ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٢٤٣ - ١٦ سوره نحل

عذاب دنيا براى شما در آخرت عذاب بزرگ هست.
٩٥- اى قبول كنندگان ايمان، قبول ايمان و عهد خداوند تعالى را با متاع دنيا برابر نكنيد (جماعت قريش به فقراى مسلمين وعده مى‌كردند كه اگر از دين خود عدول كرده به محمد كافر شويد به شما فلان مبلغ مى‌دهيم در اين آيه شريفه آنها را از ارتكاب به چنين عملى نهى مى‌فرمايد) در حقيقت اجر و ثوابى كه نزد خداوند تعالى است براى شما بهتر است اگر شما به تفاوت دنيا و آخرت و افزون بودن اجر و آخرت از دنيا عالم شويد (جاودان بودن آخرت و فناى دنيا براى تشخيص تفاوت بين آنها كفايت مى‌كند).
٩٦- هر آنچه نزد شما از مال دنيا موجود است همه فانى شده و از بين رفتنى است اما آنچه كه نزد خداوند تعالى از خزائن رحمت موجود است پايدار و ابديست، اجر اعمال كسانى را كه در دنيا به عهد خود وفا كرده و به زحمت و مشقت دين اسلام صبر كنند به نحو خوب و نيكو جزا مى‌دهيم و در نعمتهاى جاويدان آنها را ثابت و برقرار مى‌كنيم.
٩٧- هر كه در حال ايمان آوردن به قرآن شريف عمل صالح انجام دهد، آن شخص مرد باشد يا زن، براى او در دنيا زندگانى پاك و پاكيزه داده، حياتش را به نحو نيكو تمام مى‌كنيم، (اگر شخص مؤمن متمول باشد چه بهتر اگر فقير بوده و به روزيهاى اعطايى خداوند تعالى قناعت كرده شاكر باشد و از حرام اجتناب كند زندگى هر دو دنيا زندگانى پاك محسوب مى‌شود) جزاى اعمال دنيا را در آخرت به نحو نيكوتر به آنها پاداش مى‌دهم در نعيم جاودان آنها را راحت مى‌كنم.
٩٨- (يا محمد) زمانى كه اراده كردى قرائت قرآن بكنى اول به درگاه خداوند تعالى از شيطان رانده شده (و از نفس اماره) به خدا پناه جوى بعد به خواندن شروع كن (رسول خدا فرمودند قبل از تلاوت قرآن چنين بگوييد: «اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم» بعد شروع به خواندن قرآن كنيد (عبد اللَّه بن مسعود) موقع خواندن قرآن گفت «اعوذ باللّه السميع العليم من الشيطان الرجيم» رسول خدا فرمود چنين نگو بلكه همان طور كه ذكر شد بخوان)
٩٩- در حقيقت به اشخاصى كه ايمان آورده و به پروردگار خود توكل مى‌كنند شيطان هيچ تسلط ندارد آنها به وسوسه شيطان اطاعت نكرده به خداوند تعالى عاصى نمى‌شوند.
١٠٠- در حقيقت سلطنت شيطان براى اشخاصى است كه او را دوست داشته و به خداوند شريك قرار دهند.
[توضيح: خداوند تعالى بنا به مصلحت وقت، حكمى مقرر مى‌داشت و در وقت ديگر بنا به مصلحت آن را لغو و حكم ديگرى به جاى آن قرار داده حكم اولى منسوخ مى‌شد، از اين جهت جماعت قريش زبان به طعن گشاده مى‌گفتند (محمد) به اصحاب خود مسخره مى‌كند امروز به چيزى امر و فردا آن را نهى مى‌كند، خداوند تعالى در جواب آنها آيه شريفه زير را نازل فرمود:] ١٠١- (يا محمد) و چون آيه‌اى را نسخ كرده و به جاى آن، آيه ديگر قرار داديم به اين امر شخصا دانا هستيم، خداوند تعالى براى نزول حكمى و نسخ حكم ديگرى خودش عالم است. (يا محمد) كفار به تو طعن زده گفتند در حقيقت تو، به خداوند تعالى افترا مى‌بندى امروز حكمى فردا حكم ديگرى آورده و در نسخ احكام به خداوند تعالى افترا مى‌بندى (يا محمد) اين چنين نيست كه مى‌گويند حكم نسخ، حكم خداوند تعالى است بلكه اكثر آنها به فايده نسخ عالم نبوده و افترا بستن به خداوند تعالى را به تو اسناد مى‌دهند.
١٠٢- بگو به مشركين (يا محمد) اين قرآن را از طرف پروردگار تو يك روح مقدس (آن روح به نام جبرئيل ناميده مى‌شود) به حق و عدالت به تو نازل كرده است و بنا به مصلحت هر زمان خداوند تعالى حكمى مقرر فرموده است، تا به سبب نسخ آن اشخاصى را كه ايمان دارند امتحان كند همين كه به حق بودن نسخ اقرار كردند آن وقت خداوند تعالى قدمهاى آنها را ثابت كرده در دين اسلام آنها را محكم و برقرار نمايد، اين قرآن براى اطاعت كنندگان هادى دين حق بوده و بشارت دهنده رحمت الهى است.
[توضيح: (حويطب ابن عبد العزى) در مكه غلام عجمى داشت به نام عائش كه نصرانى بود اين غلام به تورات و انجيل عالم بود، جماعت قريش كه از هر طرف برابر رسول اكرم عاجز ماندند گفتند قرآن را به محمد، عائش تعليم مى‌دهد خداوند تعالى در جواب آنها آيه شريفه زيرا را بيان مى‌فرمايد.] ١٠٣- (يا محمد) ما مى‌دانيم كه جماعت قريش مى‌گويند كه تعليم دهنده قرآن شخصى است (عائش نام)، و خداوند تعالى اين قرآن را به تو نفرستاده است، زبانى كه به آن اشاره مى‌كنند عجمى است و لسان عربى نيست، جماعت قريش چه بى‌عقل و بى‌شعورند اين را درك نمى‌كنند كه چگونه از عجم چنين كلامى صادر مى‌شود؟ و حال آن كه اين قرآن به طور آشكار زبان عربى است آن غلام عرب نيست چگونه مى‌تواند زبان فصيح عرب را به تو تعليم دهد؟
جماعت قريش خود از فصحاى عرب بوده در برابر قرآن از آوردن مثل آن عاجزند پس شخص عجم نمى‌تواند چنين كلامى را به تو تعليم دهد و اگر مى‌توانست خود ادعاى نبوت مى‌كرد و فخر و كمال خود را به تو واگذار نمى‌كرد جماعت قريش مردمان بى‌عقل و بى‌شعورى مى‌باشند (انسان در مقام عناد سخنانى مى‌گويد كه او را در سلك سفها قرار مى‌دهد).
١٠٤- در حقيقت كسانى كه به آيات و احكام الهى ايمان نياورند خداوند تعالى آنها را به طرف حق هدايت نكرده براى آنها در آخرت عذاب بزرگ آماده است.
١٠٥- در حقيقت آنهايى كه به احكام و آيات الهى ايمان ندارند به خداوند تعالى افتراء بسته و دروغ مى‌بافند (اين شما جماعت قريش‌