ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٨٦ - ١٠ سوره يونس

قرار نده و آنها را به ما مسلط نكن و ما را محل امتحان ايشان قرار مده.
٨٦- پروردگارا ما را از دست جماعت كافر نجات بده (جماعت فرعون (قبطيان) بنى اسرائيل را براى خود بنده قرار داده بودند آنها را به انواع كارهاى پر مشقت وادار مى‌كردند).
٨٧- به موسى و برادر او هارون وحى كرده گفتيم، براى قوم خودتان (بنى اسرائيل) در مصر خانه‌ها ترتيب بدهيد تا هنگام عبادت و نماز بنى اسرائيل به آن خانه‌ها رجوع كرده عبادت كنند، منازل مذكوره را در وقت نماز به خودتان قبله قرار دهيد، نماز را خوانده ترك نكنيد، (يا موسى) به مؤمنين بشارت بده كه از فرعون به شما هيچ گونه ضررى نخواهد رسيد.
٨٨- موسى گفت پروردگارا در حقيقت تو به فرعون و بزرگان و اقرباى نزديك او در زندگى دنيا زينت‌ها و هر قسم مال داده‌اى، پروردگارا به اموال اين كفار هلاكت برسان تا آثارى از مالشان باقى نماند، و به قلبشان قساوتى برسان تا قساوتشان بيشتر افزون شده ايمان نياورند تا عذاب الم انگيز را ببينند و آن را بچشند.
٨٩- خداوند تعالى فرمود (اى موسى و هارون) دعاى شما قبول گرديد، اما در دعوت فرعون و جماعت او محكم و برقرار باشيد، و پيرو مردم جاهل نباشيد تعجيل نكنيد، عجله در هيچ كارى مصلحت نيست هر زمان مصلحت باشد خداوند تعالى به آنها عذاب مى‌فرستد (پيغمبر نامدار ما فرموده عجله از شيطان و تأنى و آرامى از رحمن است).
[توضيح: حضرت موسى بعد از امر الهى با بنى اسرائيل شبانه از مصر خارج گرديد فرعون خبردار شده به تعقيب پرداخت همين كه بنى اسرائيل متوجه شدند كه فرعون در پى آنها مى‌آيد موسى و بنى اسرائيل از خوف داخل دريا گشتند فرعون نيز به دنبال آنها رسيده داخل دريا گرديد بنى اسرائيل نجات يافته فرعون و تابعين او غرق شدند چنان كه ضمن آيه شريفه خبر مى‌دهد:] ٩٠- بنى اسرائيل را (از درياى سرخ) عبور داده نجات داديم، فرعون و قشون او به ظلم و دشمنى دنبال بنى اسرائيل خارج شده كنار دريا به آنها رسيدند، در پى بنى اسرائيل داخل دريا شدند زمانى كه فرعون در حال غرق شدن بود گفت من ايمان آوردم كه در حقيقت هيچ معبود به حقى نيست مگر خداوند تعالى كه بنى اسرائيل به او ايمان آورده‌اند، من به خداوند تعالى اطاعت كرده از اشخاصى هستم كه تمام امور خود را به او واگذار نموده‌اند.
٩١- چون موقع مرگ كفار و عاصيان توبه‌شان قبول نمى‌شود براى عدم قبول ايمان فرعون در موقع غرق گويا از طرف خداوند تعالى بالمقابله به فرعون جواب داده شده گفته مى‌شود) آيا اكنون موقع غرق شدن ايمان مى‌آورى؟ حالا ايمان به انسان منفعت نمى‌دهد و حال آن كه تو قبل از اين به خداوند تعالى عاصى شدى و توبه را به تأخير انداختى، و پيش از اين در دنيا از مفسدين بودى و علاوه از آن كه خود گمراه بودى ديگران را هم به گمراهى مى‌انداختى حالا توبه تو قبول نيست.
٩٢- اى فرعون اكنون بعد از غرق بدن بى روح تو را از آب به كنار خارج مى‌كنيم تا براى آيندگان علامت و عبرت باشى. (تا ببينند چگونه كسانى را كه به من عاصى شده شريك قرار دادند يا اين كه به خودشان «رب» مى‌گويند، عذاب مى‌كنم) در حقيقت بسيارى از مردمان از آيات قدرت ما بى خبرانند.
٩٣- بعد از غرق فرعون و نجات بنى اسرائيل آنها را در سرزمين شايسته و خوب (ملك شام) ساكن كرديم، به آنها از چيزهاى پاكيزه و لذيذ روزى داديم، بنى اسرائيل در مذهب خويش اختلاف نكردند مگر اين كه بديشان توراة آمد بعد از كسب معلومات اختلاف كردند (در صورتى كه بعد از آمدن توراة بايد اتفاق كرده در دينشان ثابت قدم مى‌شدند، عكس آن شد) در حقيقت پروردگار تو (يا محمد) بين بنى اسرائيل درباره دين و مذهبشان كه بعد از آمدن توراة اختلاف كردند روز قيامت حكم مى‌كند.
٩٤- (يا محمد) اگر درباره اين قرآن كه به تو نازل كرده‌ايم در شك باشى، كه از طرف ما نازل مى‌شود يا نه؟ از اشخاصى كه قبل از تو كتاب «آسمانى» مى‌خوانده‌اند (يهوديان) بپرس، حقيقتا قرآن حق از جانب رب تو خداوند تعالى سوى تو آمده، هيچ شك و شبهه در آن نيست، البته در خدايى بودن قرآن از شكاكين نباش بلكه در عدم شك ثابت و برقرار باش.
٩٥- البته از جمله تكذيب كنندگان آيات الهى نشده در تصديق كردن ثابت و راسخ باش، در صورت تكذيب به نفس خويش از زيان زدگان مى‌شوى.
[توضيح: رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله درباره آياتى كه به او نازل شده هيچ وقت شك و ترديد نفرموده خداوند تعالى هم به او نمى‌فرمايد كه تو شك كرده‌اى بلكه به صورت شرط و فرض مى‌فرمايد، مثلا اگر شك بكنى به تو چنين عذاب مى‌شود از اين آيه شك رسول خدا درباره قرآن ظاهر نمى‌شود بلكه علماى يهوديان را به علم وصف نموده و مقصود بيان علم آنها در حق رسول اكرم مى‌باشد و از القاى اين كلام به رسول خدا يك فايده هست و آن اين است كه موقع تلاوت اين آيه يهوديان خود را در مقام عالى حساب كرده بعد از آن كه خداوند تعالى آنها را در برابر رسول اكرم منصف قرار داد ديگر به طريق بغض و عناد تكلم نكنند چنان كه همين طور هم شد عده‌اى از علماى بزرگ يهود قرآن را تصديق كرده قبول ايمان نمودند).]
٩٦- (يا محمد) در حقيقت اشخاصى كه حكم پروردگار تو، به آنها ثابت و برقرار شده است (كه آنها را در حال كفر موت درك خواهد كرد) اين قبيل اشخاص مطلقا ايمان نمى‌آورند.
٩٧- اگر براى آنها هر قسم آيت و معجزه بيايد ايمان نمى‌آورند، تا اين كه عذاب اذيت كننده را كه به آنها حاضر شده ببينند.