مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٦ - تحقیقی پیرامون حرمت تراشیدن ریش

٨. فی المنتقی، روی الشّیخ النّوری (رض): أنّ فی سَنَة الثّمانیة من الهجرة لمّا دخل علی رسول الله سَفِیرَیْ کسری:

«و کانا إذا دَخَلا علَی رسولِ اللَهِ صلّی الله علیه و آلِه، قَد حَلَقا لِحاهُما و أعْفَیا شَوارِبَهُما، فکَرِهَ صلّی الله علیه و آلِه النَّظَرَ إلَیهِما و قالَ: ”وَیلَکُما! مَن أمَرَکُما بِهَذا؟“

قالا: أمَرَنا بهَذا رَبُّنا (یعنِیانِ کِسرَی). فَقالَ صلّی الله علیه و آلِه: ”لَکِنّ رَبّی أمَرَنی بإعْفاء لِحیَتِی و قَصِّ شارِبی.“»[١]و[٢]

٩. در معانی الاخبار، صفحه ٢٩١، با اسناد متّصل خود از حضرت صادق از پدرانشان علیهمالسّلام از رسول خدا صلّی الله و علیه و آله و سلّم روایت کرده است که قال: «قالَ رَسُولُ اللهِ صلّی الله و علیه و آله و سلّم:

”حُفُّوا الشَّوارِبَ، و أعفُوا اللِّحَیَ، و لا تَشَبَّهُوا بِالمَجوسِ.“»[٣]

١٠. به مدارکی که در منتهی الآمال، جلد ٢، صفحه ٢٢ راجع به حرمت تراشیدن ریش آورده است مراجعه شود.

١١. در کتاب الغدیر، جلد ١١، از صفحه ١٤٩ تا صفحه ١٥٦ راجع به حرمت تراشیدن ریش در نزد عامّه روایاتی را ذکر نموده است.[٤]

[١]. مستدرک الوسائل، ج ١، ص ٤٠٧.

[٢]. جنگ ٣، ص ٨٢.

[٣]. منتهی الآمال، ج ٢، ص ٧٤.

[٤]. جنگ ٥، ص ٢٢٣.