دين اسلام مشرف شده بودم در دين خود ترديد نكرده بودم مگر امروز؛ شك كرده نزد رسول خدا رفتم عرض كردم آيا تو پيغمبر از طرف خداوند تعالى نيستى؟ گفت بلى پيغمبر حقم، گفتم ما حق و دشمنان باطل نيستند؟ فرمود بلى دشمنان باطلند، گفتم اموات ما در بهشت و اموات آنها در جهنم نيست؟ فرمود بلى در جهنمند، گفتم مگر تو به ما نگفتى كه به مكه داخل شده كعبه را طواف مى‌كنيم؟ فرمود آيا من گفتم كه امسال طواف مى‌كنيم عمر گفت خير قيد سال نكردى فرمود يقين بدان كه داخل شده طواف خواهى كرد.
بعد از آن نزد ابو بكر رفته همين سخنان را به او گفت ابو بكر گفت يا عمر پيغمبر به حق است تو، به مكه داخل خواهى شد و كعبه را طواف خواهى كرد بعد از اين سخنان قلب عمر قدرى آرام شد ليكن تا سال ديگر كه به مكه رفت و طواف نمود آرام نداشت همين كه رسول خدا از امر صلح فارغ شدند فرمود اصحاب شتران را نحر نموده سر تراشيده از احرام خارج شوند اين مطلب بر مسلمين خيلى گران آمد زيرا شترها بايد در قربانگاه منى نحر مى‌شدند هيچ كس نحر ننمود رسول خدا به چادر ام المؤمنين «ام سلمه» رفت از مسلمين شكايت نمود ام سلمه عرض كرد يا رسول اللَّه تو خود شتر خود را نحر كن و سر خود را بتراش سخنى به هيچ كس نگو همين كه مسلمين ديدند تو شتر را نحر كرده و سر تراشيدى همه عمل مى‌كنند. رسول خدا همان طور عمل كرد همين كه مسلمين قربانى رسول اكرم و سر تراشيدن او را ديدند تماما اقدام نمودند ليكن از غيظ و غضب چيزى نمانده بود كه همديگر را به قتل برسانند رسول خدا از آنجا برگشته به مدينه رفت بعد از مدتى چند نفر از مسلمين مكه (ابو بصير و عتبة بن اسيد) فرار كرده به مدينه رفتند جماعت قريش دنبال ابو بصير فرستادند حضور رسول خدا رفته گفتند به عهدى كه با ما بسته‌اى وفا كن رسول خدا به ابو بصير فرمود ما با اين جماعت عهد بسته‌ايم عهد خود را نمى‌شكنيم به مكه برگرد خداوند تعالى تو را نجات مى‌دهد ابو بصير را به آن دو نفر سپرده به راه انداخت از مدينه خارج شده به مسجد شجره رسيده آنجا منزل نموده به خوردن طعام مشغول شدند ابو بصير به يكى از آنها گفت معلوم است كه اين شمشير تو بسيار شمشير خوبى است گفت بلى؛ شمشير را كشيده گفت بده نگاه بكنم شمشير را گرفته به سر صاحبش زده سرش را به زمين انداخت ديگرى فرار كرده به مدينه رفته در مسجد حضور رسول خدا مشرف شده از دور به ديدن او رسول خدا گفت اين شخص ترسيده است حضور رسول خدا رسيده كيفيت واقعه را بيان نمود در اين بين ابو بصير ظاهر شد آمده حضور رسول خدا ايستاده عرض كرد يا رسول اللَّه تو، به عهد خود وفا كردى ليكن خداوند تعالى مرا نجات داد رسول خدا فرمود ابو بصير اگر كمكى داشته باشد آتش افروز جنگ است ابو بصير از اين دريافت كه رسول خدا براى اقامت او در مدينه اجازه نخواهد داد از آنجا خارج شده در نزديكى جده كنار دريا منزل نمود مسلمين مكه يكا يك فرار كرده نزد ابو بصير جمع شدند ابو جندل پسر سهيل بن عمرو نيز فرار كرده نزد ابو بصير رفت چند نفر يك جا جمع شده كاروان قريش را كه به شام رفت و آمد مى‌كردند غارت نموده افراد آن را به قتل مى‌رساندند آخر الامر جماعت قريش به رسول خدا خبر دادند كه ما از اين شرط گذشتيم آنها را به مدينه بخوان رسول خدا به آنها اجازه داد به مدينه آمدند بعد جنگ خيبر اتفاق داد.]
