١٥- (يا محمد) ما حكم و واجب كرديم كه هر فرد از نوع بشر به والدين خود (پدر و مادرش) نيكى كرده به نحو نيكو با آنها رفتار نمايد. (و خصوصا با مادرش) زيرا مادرش براى او زحمت كشيده و به مشقت حامله شده و به درد و زحمت او را زائيده است (از اين جهت حق مادر زياده بر پدر است) مادر به فرزند حامله شده بعد از آن وضع حمل كرده شير داده و تا باز داشتن از شير سى ماه مدت است. (يعنى مدت حاملگى و شيردادن سى ماه است بيشتر از سى ماه نبايد طول بكشد) همين كه مادر طفل را از شير باز داشت و به تدريج هوش و ادراكش زياد شد و به مقام رشد و هدايت (به مقامى كه نيك و بد را تميز داده بتواند حسن و قبيح را درك كند) رسيد و از آن گذشته به مقام تكميل عقل و استحكام قوت چهل سالگى رسيد، اگر در اين مقام ما را ياد كرده موحد شده گفت پروردگارا به من الهام كرده و مرا ترغيب كن تا به نعمتهايى كه به من و پدر و مادرم عطا كرده‌اى شاكر باشم، و عمل صالح انجام دهم كه تو از آن راضى باشى، و مرا در حق فرزندانم به صلاح دار آنها را صاحبان عمل خير قرار بده در حقيقت من در هر امر خودم به طرف تو رجوع كرده و از اطاعت كنندگان تو هستم.
١٦- (يا محمد) دعا كنندگان از اين قبيل كسانى هستند كه اعمال صالح آنها را قبول كرده با بودن در ميان اهل بهشت از گناهان صغيره آنها مى‌گذريم، قبول شدن اعمال نيك و گذشت از گناهان آنها وعده صادق است كه به آنها داده مى‌شود وعده الهى خلاف نمى‌شود.
[توضيح: ضمن آيه قبلى خداوند تعالى احوال و عاقبت امر كسانى را كه به پدر و مادرشان اطاعت نموده موحد باشند بيان فرمود ضمن آيه شريفه زير احوال آنهايى را كه به خداوند تعالى عاصى شده و از پدران و مادرشان عاق شوند بيان مى‌فرمايد.] ١٧- (يا محمد) شخصى كه خودش مشرك اما پدر و مادرش موحد شده او را دعوت به حق و توحيد نمايند آن شخص در جواب به پدرش و مادرش بگويد كه از اين سخن شما منزجر شده رنجيدم، آيا به من وعده مى‌دهيد كه بعد از مرگ مرا دوباره زنده كرده از قبر خارج خواهند كرد و حال آن كه قبل از من خيلى از امم گذشته‌اند و از آنها هيچ كس زنده و از قبر خارج نشده، اينها سخنان واهى است؛ اما والدين او از سخن او به خداوند تعالى پناه برده به او مى‌گويند: اى واى بر تو چنين سخنانى را ترك كن و به خداوند تعالى ايمان بياور در حقيقت وعده خداوند تعالى براى وقوع قيامت حق و صدق است البته واقع خواهد شد آن شخص در جواب پدر و مادر مى‌گويد اين سخنان كه شما مى‌گوئيد سخنان نوشته بى‌معنى پيشينيان است صدق آنها ظاهر نشده است.
١٨- (يا محمد) اشخاص مذكور آنهايى هستند كه عذاب بر ايشان در ميان جماعتى از جن و انس كه پيش از آنها گذشتند حق و سزاوار گرديد در حقيقت آنها زيانكاران به نفس خود بودند از اين جهت به آنها عذاب خواهد شد.
١٩- خداوند تعالى در رساندن جزاى عمل هر دو طايفه از عاصيان و مطيعان براى هر كدام درجات قرار داد تا نسبت به عمل خير و شر هر كس به همان درجه به او جزا دهد چون جزا در برابر و مقابل عمل داده مى‌شود به آنها ظلم نخواهد شد.
٢٠- روز قيامت كه كفار براى عذاب به آتش جهنم عرضه شده و عذاب آنها را گرفت، آن وقت (يا محمد) از طرف ما به آنها گفته مى‌شود در دنيا با طعمه پاكيزه و اشياء لذت بخشى كه براى شما مقدر شده بود رسيده و در انجام خواهش نفس صرف كرده لذت برديد براى امروز چيزى براى خود باقى نگذاشتيد به سبب فاسق شدن و كبر و غرور به ناحق و غير عدالت در دنيا امروز (قيامت) عذاب ذليل و خوار كننده به شما جزا داده مى‌شود.
٢١- (يا محمد) برادر جماعت عاد (يعنى از جنس خودشان) هود پيغمبر را ذكر كرده ياد كن، زمانى كه قوم خود را در سرزمين احقاف از عذاب ما ترسانيده به توحيد دعوت نمود، (يا محمد) حقيقتا همه مانند انبيايى كه پيش از او بودند و آنان كه پس از او بودند قوم خود را دعوت كرده و مانند آنها كه مى‌گفتند اى قوم به هيچ چيز عبادت‌