ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٩٢ - ٦٣ سوره منافقين

٦٣ سوره منافقين‌
در مدينه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
[توضيح: از يهوديان طايفه (بنى المصطلق) در چند ميلى كنار مدينه ساكن مى‌بودند تدارك جنگ ديده از منازل خود خارج شده رو به سوى مدينه نهادند اين خبر به رسول خدا رسيد مهاجر و انصار و ساير مسلمين را جمع كرده به مقابله آنها شتافت قبل از رسيدن آنها به مدينه در نزديكى آب به نام (مريسيع) با آنها روبرو شده جنگ شروع گرديد (حرث ابن ابى ضرار) رئيس طايفه بنى المصطلق پدر (جويريه) همسر رسول خدا در اين جنگ حاضر بود. جنگ به شدت رسيده خداوند تعالى مسلمين را قوت داده جماعت بنى المصطلق را متفرق ساختند عبد اللَّه ابن ابىّ سردسته منافقين مدينه در آن جنگ حاضر بود، بعد از فراغت از جنگ مسلمين براى كشيدن آب از چاه جمع شدند ميان جهجاه ابن سعيد اجير عمر بن الخطاب و (سنان) حليف (يعنى هم قسم) عبد اللَّه ابن ابىّ نزاع شد جهجاه مهاجرين را و سنان انصار را به كمك خود طلبيدند شخصى به نام جعال از فقراء مهاجرين كمك جهجاه كرد به سنان سيلى محكمى نواخت. عبد اللَّه ابن ابىّ حاضر شده به جعال گفت تو جسارت كرده به چنين امرى اقدام كردى؟ (جعال) گفت كى مى‌تواند از من ممانعت كند. (عبد اللَّه) غضبناك شده گفت ما به محمد مصاحبت نشديم مگر اين كه به ما سيلى بزنند (مثل ما و شما مانند گفته آن كسى است كه گفت «سگت را فربه كن تا تو را بخورد» قسم به خداوند تعالى اگر به مدينه برگرديم البته عزيزتران (اشاره به خودش) ذليلها را (اشاره به محمد) خارج مى‌كند. بعد به قوم خود خطاب كرده گفت: اين چه كارى بود كه كرديد در شهر خود به آنها جا داده اموال خود را با آنها قسمت كرديد قسم به خداوند تعالى اگر باقيمانده طعام خود را از جعال و اشخاص مانند او منع كرده به آنها نمى‌داديد حال سوار گردن شما نشده برگشته مى‌رفتند فعلا، به اين هم چيزى ندهيد تا از اطراف (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) پراكنده گردند (زيد ابن ارقم) از قوم عبد اللَّه ابن ابىّ نوجوان غير مكلف بوده همين كه اين سخن را از عبد اللَّه شنيد گفت قسم به خداوند تعالى ذليل و مبغوض بين قوم تويى (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) از طرف خداوند تعالى عزيز و ميان مسلمين قوى است، عبد اللَّه گفت ساكت باش كه من مزاح مى‌كردم زيد ابن ارقم اين قصه را به رسول خدا خبر داد عمر گفت يا رسول اللَّه اذن بده گردن اين منافقين را بزنم فرمودند (در مدينه دماغ اكثر اشخاص را به رعشه مى‌اندازى) گفت: اگر نمى‌خواهى از مهاجرين كسى او را به قتل برساند به يكى از انصار امر فرماى او را به قتل برساند فرمود مرا اين كار نشايد كه مردمان گويند محمد اصحاب خود را مى‌كشد يا عمر؛ از اين امر درگذر اعلام كن تا راه بيفتند رسول خدا در ساعتى براى كوچ امر كردند كه هيچ وقت در آن ساعت حركت نمى‌كرد. مردم شروع به كوچ نمودند رسول خدا عبد اللَّه ابن ابىّ را احضار فرمود عبد اللَّه حاضر شده فرمود آيا اين كلام از تو صادر شد؟ عبد اللَّه گفت قسم به خداوند تعالى كه به تو كتاب فرستاده از من چنين سخنى صادر نشده است زيد دروغ مى‌گويد عبد اللَّه چون در مدينه شخص معتبرى بود جماعتى از انصار كه حاضر بودند گفتند اى رسول اللَّه ممكن است زيد كه بچه است درست ملتفت مطلب نشده باشد رسول خدا عذر عبد اللَّه را قبول كرده زيد را بين انصار مذمت نموده تكذيب نمودند (زيد) هميشه در كنار رسول خدا راه مى‌رفت بعد از آن حيا كرده كنار شد.
