مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٧ - در استحباب حضور به جماعت عامّه کالخاصّه

ما نصنع بمواعظه و قد أحدثَ ما أحدث! فقدّم الخطبتین، لیَقِفَ النّاسُ انتظارًا للصّلاة.“»[١]و[٢]

[حکم برخاستن شخصی از مجلس خود و مراجعت به آن مکان در نماز جمعه]

در کتاب مختلف علاّمه حلّی، صفحه ١٠٨، در باب صلاة جمعه، راجع به برخاستن شخصی از مجلس خود و مراجعت به آن مکان فرموده است:

«مسألةٌ: قال الشیخ فی المبسوط: ”لو قام من موضعه لحاجةٍ ثمّ عاد، کان أحقَّ بمکانه من غیره.“ و الوجه عندی خلافُه.

لنا أنّ المقتضی للأولویّة ـ و هو الجلوس و شُغلُ المکان به ـ قد زال، فیزولُ الحکم. احتجّ:بأنّه کان أولی، فتَثبُت له الأولویّة عملًا بالاستصحاب الواقع. و الجواب: أنّ الأولویّة تَثبُت لمعنیً، و قد زال.»[٣] ـ انتهی.[٤]

در استحباب حضور به جماعت عامّه کالخاصّه

مرحوم شهید (ره) در دروس در باب صلاة جماعت در درس سوّم از این باب در ضمن مسائلی فرموده است:

«و یُستحبّ حضورُ جماعةِ العامّة کالخاصّة، بل أفضل؛ فقد رُوی: ”مَن صلّی

[١].‌ جنگ ١٨، ص ١٧٧.

[٢]. جهت اطّلاع بیشتر پیرامون نماز جمعه و احکام و مسائل آن، رجوع شود به صلاة الجمعة، رسالة فقهیّة فی وجوب صلاة الجمعة عینًا و تعیینًا، تألیف حضرت علاّمه آیة الله حاج سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی رضوان الله علیه.

[٣].‌ مختلف الشیعة، ج ٢، ص ٢٣٥.

[٤]. جنگ ٧، ص ١١٨.