ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٨٦ - ٤ سوره نساء

١٢١- منزل و مأواى تابعين شيطان جهنم است و از آنجا براى فرار به يك سو و خلاصى راه پيدا نمى‌كنند.
١٢٢- و اشخاصى كه ايمان آورده، اعمال نيكو انجام بدهند البته آنها را در آخرت به باغهايى داخل مى‌كنيم، كه از زير درختان و قصور آن انهار جارى مى‌شود، آنان آنجا هميشه بوده، خارج نخواهند شد وعده دخول به بهشت از خداوند تعالى به بندگان وعده حتمى مى‌باشد. كيست آن كه از خداوند تعالى راستگوتر باشد؟
١٢٣- دخول به بهشت منوط به آرزوهاى شما مسلمين و اهل كتاب نيست، هر كس عمل بد كند و گناهكار شود، جزاى آن عمل به او داده خواهد شد. شخص گناهكار براى خود غير از خداوند تعالى يار و ياور و متصرف به امور پيدا نمى‌كند.
١٢٤- و هر كه عمل صالح انجام دهد، چه مذكر باشد، چه مؤنث، در صورتى كه مؤمن باشد، به بهشت داخل مى‌شود و به آنها به قدر پوسته هسته خرما ظلم نخواهد شد.
[توضيح: دين اسلام به دو اصل پايه گذارى شده، اول اعتقاد به خدا، دوم انجام دادن عمل صالح، از اين دو چيز هر كدام در شخص نباشد، دين آن شخص تمام نيست.
چنانچه ضمن آيه فرمايد.] ١٢٥- كيست بهتر و نيكوتر از آن شخصى كه دين و نفس خود را براى خداوند تعالى خالص نموده و براى خداوند تعالى شريك قائل نشده، و به غير او براى خود معبود قرار نداده، اعمال صالح و خوب هم انجام دهد و به دين ابراهيم كه همان اسلام است، تابع شود؟ (از دين و مذهب اين قبيل اشخاص، دين بهتر وجود ندارد) خداوند تعالى ابراهيم را به دوستى برگزيده است (تبعيت از كسى كه خداوند تعالى او را دوست خود قرار دهد سزاوار مى‌باشد).
١٢٦- سلطنت و شاهى مخلوقات آسمانها و زمين مخصوص خداوند تعالى مى‌باشد، خداوند تعالى به جميع اشياء احاطه داشته عالم مى‌باشد.
١٢٧- يا محمد! درباره اموال دختران يتيم از تو فتوا مى‌خواهند (اعراب دختران يتيم را نگهدارى مى‌كردند. اگر صاحب جمال مى‌شد او را تزويج كرده، مالش را تصرف مى‌كردند. اگر صاحب جمال نبود، مال او را تصرف مى‌كردند و كسى ديگر او را تزويج نمى‌كرد. نزد رسول خدا مشرف شده، اين مطلب را سؤال كردند.
خداوند تعالى ضمن آيه جواب آنها را بيان مى‌فرمايد) بگو يا محمد! خداوند تعالى در حق آنها به شما فتوا مى‌دهد، آن فتوا در اين قرآن شريف درباره زنان يتيم كه حق واجب آنها را نمى‌دهيد، به شما خوانده شده، اما شما به آن عمل نمى‌كنيد (آن فتوا آيه وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتامى‌) مى‌باشد كه در اول سوره بيان شده، يعنى اگر از گرفتن دختران يتيم خوف داشته باشيد كه در حق آنها عدالت نكنيد و در اموال آنها تصرف كنيد آنها را نگيريد و از زنان ديگر تزويج كنيد دختران يتيم را به ديگران بدهيد و در اموال آنها طمع نكنيد. حكم آنها اين است به اين حكم عمل كنيد (ولى شما رغبت مى‌كنيد كه دختران يتيم را به زنى گرفته و اموال آنها را تصرف كنيد، البته اموال آنها را تصرف نكنيد)، همچنين خداوند تعالى در حق اطفال صغير فتوا مى‌دهد كه اموال آنها را تصرف نكنيد و بعد از بلوغ اموال آنها را به خودشان مسترد كنيد (اعراب اموال يتيم از پدر را نمى‌دادند) همچنين خداوند تعالى (به شما حكام و امامان و امراء و متصديان امر درباره اشخاص يتيم) فتوا مى‌دهد كه در حق آنها از روى عدالت رفتار كنيد اموال آنها را حفظ كرده، در موقع خود به آنها برسانيد. هر عمل خيرى از شما صادر شود، در حقيقت خداوند تعالى به آن عالم است و در عوض آن به شما جزاى خير خواهد داد.
١٢٨- و اگر زنى خوف داشته باشد كه شوهرش به او بى ميل شده و خود را از او دور نگهدارد و نفقه او را ندهد و يا اين كه محبت لازم بين زن و شوهر به عمل نيايد و شوهر از او اعراض كند و يا شوهرش او را بزند و اذيت كند (به اين چيزها كه از مرد بروز كند نشوز مى‌گويند) همين كه آثار نشوز را زن از شوهر بين خود ديد، هيچ گناه براى آنها نخواهد بود. زن و شوهر بين خود به طريقى صلح كنند،