در بين راه (اسيد بن حضير) از جماعت عبد اللَّه حضور رسول خدا رسيده سلام داده گفت يا رسول اللَّه موقع بدى به راه افتاديم، فرمودند مگر نشنيدى كه صاحب تو چه گفته است (اسيد) عرض كرد مگر چه گفته، فرمودند عبد اللَّه خود را عزيز و مرا ذليل گفته مرا از مدينه خارج خواهد كرد اسيد گفت يا رسول اللَّه و اللَّه عزيز تويى ذليل او است يا رسول اللَّه بايد با او به مدارا رفتار كنى تو در وقتى به مدينه آمدى كه قوم او براى او تاج پادشاهى درست كرده بودند و مى‌خواستند او را پادشاه كنند خداوند تعالى تو را به مدينه آورده پادشاهى او باطل شد و لذا تو را دوست نخواهد داشت بايد از او اعراض كنى، عبيد اللَّه پسر عبد اللَّه اين مطلب را شنيده حضور رسول خدا وارد شده گفت يا رسول اللَّه شنيده‌ام مى‌خواهى پدرم عبد اللَّه را به قتل برسانى اگر فى الحقيقه مى‌خواهى او را به قتل برسانى امر فرماى تا من خود سر او را براى تو بياورم. و اللَّه جماعت خزرج (جماعت عبد اللَّه) همه مى‌دانند كه ميان آنها كسى نيست كه بيشتر از من به والدين خود اطاعت كند من مى‌ترسم كه به غير از من ديگرى را به قتل پدرم فرمان دهى آن وقت من قاتل پدرم را روى زمين نتوانم ببينم او را به قتل برسانم، مؤمن را عوض كافر به قتل رسانيده مستحق جهنم باشم. رسول خدا فرمودند نه سخن دروغ است بلكه با او رفتار خوب كرده از او گذشت مى‌كنيم سخن عبد اللَّه ميان مردم منتشر شد رسول خدا آن روز و شب و صبح را تا ظهر راه رفته ظهر به منزل رسيدند از درماندگى بيفتادند و بخفتند.
قصد رسول خدا از حركت شبانه روز اين بود كه مردم حديث عبد اللَّه را فراموش سازند بعد از آن حركت كرده به مدينه وارد شدند زيد در منزل نشسته از شرم و حيا از منزل خارج نشد آن وقت سوره مباركه منافقين نازل شد رسول خدا زيد را احضار كرده از گوشش گرفته فرمود گوش تو درست حفظ كرده خداوند تعالى تو را تصديق نموده منافقين (عبد اللَّه ابن ابىّ) و يارانش را تكذيب فرموده است سوره منافقين اين است ذكر مى‌شود.] ١- (يا محمد) زمانى كه (زيد بن ارقم گفته عبد اللَّه ابن ابىّ) منافق را به تو خبر داد منافقين آمده گفتند ما شهادت مى‌دهيم كه تو پيغمبر خداوند تعالى هستى، گفتن چنان سخنى براى تو سزاوار نيست كه زيد دروغگو است (يا محمد) منافقين تو را تصديق كرده مى‌گويند حقيقتا قلبا تو را تصديق مى‌كنيم و خداوند تعالى هم عالم است كه حقيقتا و به راستى تو پيغمبر او هستى در اين امر هيچ شك و شبهه نيست، اما خداوند تعالى شهادت مى‌دهد كه منافقين در اين ادعاى خود كه مى‌گويند تو را پيغمبر مى‌دانيم و قلب ما با لسان ما موافق است دروغگو هستند به زبان تو را تصديق كرده قلبا تو را تكذيب مى‌كنند (زيد) راستگو بوده منافقين دروغگو هستند.
٢- (يا محمد) منافقين قسمهاى خود را سپر جان خويش قرار داده كفر خود را مخفى مى‌دارند تا از قتل تو نجات پيدا كنند با اين همه مردم را هم از دخول به دين خداوند تعالى مانع مى‌شوند در حقيقت منافقين چه عمل زشتى كرده كفر را بر ايمان اختيار مى‌كنند.
٣- اين عمل قبيح آنها به سبب آن است كه كلمه شهادت گفته اظهار ايمان كردند بعد از آن كفر و نفاق قلبى خود را اظهار كردند و لذا به سبب نفاق آنها قلبشان مهر زده شده است كه هرگز داخل ايمان نگشته به چنين امور خلاف بزرگى جسارت مى‌ورزند براى حق بودن قرآن تدبر نكرده حقانيت آن را نمى‌فهمند.
٤- (يا محمد) زمانى كه منافقين را ببينى طول قامت و حسن صورت و آراستگى ظاهرشان تو را به تعجب مى‌آورد (عبد اللَّه ابى و چند نفر ديگر از منافقين داراى قد بلند و صورت نيكو بوده فصيح صحبت مى‌كردند) اگر سخن گويند به سخنانشان گوش داده از فصاحت منطقشان حظ مى‌برى (يا محمد) به آراستگى ظاهر آنها و چرب زبانيشان نگاه نكن آنها مانند چوب خشك بر ديوارند كه به كار نيايند قفس خالى بى‌روح و قلبى هستند كه هر صوت را به ضرر خود حساب كرده از خوف زهره‌شان چاك مى‌شود. آن منافقين در دشمنى شما به مرتبه كمال رسيده‌اند به ظاهر آنها مغرور نباش در هيچ امر به آنها اعتماد مكن از آنها بر حذر باش. خدا (عز و جل) ايشان را بكشد چگونه از حق عدول كرده تمسك به باطل مى‌كنند؟
(همين كه آيات فوق الذكر در حق منافقين نازل شد به عبد اللَّه ابى گفتند در حق تو آيات شديد اللحنى نازل شده است حضور رسول خدا برو تا براى تو استغفار كند (عبد اللَّه) از آنها رو گردانيده گفت به من گفتيد ايمان بيار، آوردم، امر كرديد زكات مال بدهم، دادم، حالا چيزى نمانده مگر اين كه (به محمد) سجده كنم؟ آن وقت آيات شريفه زير نازل شد).