مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٤ - حرمت غنا در روایات

٦. قال صلّی الله علیه و آله و سلّم: «ما رفع أحدٌ صوتَه بغناءٍ إلّا بعث اللَهُ شَیطانَین علی مَنکِبَیه، یضربان بأعقابهما [علی صَدره] حتّی یُمسِک.»[١]

٧. قال أبو‌عبدالله [علیهالسّلام]: «بیتُ الغناء لا تُؤمَن من الفجیعة، و لاتُجابُ فیه الدّعوةُ، و لا یَدخُله المَلَک.»[٢]

٨. تفسیر أبوالفتوح:

«محمّد بن منکدر گفت: در اخبار شنیدم که خدای تعالی روز قیامت گوید: ”کجایند آنان که سمع‌های خود را منزّه داشتند از لهو و مزامیر شیطان؟ ایشان را در ریاض برید!“ فرشتگان را گوید: ”بندگان مرا حمد و ثناء و تمجید بشنوانید و بگویید: (أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ).[٣]“»[٤]

٩. تفسیر أبوالفتوح:

«رسول صلّی الله علیه و آله فرمود که: ”خدای تعالی مرا فرستاد تا هُدی و رحمت عالمیان باشم؛ و مرا امر فرمود تا مزامیر و معازف و اوتار و بتان را محو کنم.“»[٥]

١٠. عن نَوفٍ البِکالیّ عن أمیرالمؤمنین علیهالسّلام فی حدیث: «یا نَوفُ! إیّاک أن تکونَ عَشّارًا[٦] أو شاعرًا أو عَریفًا أو صاحبَ عَرطَبةٍ (و هی الطّنبور) أو صاحبَ کُوبَةٍ (و هو الطَّبل)! فإنّ نَبیَّ اللَه خرج ذاتَ لیلة فنظر إلی السّماء، فقال: أما إنّها السّاعةُ

[١]. جامع الأخبار، ص ١٥٤؛ بحار الأنوار، ج ٧٦، ص ٢٤٧.

[٢]. الکافی، ج ٦، ص ٤٣٣، باب الغناء؛ وسائلالشّیعة، ج ١٧، ص ٣٠٣.

[٣]. سوره آل ‌عمران (٣) آیه ١٧٠.

[٤]. روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، ج ١٤، ص ٢٨٩، با قدری اختلاف.

[٥]. روض الجنان، ج ١٥، ص ٢٨١، با قدری اختلاف.

[٦]. مجمع البحرین: «عَشّار: مأخوذٌ من التعشیر، وهو آخذ العُشر من أموال الناس بأمر الظالم؛ یقال عشرتُ القوم عُشرًا (بالضم)، أخذتُ منهم عُشرَ أموالهم؛ و منه العاشر.»