراین أب از جملۀ کسانی است که لم یُهبطها الله، و نقص هیچ‌گاه بر او وارد نمی‌شود؛ و حقّ در این مسأله با شهید ثانی است نه با شهید اوّل؛ رحمة الله علیهما‌ و رضوانه و غفرانه و تحیّته و سلامُه.[٤]

[١] و ٢. سوره النّساء (٤) آیه ١١.

[٢]

[٣]. الکافی، ج ٧، ص ٨٠، با قدری اختلاف.

[٤]. جنگ ١٦، ص ١٠٣.