مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٨٦ - روایت مرویّ از عایشه به قدری شرمآور است که راوی از بیان آن شرمنده میشود!

إنّها روایات مُخزِیَةٌ تُنسب إلی أعظم شَخصٍ عرفه تاریخُ البشریّة. و انظر أیُّها القاری إلی الرّوایة کیف تستنکر سُهَیلة علی رسول الله عند ما قال لها: ”أرضِعیهِ.“ قالت: ”و کیف أُرضِعُهُ و هو رجلٌ ذولحیةٍ؟“ قالت: فضحک رسول الله و قال: ”قد علمتُ أنّه رجلٌ کبیرٌ!“[١]

و انظر أیضًا أنَّ‌ الرّاوی لهذه القصّة تهیَّب أن یحَدِّثَ بها؛ قال ابن‌رافع بعد روایة الحدیث: ”فمکَثتُ سنَةً أو قریبًا منها، لا أُحدّث به و هِبْتُهُ، ثمّ لقیتُ القاسم، فقلت له: لقد حدَّثتَنی حدیثًا ما حدّثته بعد. قال: فما هو؟

فأخبرتُه. قال: فحدّثه عَنِّی أنَّ عائشة أخبَرَتْنیه.“»[٢]

صفحة ١٢٠: «و لعلّ أُمّ‌المؤمنین عائشة توافق أُمّهات المؤمنین مِن أنَّ رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم لا یتسامح فی مثل هذه الأُمور. فلنستمع إلیها تروی عن نفسها:

قالت: ”دخل عَلَیَّ رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم و عندی رجلٌ قاعدٌ؛ فاشتدّ ذلک علیه، و رأیْتُ الغضب فی وجهه.“ قالت: ”فقلتُ: یا رسولَ الله! إنّه أخی من الرّضاعة.“

قالت: فقال: ”اُنظرن إخوتکنّ من الرّضاعة؛ فإنّما الرّضاعة من المَجاعَةَ.“[٣]

فلعلّها کانت تجتهد هی أیضًا فی حیاة النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم، فکانت تری صحّة رضاعةِ الکبیر، و بهذه الرِّوایة أثبتت أنّها کانت تستبیح ذلک فی حیاة النّبیّ، و لکنّ الرسول صلّی الله علیه و آله و سلّم لم یوافقها علی ذلک، و غضب و اشتدّ ذلک علیه، و قال لها: ”إنّما الرّضاعة من المَجَاعة“، یعنی: لا تکون الرّضاعة إلّا للصّبیان

[١]. همان، ص ١٦٨.

[٢]. همان، ص ١٦٩‌.

[٣]. همان، ص ١٧٠، باب إنّما الرضاعة من المجاعة؛ صحیح البخاری، ج ٣، ص ١٥٠، کتاب الشهادات.