نكرده نمى‌توانند به ميدان جنگ شما خارج شوند، شجاعت آنها در بين خودشان شديد و محكم است ليكن در مقاتله با شما آن شجاعت در آنها باقى نمانده ضعيف مى‌گردند (يا محمد) تو آنها را متفق و متحد تصور مى‌كنى اما قلب آنها متفرق بوده با هم اتحاد و الفت ندارند از آنها به هيچ وجه خوف نكنيد. اين تفرقه از آن است كه يهود و منافقين جماعت جاهلند نمى‌دانند كه تفرقه قلب، قواى آنها را ضعيف كرده از جنگ عاجز مى‌شوند.
١٥- مثل يهوديان و منافقين مانند گذشتگان زمان نزديك (اهل بدر) مى‌باشد كه در دنيا و بال امر خود را چشيده مقتول گشتند در آخرت هم براى آنها عذاب اذيت دهنده مهيا است.
١٦- (يا محمد) مثل منافقين با جماعت بنى النضير مثل شيطان است زمانى كه به انسان وسوسه كرده گفت به خداوند تعالى كافر باش، زمانى كه انسان تابع وسوسه شيطان شده كافر گشت آن وقت شيطان مى‌گويد من از تو بيزارم در حقيقت من از خداوند تعالى تربيت دهنده عالميان مى‌ترسم.
١٧- (يا محمد) عاقبت امر شيطان و اطاعت كنندگان او همين شد كه هميشه در آتش جهنم خواهند بود جزاى ظالمين همين است و به آنها چنين جزا داده مى‌شود.
١٨- اى مؤمنين از خداوند تعالى بترسيد هر نفس توجه كند كه براى فردا (قيامت) چه عمل خيرى فرستاده است، البته از خداوند تعالى ترسيده به اعمال خير مباشرت نمائيد در حقيقت خداوند تعالى به اعمال شما عالم و خبردار است برابر اعمال به شما جزا خواهد داد.
١٩- اى مؤمنين شما مانند آن كسان نشويد كه خداوند تعالى را فراموش نموده هر امر و نهى او را ترك كردند خداوند تعالى هم آنها را از ياد خودشان برده به خير و نفع نفس خودشان هيچ چيز تحصيل نمى‌كنند تا در آخرت از عذاب نجات يابند آنها به حقيقت جماعت فاسق هستند.
٢٠- اصحاب جهنم با اصحاب جنت (كافر با مؤمن) برابر نمى‌شوند اهل بهشت به حقيقت آنهايى هستند كه به هر خير و ثواب بزرگ رسيده‌اند نه اصحاب جهنم.
٢١- (يا محمد) اگر ما اين قرآن را (بر فرض) به كوهى نازل كنيم هر آينه آن را با همه صلابت و استحكام از خوف خداوند تعالى خاشع و ذليل و از هم پاشيده خواهى ديد (مقصود آيه شريفه روشن كردن اين معنى است كه قلب انسان صلابتش از كوه‌ها زيادتر مى‌باشد بر اثر عدم تدبر و تفكر در آيات قرآن شريف از جمادات هم پست‌تر مى‌گردد چنان كه ما بعد آيه شريفه به اين مطلب دليل واضح مى‌باشد) «يا محمد» اين چنين مثل‌ها را براى مردم بيان مى‌كنم تا به غرض و منظور فكر كرده حقيقت امر را درك نموده به قساوت و فساد قلوب كفار و مشركين عالم گردند (بعد از اين خداوند تعالى ضمن آيه شريفه آن صفاتى را كه به عظمت و جلالش دلالت مى‌كند بيان مى‌فرمايد).
٢٢- اوست خداى يكتايى كه غير او خدايى نيست عالم به غيب و آشكار بوده در دنيا و آخرت رحم كننده است غير او معبود به حق سزاوار عبادت وجود ندارد.
٢٣- اوست خدايى كه مالك هر امر مردم بوده از امور قبيحه مبرا و مردم از ظلم او به سلامت و در امان بوده به هر امر مردم مراقب و به جميع مخلوقات غالب و از همه والاتر مى‌باشد مخلوق تماما براى او ذليل شده، در بزرگى در درجه اعلا مى‌باشد غير او معبود به حق سزاوار عبادت نيست از چيزهايى كه مردم براى او شريك قرار مى‌دهند پاك و منزه است و هيچ چيز لايق و سزاوار نيست كه به او شريك قرار داده شود.
٢٤- خداوند تعالى است كه مردم را به صورتهاى مختلف مصور كرده و از عدم به وجود آورده ايجاد نموده است، اسمهاى نيكو و آنهايى كه دلالت به صفات بلند و عالى دارد مخصوص خداوند تعالى است، مخلوق آسمانها و زمين وجودا و ذاتا خداوند تعالى را تنزيه و تقديس كرده به او ستايش مى‌كنند خداوند تعالى است كه به مخلوقات غالب بوده و امورات آنها را از روى حكمت تدبير مى‌كند.