اظهار ايمان كرده كفر خود را مخفى داشتند تا اين كه بر آنها اعانه شود) (يا محمد) به آنها بگو شما ايمان نياورده‌ايد نگوئيد ايمان آورده‌ايم بلكه بگوئيد داخل اسلام شديم هنوز به قلب شما اسلام داخل نگشته (ايمان عبارت است از تصديق و اطمينان قطعى به آنچه كه شخص بدان معتقد است، اسلام عبارت است از اظهار شهادتين؛ به اظهار آن شخص به زمره مسلمين داخل شده خون و مال اظهار كننده سلامت مى‌ماند اگر چه در باطل كافر باشد، اعراب بنى اسد به همين حال بودند) شما مسلمينى كه به ظاهر داخل اسلام شده حقيقتا ايمان نياورده‌ايد اگر حقيقتا به خداوند تعالى و پيغمبر او (محمد عليه السّلام) اطاعت نمائيد از ثواب اعمالتان هيچ چيز ناقص نشده تماما به شما مى‌رسد در حقيقت خداوند تعالى به اطاعت كنندگان و توبه كنندگان رحم كرده و بخشنده آنها است.
١٥- (يا محمد) مؤمنين كسانى هستند كه به خداوند تعالى و پيغمبر او ايمان آورده بعد از ايمان شك و شبهه ننموده به مال و جان در راه خداوند تعالى جهاد بكنند آنهايى كه در ايمان خود صادقند اين قبيل مردمند نه جماعت (بنى اسد) كه به دروغ ايمان آورده‌اند.
[توضيح: همين كه آيه شريفه نازل شد جماعت بنى اسد حضور رسول خدا رفته قسم خوردند كه ما، در ايمان خود صادق هستيم آن وقت آيه شريفه زير نازل شد فرمايد:] ١٦- (يا محمد) بگو به جماعت (بنى اسد) آيا دين خود را به خداوند تعالى تعليم مى‌دهيد؟ شما جاهل هستيد خداوند تعالى مى‌داند كه شما دين نداريد، چگونه ممكن است به خداوند تعالى تعليم دهيد و حال آن كه خداوند تعالى به اشيايى كه در روى زمين و آسمانها است عالم است احتياجى به خبر دادن شما ندارد و به هر چيز عالم ست.
[توضيح: جماعت بنى اسد ادعاى ايمان كرده از ايمان خود به رسول خدا منت مى‌گذاشتند مى‌گفتند «مثلا ما به خاطر تو» ايمان آورده‌ايم در اين باره آيه شريفه زير نازل شد.] ١٧- (يا محمد) اعرابى كه مى‌گويند ايمان آورده‌ايم در حالى كه به آن، ايمان گفتن لايق نبوده بلكه اسلام گفتن لايق است و با اسلام آوردنشان به تو منت مى‌گذارند (يا محمد) بگو به آنها قبول اسلامتان را به من منت نگذاريد كسى كه قبول اسلام و يا ايمان مى‌كند نمى‌تواند به كسى منت بگذارد اگر در ايمان آوردن صادق هستيد منت نهادن از ما سزاوار نيست بلكه خداوند تعالى از جهت هدايت شما به سوى ايمان به شما منت مى‌گذارد و حال آن كه در شما ايمان نيست.
١٨- در حقيقت خداوند تعالى به امور غيب آسمانها و زمين عالم بوده و هر گونه اعمال شما را مى‌بيند اگر شما ايمان داشتيد خداوند تعالى مى‌دانست پس شما در ادعاى ايمان كاذب هستيد.
٥٠ سوره (ق)
در مكه نازل شده است به نام خداى بخشنده مهربان‌
١- (ق).
قسم به اين قرآن صاحب عزت و شرافت كه همين قرآن از طرف خداوند تعالى كلام معجزى است.
٢- مشركين قرآن را قبول نكرده بلكه تعجب كردند كه از ميان خودشان براى آنها ترساننده‌اى آمده گفتند پيغمبر شدن محمد چيز تعجب آورى است و ما او را قبول نمى‌كنيم.
٣- (يا محمد) كفار حيات دوباره و حضور قيامت را انكار كرده گفتند آيا زمانى كه موت ما را درك كرده خاك شديم آن وقت دوباره حيات يافته به محشر حاضر خواهيم شد؟ نه! اين بازگشت برگشتن دورى است و امرى غير ممكن مى‌باشد.
٤- (يا محمد) حقيقتا ما به هر يك از اعضاى انسان كه زمين آنها را ناقص كرده پوسانيده به فنا خواهد داد عالم هستيم با اين وصف براى حيات مجدد آنها و اين كه به چه كيفيت اعضايشان را ترتيب خواهند داد عالم و قادر هستيم. (يا محمد) كتابى كه از تغيير و تبديل محفوظ است در لوح محفوظ نزد ما است هر گونه اعمال مردم، آنجا ثبت شده تغيير بردار نيست.
٥- بلكه مشركين حق (محمد) را زمانى كه به آنها پيغمبر آمد تكذيب كرده قبول نكردند، مشركين درباره (محمد) در امر مضطربى هستند (به اسامى مختلف او را ناميده گاهى شاعر و گاهى ساحر و گاهى كاهن مى‌گويند).
٦- (يا محمد) آنهايى كه منكر قيامت مى‌شوند آيا آثار قدرت ما را