البته صلح كردن از طلاق بهتر است ولى در وجود انسان هميشه بخل موجود است، هيچ يك از زن و شوهر از حق خود نمى‌گذرند، اما گذشت و صلح كردن بهتر است. (بايد زن از حق خود يا مقدارى از مهريه خود و يا از تمام آن گذشته و مرد هم به او رحم كرده طلاق ندهد و چنانچه زن ميل به شوهر نداشته باشد، صبر كند و طلاق نگيرد) اگر شما شوهران به زنان نيكويى كرده، از خداوند تعالى بترسيد و به زنان ظلم نكنيد، خداوند تعالى به شما جزاى خير مى‌دهد. در حقيقت خداوند تعالى به هر چيزى كه عمل مى‌كنيد خبردار است.
١٢٩- (حكم آيه درباره اشخاصى است كه بيش از يك زن دارند) البته شما استطاعت و قدرت نداريد كه بين زنان از روى عدالت رفتار كنيد، اگر چه به اجراى آن زيادتر حريص باشيد (محبت مساوى به دو زن از طاقت انسان خارج است. همين كه محبت برابر نشد، در ساير چيزها هم فرق پيدا مى‌شود) حال كه براى شما رفتار به عدالت با زنان ميسر نيست، طورى نباشد كه به يكى ميل و محبت زياد كرده و از ديگرى روى گردان شويد، و طورى او را رها كنيد كه بلاتكليف بماند. نه صاحب شوهر شود، و نه مثل زنان بى شوهر باشد كه اين نهايت ظلم است. (به يكى محبّت فوق العاده ابراز شود و به ديگرى حق واجب ادا نشود) اگر بعد از بى ميلى و ظلم به يكى از خداوند تعالى ترسيده، توبه كنيد و ظلم را مرتفع نمائيد (يا به نحو نيكو نگهدارى و يا به طريق پسنديده طلاق دهيد، ديگر بعد از آن بيشتر از يك زن نگيريد و شرط عدالت را كه در اول سوره ذكر شد فراموش نكرده، زن زياد نگيريد) در حقيقت خداوند تعالى اشخاص توبه كار را بخشيده و به آنها رحم كننده است.
١٣٠- اگر براى مرد رفتار نيكو با زنى كه مورد بى مهرى قرار گرفته، ميسر نشد و مجبور به طلاق و جدايى شدند، كار نيكو و خوبى انجام شده، خداوند تعالى آنها را به وسعت و غناى خود از همديگر بى نياز مى‌سازد. خداوند تعالى بى احتياج، و صاحب قدرت مى‌باشد. از روى حكمت بين مردم احكام تعيين مى‌فرمايد.
١٣١- مخلوقى كه در آسمانها و زمين هست، از خداوند تعالى است.
خالق و صاحب و رزاق آنها و دهنده هر قسم نعمت خداوند تعالى است. هم او سزاوار عبادت و اطاعت مى‌باشد، اى اهل قرآن! حقيقتا قبل از شما به اهل كتاب به وسيله پيغمبران خودشان و به شما هم به وسيله پيغمبر اكرم حضرت محمد صلّى اللَّه عليه و آله توصيه كرده‌ايم كه از خداوند تعالى بترسيد تقوى را پيشه خود كرده واجبات را عمل آورده. از حرام بپرهيزيد. اگر شما كافر شده، خداوند تعالى را اطاعت نكنيد، در حقيقت ملك و سلطنت مخلوق آسمانها و زمين مخصوص خداوند تعالى است. هيچ چيز از قدرت او نمى‌تواند خارج شود. با اين همه بى‌نيازى از مخلوق و عبادت آنها، خداوند تعالى به حمد و ثنا مستحق و سزاوار مى‌باشد.
١٣٢- اختيار و سلطنت مخلوق آسمانها و زمين به خداوند تعالى مخصوص مى‌باشد. خداوند تعالى به تنهايى به تدبير كليه امور شما كفايت مى‌كند (تكرار آيه شريفه براى تأكيد بيشتر مى‌باشد).
١٣٣- اى مردم! اگر خداوند تعالى بخواهد مى‌تواند شما را نابود ساخته و غير از شما مخلوق ديگرى به دنيا بياورد كه او را عبادت كنند. خداوند تعالى به فناى شما و آفريدن مخلوق ديگر به جاى شما قادر است.
١٣٤- هر كس از شما ثواب و اجر دنيا را بخواهد (مثل آنهايى كه براى غنيمت به جهاد مى‌روند، اين ثواب كمى است) اجر ثواب دنيا و آخرت هر دو نزد خداوند تعالى است. چه عاملى سبب شده است كه شخص تنها اجر دنيا را مى‌خواهد و اجر آخرت را نمى‌خواهد، خداوند تعالى اعمال خلق و سخنان آنها را شنيده و مى‌بيند.
١٣٥- اى ايمان آورندگان! جهد كنيد تا از روى عدالت رفتار كرده، ظالم نشويد و در هر مقام كه شهادت لازم شود به راستى براى رضاى خداوند تعالى شهادت دهيد اگر چه شهادت به ضرر نفس خودتان و يا پدر و مادر و خويشانتان باشد آن شخصى كه به ضرر او شهادت مى‌دهيد اگر غنى باشد غناى او شما را از شهادت حق مانع نشود و به ملاحظه رضاى او شهادت را كتمان نكنيد و اگر فقير بود به فقر او رحم نكرده شهادت لازم را پنهان نسازيد خداوند تعالى از شما به آنها نزديك‌تر است اگر در شهادت فقر يا غناى آنها ملاحظه شود خداوند تعالى شما را به شهادت امر نمى‌كند پس تابع هواى نفس نشده از حق نگذريد عدالت را ترك نكنيد اگر در وقت شهادت زبانتان را از حق به طرف باطل ميل دهيد و يا مطلب را دانسته شهادت ندهيد و اعراض كنيد در حقيقت خداوند تعالى از اعمالى كه مى‌كنيد خبردار است سزاى كتمان شهادت را به شما خواهد داد.
١٣٦- اى ايمان آورندگان در ايمان به خداوند تعالى و پيغمبر او محمد صلّى اللَّه عليه و آله و كتابى كه (قرآن) به پيغمبر فرستاده ثابت قدم شده محكم بايستيد همچنين در ايمان آوردن به كتابهايى كه قبلا به انبياء فرستاده شده (تورات و انجيل) ثابت قدم شويد هر كه به خداوند تعالى و به ملائكه او و كتب و انبياء و روز آخرت كافر شود حقيقتا آن شخص از راه حق منحرف شده، انحرافى بس بزرگ.
١٣٧- در حقيقت اشخاصى كه به قرآن ايمان آورده و بعد از آن كافر شدند مجددا ايمان آوردند و دوباره كافر شدند و بعد در كفر خود ثابت قدم ماندند، خداوند تعالى به اين قبيل اشخاص بخشنده نبوده و هدايتشان نخواهد نمود.
١٣٨- يا محمد به منافقين مژده بده كه براى ايشان عذاب دردناك حاضر و آماده شده است.