ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٥٢١ - ٧٩ سوره نازعات

شده از خوف و خشيت براى آنها قرار و آرام باقى نمانده‌
٧- به شدت اولى شدت دومى تابع شده پى در پى هول و شدت زياد مى‌شود در چنين روزى شما مبعوث مى‌شويد.
٨- قلوب منكرين قيامت در آن روز به شدت مضطرب مى‌شوند.
٩- چشمهايشان هم از شدت خوف ذليل گشته آثار خوف در آنها ظاهر مى‌شود.
١٠- (يا محمد) منكرين قيامت از حيات دوباره تعجب كرده چنين مى‌گويند «آيا ما بعد از مرگ دوباره حيات يافته به حال اول حيات خواهيم بود؟ نه اين امر ممكن نيست».
١١- باز مى‌گويند آيا زمانى كه ما استخوانهاى پوسيده شديم آن وقت حيات يافته مبعوث مى‌شويم.
١٢- (بعد از اين سخنان به طور استهزاء) گفتند اگر سخنان «محمد» صحيح باشد و قيامت واقع شود آن وقت حيات دوباره ما بازگشت زيانبخش خواهد بود زيرا ما قيامت را تكذيب مى‌كرديم.
١٣- (يا محمد) مشركين حيات دوباره و حضور در محشر را براى خداوند تعالى امر مشكل و دشوار محسوب نكنند، در حقيقت حيات دوباره آنها موقوف به صوتى است كه به قدرت ما ايجاد مى‌شود
١٤- همين كه از طرف ما صوتى ايجاد شده دعوت شدند استخوانهاى پوسيده آنها و خاكشان حيات يافته همه‌شان ناگهان روى زمين هموار و سفيد حاضر مى‌شوند.
[توضيح: چون رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از تكذيب مردم و قبول نكردن قرآن دلگير و محزون مى‌شدند خداوند تعالى جهت تسلى آن حضرت ضمن آيات آتى الذكر قصه موسى را با فرعون ذكر مى‌كند.] ١٥- (يا محمد) آيا حكايت موسى و فرعون به تو رسيده است؟
(يعنى البته بايد به احوال آنها مطلع شوى تا براى تو تسلى حاصل شود).
١٦- زمانى كه خداوند تعالى پروردگار موسى در وادى مقدس به نام (طوى) او را ندا كرد.
١٧- بعد از ندا كردن به او امر كرد اى موسى در حقيقت فرعون (در مصر) طغيان كرده است برو او را از كفر و ضلالت به طرف ما دعوت كن.
١٨- اى موسى برو و به فرعون بگو: آيا رغبت دارى كه از شرك و كفر پاك و منزه شده داخل توحيد و ايمان شوى؟ (با زبان ملايم او را به طرف ما دعوت كن).
١٩- و باز به فرعون بگو: آيا مايل هستى كه تو را به طرف پروردگارت خداوند تعالى هدايت كنم تا اين كه بعد از معرفت رساندن به او از عذاب او ترسيده كفر و شرك را ترك كنى.
٢٠- فرعون از موسى براى صدق نبوتش طلب معجزه نمود موسى هم دليل و برهان بزرگى به او نشان داد.
٢١- فرعون قبول برهان نكرده موسى را تكذيب نموده بعد از علم به صحت نبوت او به خداوند تعالى عاصى شده قبول ننمود.
٢٢- بعد از آن از موسى اعراض كرده براى او مكر و حيله نموده در بطلان امر او به جهد و كوشش برخاست.
٢٣- ساحرين و قوم خود را جمع كرده و ما بين آنها مانند خطيبى به آنها خطاب كرده گفت:
٢٤- پروردگار بلندمرتبه شما منم غير از من براى شما خدايى نيست. سخنان موسى را قبول نكنيد.
٢٥- همين كه (فرعون) عاصى شد خداوند تعالى او را به عذاب دنيا و آخرت گرفتار نمود (در دنيا غرق كرده در آخرت سوزانيد).
٢٦- (يا محمد) در حقيقت در نزول عذاب به فرعون و قوم او هلاكت آنها براى اشخاصى كه از خداوند تعالى خوف مى‌كنند عبرت هست بايد عبرت گيرند و در اطاعت خداوند تعالى قائم و ثابت باشند. آيا مشركين و عاصيان از اين قصه‌ها عبرت نمى‌گيرند.
٢٧- شما كه منكر قيامت مى‌شويد آيا خلقت مجدد شما براى خداى تعالى مشكلتر است؟ (و حال آن كه اول دفعه شما را خلق نموده است) و يا خلق شدن آسمانها (كه به سبب حيات شما مى‌باشد).
خداوند تعالى به قدرت كامله خود آسمان را خلق نمود، در حالى كه خلقت آسمانها براى خداى تعالى مشكل نباشد به طريق اولى خلقت شما نيز مشكل نمى‌شود.
٢٨- ارتفاع آسمان را بس بلند و بناى آن را محكم و مستقيم قرار داد كه از هيچ طرف كم و زياد و منشق نشود (به اعتبار سر انسان، به سمت بالا آسمان گفته مى‌شود و الا حقيقتا آسمان از هر طرف به طور كروى زمين را احاطه كرده بالا و پائين در آن ملحوظ نمى‌گردد).
٢٩- شبهاى آسمان را تاريك ساخته روزش را به طور ظاهر و آشكار نورانى كرد (اگر چه شب و روز به سبب طلوع و غروب آفتاب «بلكه به حركت محورى زمين» ايجاد مى‌شود ولى به سبب اين كه آفتاب در سمت آسمان است شب و روز را به آسمان نسبت داد).
٣٠- بعد از اتمام خلقت آسمان، زمين را بسط داده براى شما باز كرد تا اين كه امر معيشت شما به وجه سهل و آسان به اتمام برسد.
٣١- از همان زمين چشمه‌ها و چراگاهها براى شما خارج نمود تا اين كه خودتان و حيواناتتان از آب و علوفه زمين خورده راحت شويد.
٣٢- كوه‌ها را در زمين ثابت و برقرار نمود.
٣٣- اشياء مذكور را خداوند تعالى براى روزى شما و حيوانات شما خلق نمود.
٣٤- زمانى كه بلا و مصيبتى كه بالاتر از تمام بلاها و مصيبتها است (قيامت) پديد آمد.
٣٥- روزى كه انسان اعمالى را كه در آن سعى كرده بعد از فراموشى به ياد آورد.