مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٨٨ - بحثی پیرامون اجماع

الرّضاع من الأعیان السَّبع الّتی مضت حرفًا بحرفٍ.»[١] ـانتهی.

أقول: فعلیهذا یقع التعارض بین ظاهر الکتاب بل نصِّه ـعلی ما[٢] أفاد الطباطبائیـ و بین السّنة‌ الدالّة‌ علی حرمة‌ العمّة و الخالة و البنت و بنت الأخ و بنت الأُخت الرّضاعیّات. فلابدّ إذن إمّا من الالتزام بتخصیص الکتاب و تقییده مع نصوصیّته، فهو مشکلٌ جدًّا؛ و إمّا من الالتزام بطرح السّنة و الذّهاب إلی انحصار المحرّمات الرّضاعیّة بالأُمّ‌ و الأُخت، و هو أشکل، بل محالٌ بعد ثبوت معاملة النّبی صلّی الله علیه و آله و سلّم مع الطوائف الخمسة‌ الأُخری من الرّضاع معاملةَ المحرّمات الأبدیّة.[٣]و[٤]

[بحثی پیرامون اجماع]

فی أوثق الوسائل ـعند قول الشّیخ: «الّذینَ هم الأصلُ فی الإجماعِ»ـ قال:

«لأنّهُم السّابِقونَ فیهِ علَی الشّیعَةِ» إلی أن قال: «و قالَ المَولَی الفاضِلُ [البارِعُ] الآغا محمّد علیّ بن الوَحیدِ البِهبَهانیّ فی کتابه المُسمّی بسُنّةِ الهِدایة:

”به خاطر دارم که در شرح مواقف و یا مقاصد تصریح نموده به اینکه:

در اجماع، کثرت معتبر نیست، بلکه حق آن است که اجماع به موافقت یک نفر محقّق می‌شود، چنان که خلافت أبوبکر به بیعت عمر به تنهایی ثابت شد. ـانتهی.[٥]

[١]. المبسوط فی فقه الإمامیّة، ج ٤، ص ٢٠٥.

[٢]. الجارّ و المجرور متعلّق بقولنا: بل نصّه؛ لا بقولنا: یقع التّعارض.

[٣]. رجوع شود به ص ٣٤٦.

[٤]. جنگ ٧، ص ٣١٧.

[٥]. جهت اطّلاع بیشتر پیرامون مسألۀ اجماع و نظر حضرت علاّمه طهرانی ـ قدّس سرّه ـ رجوع شود به امام شناسی، ج ١٦، ص ٤٦٥؛ اجماع از منظر نقد و نظر، رسالۀ اُصولیّه در عدم حجّیت اجماع مطلقاً، تألیف معلّق محترم حضرت آیة الله حاج سیّد محمّد محسن حسینی طهرانی.