٢٦- (يا محمد) زمانى كه جماعت كافر قريش حميت قلبى خود (غرور و غضب) را مانند حميت دوره جاهليت قرار داده شما را از دخول به مكه مانع شدند از حديبيه برگشتيد، خداوند تعالى تمكين و وقار خود را بر تو پيغمبرش (محمد) و مؤمنين نازل نمود تا به صلح راضى شده به قتال قريش راضى نشديد. خداوند تعالى كلمه تقوى (توحيد) را به مؤمنين لازم نموده كه هيچ وقت از آنها جدا نمى‌شود.
مؤمنين به كلمه تقوى (توحيد) لايق و سزاوار بوده و بدان اوليتر بودند، خداوند تعالى به هر چيز عالم بوده از روى مصلحت امور نوع بشر را جارى مى‌سازد.
٢٧- حقيقتا خداوند تعالى رؤياى حق پيغمبر خود را (رسول خدا پيش از آن كه به حديبيه برود در خواب ديد با مؤمنين كعبه را طواف مى‌فرمايد) آشكارا ساخته البته واقع خواهد شد «چنان كه واقع شد» پيغمبر ما، در خواب ديده به شما گفت اى مؤمنين البته خوف نكنيد در حال امن و خاطر جمعى اگر خداوند تعالى بخواهد داخل مسجد الحرام شده كعبه را طواف نموده سر را تراشيده و تقصير مى‌كنيد (يعنى بعضى از شماها تمام سر را تراشيده و برخى ديگر قسمتى از مو را قطع مى‌كنيد هر يك از اين دو عمل را بكنيد براى خروج از احرام كفايت مى‌كند) به چيزهايى كه شما عالم نيستيد خداوند تعالى عالم بوده براى شما در حديبيه صلح قرار داد فتح مكه را به تأخير انداخت به غير از آن فتح خيبر را در زمان نزديك قرار داد در موقع فتح مكه البته داخل مكه شده كعبه را طواف خواهيد كرد.
٢٨- خداوند تعالى پيغمبر خود (محمد را) با قرآن و دين خود فرستاد تا اين كه او را بر همه اديان باطل غالب ساخته از همه بالاتر قرار دهد (همان طور كه قرار داد) شهادت خداوند تعالى براى رسالت پيغمبر خود محمد كفايت مى‌كند.
٢٩- محمد عليه السّلام پيغمبر خداوند تعالى است به مردم فرستاده شده و صحابه و ياران او در نشر دين اسلام براى كفار و مشركين به شدت غضبناكند ليكن ما بين خودشان همديگر رحم دل و مهربان و دوست بوده هيچ گونه كين و عداوت ما بين آنها ظاهر نمى‌شود اى آن كه مؤمنين را مى‌نگرى آنها را زياد ركوع و سجده كننده (مطيع به حق) مى‌بينى در حالى كه از رحمت خداوند تعالى رضايت و تفضل طلب مى‌كنند، علامت اطاعت كردنشان در سيمايشان از اثر سجده ظاهر و آشكار است اين وصف حال مؤمنين همان است كه در تورات و انجيل هم ذكر شده است، مثل مؤمنين مانند مثل زراعتى است كه چون برويد چگونگى خود را نشان دهد پس از آن قوت گرفته آن هم قوى شده ضخيم گشته راست و محكم بايستد و از اين كه به نحو خوب حاصل شده تماشاى آن زارعين را به تعجب بياورد، خداوند تعالى مؤمنين را مانند آن زراعت قوت داده افزون مى‌سازد تا به سبب آن كفار و مشركين را به غيظ بياورد (همين كه امر رسول خدا و مؤمنين ترقى مى‌يافت كفار و مشركين به غيظ آمده عداوتشان بيشتر مى‌شد) به كسانى كه به قرآن ايمان آورده عمل صالح بكنند خداوند تعالى بخشودگى و اجر و ثواب بزرگ وعده داده است.