[توضيح: در آيه شريفه قبلى اختصاص اين قبيل غنائم را به پيغمبر بيان فرمود ضمن آيه شريفه زير مصرف آن را بيان مى‌فرمايد.] ٧- هر غنيمتى كه از مشركين ساكن قراء و شهرها، خداوند تعالى به پيغمبر خود برگرداند آن غنيمت بايد (مانند تقسيم خمس) به شش حصه تقسيم شود يك حصه براى خداوند تعالى و يك حصه براى رسول خدا (حصه خداوند تعالى نيز به پيغمبر مى‌رسد تا به سبب رياست پيغمبر حصه‌اش قدرى افزون شود) يك حصه مخصوص اقرباى پيغمبر (بنى هاشم) و يك حصه مال يتيمان و يك حصه مال فقراء و يك حصه مال مسافرينى كه در اثناى مسافرت خرجيشان تمام شود (پيغمبر اكرم از حصه غنائم مخصوص خود فقط دو حصه براى مصرف شخصى برداشته چهار حصه را به چهار صنف مندرج در آيه تقسيم مى‌فرمود) خداوند تعالى چنين غنيمت را به پيغمبر مخصوص گردانيد تا اين كه آن غنيمت ميان اغنياء و ثروتمندان گردش نكند تا مالشان افزونتر نشده به فقراء غلبه نكنند بلكه فقط در حق چهار صنف تقسيم مى‌شود تا آنها امر معاش خود را بگذرانند هر چيزى را كه رسول خدا به شما امر كند آن را اخذ كنيد (از جمله در امر غنيمت، آنچه به شما بدهد آن را گرفته راضى شويد و آنچه را كه رسول خدا شما را از آن نهى كند كنار شده اطاعت كنيد از جمله امر غنيمت است كه اگر از اخذ آن شما را نهى فرمود اطاعت كرده و به فكر اخذ آن هم نباشيد) در مخالفت امر و نهى رسول خدا از خداوند تعالى بترسيد و مخالفت ننمائيد خداوند تعالى براى مخالفت كنندگان به شدت عذاب كننده است.
[توضيح: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله غنائم حاصله از بنى النضير را به مهاجرينى كه اموال و دارايى خود را در مكه گذاشته هجرت كرده و بى چيز بودند داد و از انصار فقط به سه نفر حصه‌اى از آن غنائم داد، يكى ابو دجانه سماك ابن خرشه و ديگرى سهل ابن حنيف و سومى حرب ابن صمه، به غير اين سه نفر به هيچ يك از انصار حصه نداد بعد از آن به انصار فرمود اگر مى‌خواهيد در آن غنيمت با مهاجرين شريك بشويد ولى بايد از مال و ملك خودتان قسمتى به آنها بدهيد و اگر نمى‌خواهيد مال و ملك خودتان مال خودتان باشد ولى از اين غنيمت چيزى به شما نمى‌رسد انصار گفتند يا رسول اللَّه ما از ملك و ثروت خود قسمتى هم به مهاجرين مى‌دهيم غنيمت را نيز به آنها واگذار مى‌نمائيم چيزى از آنها نمى‌خواهيم. (بلى با چنين گذشت و مواسات به يكديگر دين اسلام را ترقى داده به اكثر بلاد معمور مالك شدند) در اين باره آيه شريفه زير نازل شده فرمايد.] ٨- اختصاص غنائم بنى النضير براى رسول خدا و اعطاى همان غنائم در حق فقراى مهاجرين از اين جهت است كه آنها را اهل مكه از منازلشان بيرون كرده اموال و داراييشان را تصرف كرده بودند، با اين حال رضا و رحمت الهى را طلب كرده به خداوند تعالى و پيغمبر او كمك مى‌كنند اين مهاجرين در ايمان و جهاد خود صادق هستند.
٩- و آن اشخاصى كه (انصار) قبل از مهاجرين مدينه را براى خود وطن قرار داده ايمان خود را خالص نمودند مسلمين مهاجر را كه به سويشان مهاجرت كردند دوست مى‌دارند، و از غنائم جماعت بنى النضير كه در حق مهاجرين داده شده در نفس احتياجى نيافته طمع نداشته و در آن خصوص در قلبشان غيظ و حسدى نشد، اگر چه خود (انصار) به مال و منزلشان محتاج باشند با اين همه مهاجرين را به نفس خود مقدم دانسته مال و منزلشان را به آنها بذل مى‌كنند. و هر شخصى كه حرص نفس خود را در ممانعت از انفاق و احسان نگه داشته مانع انفاق نشود چنين كسى به خير و صلاح رسيده و از هر شر و ضررى نجات يابنده است.
١٠- و آن اشخاصى كه بعد از مهاجرين اولى از مكه هجرت كرده به مدينه آمدند دعا نموده در دعاى خود چنين مى‌گفتند پروردگارا ما و مؤمنينى را كه قبل از ما به سبب ايمان به ما سبقت كرده‌اند ببخشاى.
پروردگارا در قلب ما براى مؤمنين كينه و عداوت قرار مده، پروردگارا در حقيقت به توبه كنندگان مهربان و رحم كننده هستى.
[توضيح: سر دسته منافقين مدينه (عبد اللَّه ابن ابى ابن سلول) هنگامى كه رسول خدا قلاع يهوديان بنى النضير را محاصره كرده بود به آنها خبر فرستاد گفت در قلاع خود ايستادگى كرده خارج نشويد جنگ بكنيد ما هم كمك شما شده جنگ مى‌كنيم اگر از قلعه خارج شويد ما هم با شما خارج مى‌شويم در اين باره آيه شريفه زير نازل شده آنها را تكذيب فرمود.] ١١- (يا محمد) آيا به سوى منافقين (عبد اللَّه ابن ابى و ياران او) نمى‌نگرى، كه به برادران خود در كفر و نفاق (به جماعت بنى النضير) مى‌گويند اگر شما را اخراج بلد كنند ما هم همراه شما خارج مى‌شويم، در خلاف شما هرگز به كسى اطاعت نكرده با شما جنگ نمى‌كنيم، اگر با شما جنگ كنند البته به شما كمك مى‌كنيم (يا محمد) خداوند تعالى شهادت مى‌دهد كه منافقين به وعده‌هايى كه به جماعت (بنى النضير) مى‌دهند كاذبند كمك كننده به آنها نيستند.
١٢- (يا محمد) اگر جماعت (بنى النضير) را اخراج كنيد اين منافقين با آنها خارج نمى‌شوند، اگر با آنها جنگ كنيد اين منافقين به آنها كمك نمى‌كنند اگر بر فرض كمك كرده جنگ كنند تاب مقاومت نياورده اعراض كرده فرار مى‌نمايند بعد از آن به سبب ظاهر شدن نفاقشان ديگر هيچ كمك براى آنها پيدا نمى‌شود.
١٣- مخلوق بايد از خداوند تعالى خوف كنند اما منافقين اعتقاد به حق نكرده از شما بيش از خداوند تعالى ترس دارند، عدم خوف آنها از خداوند تعالى از آن است كه آنها جماعت جاهل و نادان هستند به عظمت خداوند تعالى دانا نيستند تا بدانند كه بايد از خداوند تعالى ترسيد نه غير او.
١٤- اى مسلمين، يهود و منافقين به اتفاق و اجماع نمى‌توانند با شما جنگ كنند مگر در قراء محكم و يا عقب ديوارها و حتى جرئت‌