مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٠٥ - حکمت استیجار صوم و صلاة برای دستگیری از ضعفاء

للشام فی اصفهان و نحو ذلک بعد شهرین أو أکثر لیس بنادرٍ؛ لتردُّد القوافل العظیمة فیها کثیرًا[١].[٢]

[حکمت استیجار صوم و صلاة برای دستگیری از ضعفاء]

در شب دوّم شهر جمادی الاولی ١٤٠٠ که به زیارت استاد، آقای آیة الله حاج آقا مرتضی حائری در منزلشان نائل آمدیم، در ضمن مذاکرات فرمودند:

«روزی آقای شیخ حسین یزدی معروف، که رئیس دادگاه شرع در زمان سلطان جائر بود، با مرحوم پدرم آقای آیة الله حاج شیخ عبدالکریم در نزد مرحوم میرزای شیرازی بزرگ نشسته بودند. مرحوم میرزا راجع به استیجار شخصی که در مجلس آمده بود و تقاضای صلاة و صوم داشت، برای صلاة و صوم اموات از پدرم سؤال می‌کند و توثیق می‌خواهد. مرحوم پدر می‌گوید: من نمی‌شناسم و توثیق نمی‌کنم. مرحوم میرزا از آقای شیخ حسین سؤال می‌کند. شیخ حسین به میرزا عرض می‌کند: حضرت آقا بدهید! بدهید!

وقتی که از مجلس خارج شدند، مرحوم پدرم به آقای شیخ حسین می‌گوید: آیا شما این مرد را می‌شناختی و می‌دانستی که نمازها را می‌خواند؟

آقای شیخ حسین گفت: والله اگر یک رکعت از نمازها را بخواند، والله اگر نمازهای این مرد بر فرض خواندن به روح آن مرده اثری داشته باشد؛ آن مرد متوفّی نمازهای خود را نخوانده، کجا این نمازها مؤثّر خواهد بود؟

پدرم می‌گوید: من گفتم: پس چرا گفتی بدهید بدهید؟

آقای شیخ حسین در جواب گفت: آقاجان خدا أرحم الراحمین است و می‌خواسته بدین وسیله دستگیری از فقرا و ضعفاء بشود، و بدین وسیله نیز نتیجه

[١]. مستند الشیعة، ج ١٠، ص ٤٢٠.

[٢]. ‌جنگ ٨، ص ٩٤ ـ ١٠٣.