ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٤٠ - ٢ سوره بقره

الاغ ملاحظه نمود و به احياء اموات در روز محشر عالم گشت) زمانى كه براى عزير، قدرت خداوند تعالى آشكار گرديد، گفت:
الان يقين دارم كه خداوند تعالى به هر چيز قادر مى‌باشد.
(يهوديان نام عزير را عزير تلفظ مى‌كنند).
٢٦٠- يا محمد: به ياد بياور زمانى را كه ابراهيم عليه السّلام مناجات نموده عرض كرد، خدايا به من بنما تا به چشم خود ببينم كه چگونه مردگان را زنده خواهى كرد. خداوند تعالى فرمود: يا ابراهيم مگر ايمان ندارى كه من به زنده نمودن مردگان قادرم. ابراهيم گفت بله البته ايمان دارم ولى مى‌خواهم آشكارا به ديدن چشم، قلبم آرام و بصيرت و يقينم افزون شود. خداوند تعالى فرمود: حال كه براى اطمينان قلب خواهش مى‌كنى، چهار پرنده بگير و آنها را مدتى پيش خود و دست خود نگهدار تا درست بشناسى و بعد از مردن و زنده شدن، امر به تو مشتبه نشود، بعد از شناسايى و معرفت آنها را بكش سپس آنها را به هم مخلوط كرده، چهار قسمت بكن. بعد از تقسيم، هر قسمت را بر سر كوهى بگذار (يعنى چهار قسمت را روى چهار كوه بگذار) بعد آن پرنده‌ها را صدا كن و بگو به اذن خداوند تعالى به طرف من بيائيد، آن وقت آنها حيات يافته و در نهايت سرعت، به طرف تو مى‌آيند (حضرت ابراهيم چنانچه امر شده بود عمل نمود.
بعدا طيور را صدا كرده قطعات طيور به هم وصل شده به شكل اوليه، حضور حضرت ابراهيم آمدند). يا ابراهيم: بدان در حقيقت خداوند تعالى به جميع مخلوقات غالب است، از روى حكمت آنها را مى‌ميراند و زنده مى‌كند (آن پرنده‌ها طاوس و خروس و زاغ و اردك بودند).
٢٦١- مثل اشخاصى كه در راه خداوند تعالى اموال خود را احسان و انفاق مى‌كنند مثل دانه گندمى است كه كاشته شد و از آن دانه هفت سنبل سبز شده، در هر سنبل صد دانه گندم باشد (يعنى همان طور كه خداوند تعالى از يك گندم هفتصد گندم كرامت مى‌فرمايد، همين طور براى احسان كنندگان هفتصد بر يك عوض مى‌دهد) خداوند تعالى به هر كه بخواهد عوض را افزون كرده، از هفتصد عدد نيز بيشتر عوض عطا مى‌كند. رحمت خداوند تعالى وسيع مى‌باشد و به عمل و احسان خلق هر قدر بخواهد عوض مى‌دهد، و به نيات احسان كنندگان عالم مى‌باشد. مى‌داند كه احسان را خالصا به رضاى خدا بجا مى‌آورند، يا در احسان كردن قصد ديگرى دارند.
٢٦٢- آنهايى كه اموال خود را در راه خداوند تعالى انفاق و احسان مى‌كنند، و بعد از آن منت ننهاده و اذيت روا نمى‌دارند (بلكه محض رضاى خدا احسان مى‌كنند) اجر آنها نزد پروردگارشان خداوند تعالى است و در روز قيامت نمى‌ترسند و غمگين و محزون نمى‌شوند.
٢٦٣- تكلم به سخن نيكو و رد كردن محتاج به وجه نيكو و عفو و گذشت از شخص محتاج در مقابل عمل نالايق نزد خداوند تعالى از تصدقى كه پشت سر آن اذيت و آزار باشد، بهتر است؛ خداوند تعالى از انفاقى كه توأم با اذيت و منت باشد، بى‌نياز است. و به عذاب كردن گنه كاران عجله كننده نيست.
٢٦٤- اى اهل ايمان: صدقات و احسان خويش را با منت و اذيت باطل نكنيد. كسى كه احسان و انفاق را براى ديدن خلق بدون رضاى خدا مى‌كند (تا مردم او را تعريف كنند، و بگويند كه چگونه شخص با سخاوتى است) عملش به سبب ريا نزد خداوند تعالى باطل است.
همين طور عمل شخصى كه صدقه داده و منت مى‌گذارد، نزد خداوند تعالى باطل است. اين قبيل مردم به خداوند تعالى و روز قيامت ايمان ندارند. آنهايى كه به خداوند تعالى ايمان آورده‌اند، بايد تمام اعمالشان محض رضاى خداوند تعالى باشد. زيرا مثل شخص رياكار از منتفع نشدن از انفاق، مثل سنگى است كه روى آن گرد و خاك بوده، قطرات درشت باران روى آن ريخته و آن را تميز بجا گذارد، هم چنان كه از اين گرد و خاك روى سنگ با وجود باران شديد نمى‌توان منفعت برداشت و از بين مى‌رود، همين طور اشخاص رياكار و يا صدقه دهندگان به اذيت و منت هم از عمل خود نمى‌توانند منتفع شوند، و عمل آنها نابود مى‌شود. اعمال اشخاص مذكوره كه خالصا محض رضاى خداوند تعالى انجام نگرفته، در دنيا ثوابى نداشته، نتيجه نمى‌برند. خداوند تعالى اشخاص كافر رياكار و صدقه دهندگان منت گذار را به طرف حق هدايت نمى‌كند (ذكر اين كلام در آخر آيه اشاره بر اين است كه صدقه دهندگان به اذيت و منت و رياكاران در حكم اشخاص كافر هستند).