مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٣ - خطب&#١٧٢٨ عقد قرائت شده توسّط علاّمه طهرانی رضوان الله تعالی علیه

و فی روایةٍ‌ سابعةٍ‌: ”أمکنّاکها... .“

و فی روایة‌ٍ ثامنةٍ: ”خذها بما معک.“

فهذه اختلافاتٌ ثمانیةٌ فی لفظةٍ‌ واحدةٍ!

سیبویه و غیره، حدیث را به جهت نقل به معنی، در عربیّت و نحو و اثبات لغت شاهد نمی‌گیرند

قال ابن‌دقیق العید: ”هذه لفظةٌ‌ واحدة‌ٌ فی قصّة‌ٍ واحدةٍ،‌ و اختُلف فیها مع اتّحاد مخرج الحدیث!“

و قال العلائیّ: ”من المعلوم: أنّ النّبیّ لم یقُل هذه الألفاظَ کلَّها تلک السّاعة‌، فلم یبق إلّا أن یکون قال لفظةً‌ منها، و عبّر عنه بقیّة‌ الرّواة‌ بالمعنی. فمن قال بأنّ النّکاح ینعقد بلفظ التّملک، ثمّ احتجّ بمجیئه فی هذا الحدیث، إذا عُورِض ببقیّة‌ الألفاظ، لمینتهض احتجاجه! فإن جزَم بأنّه هو الّذی تلّفظ به النّبیّ ـو من قال غیره ذکره بالمعنی!ـ قلبه علیه مخالفه، و ادّعی ضدّ دعواه؛ فلم یبق إلّا التّرجیح بأمرٍ خارجیٍّ.“

و هذا الحدیث و مثله کان ممّا دعا سیبویه و غیره إلی عدم جعلهم الحدیث من شواهدهم فی إثبات اللغة‌ و النحو؛ کما ستراه فی محلّه من هذا الکتاب.»[١]

[خطبۀ عقد قرائت شده توسّط علاّمه طهرانی رضوان الله تعالی علیه]

بسم الله الرحمن الرحیم

اوّلاً: نام عروس، بعد نام پدر عروس.

ثانیاً: نام داماد، بعد نام پدر داماد.

ثالثاً: مقدار مهریّه و توجّه از رسیدن یا نرسیدن.

رابعاً: اجازه گرفتن از عروس و داماد برای وکالت آنها، و از پدر و مادر آنها وکالت گرفتن.

[١]. جنگ ٢٤، ص ٢٢.