مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٣ - برخی احکام قضاء

بکم أخرجنا من الظُّلمة إلی النّور.»[١]

صفحۀ ١٨٤: «وَاسِ بَینَ المُسلِمینَ بِوَجهِکَ و مَنطِقِکَ و مَجلِسِکَ؛ حتّی لایَطمَعَ قَریبُکَ فی حَیفِکَ، و لایَیأسَ عَدُوُّکَ مِن عَدلِکَ.»[٢]

صفحۀ ١٨٥: «یکی دیگر [از] مستحبّات قضاوت در اسلام، تفریق الشهود است. مستحبّ است قاضی شاهدها را از هم جدا کند و بازجویی نماید، برای اینکه ممکن است با هم بند و بست کرده باشند. اینجا قاضی، هر کدام از شاهدها را جداجدا بخواهد و بازجویی کند.

قاضی وقتی به قضاوت منصوب شد ـفرضاً اگر کسی قاضی قم شدـ مستحب است فوراً روز اوّل سری به زندان‌ها بزند، زندانیان را ببیند.

... باز در وقتی که قاضی از جایی ناراحت و غضب‌آلود است نباید قضاوت کند.... و نیز مستحب است قاضی هنگامی که گرسنه و تشنه است قضاوت نکند. دیگر اینکه مریض نباشد؛ وقتی مریض است، بگوید: امروز مریضم... . قاضی هنگامی که خوابش می‌آید ـمثلاً شب خواب نرفته استـ نباید قضاوت کند.»[٣]

[١]. شرح ابن ابی‌الحدید، ج ١٧، ص ٦٥.

[٢]. وسائل الشّیعة، ج ١٨، ص ١٥٥، حدیث ١؛ ج ٢٧، ص ٢١١.

[٣]. جنگ ١٧، ص ١٤٩.