٣٣- زمانى كه به خود مردم يا مال و اولادشان ضرر و مصيبتى رسيد آن وقت به طرف پروردگارشان متوجه شده براى دفع ضرر و مصيبت او را به دعا مى‌خوانند، بعد از طلب خدا همين كه خداوند تعالى از رحمت خود بر آنها چشانيد و آن ضرر و مصيبت را از آنها دفع نمود آن گاه (يا محمد) با وجود تفضل و كرامت خداوند تعالى فرقه‌اى از آنها دفع بلا و مصيبت را به واسطه‌اى نسبت داده آن را به پروردگارشان شريك قرار داده مشرك مى‌شوند.
٣٤- آيا ما به آنها نعمت عطا كرده ضرر و مصيبت را از آنها كشف نموديم تا به نعم اعطايى ما كفر ورزيده به ما شريك قرار دهند؟ از اين جهت بدانها نعمت نداده بوديم بلكه براى شكرگزارى به آنها نعمت داديم اما آنها كافر گشتند. اى كافران نعمت، از كفران نعمت شما و مشرك شدنتان به ما ضررى نمى‌رسد از آن نعم مدت كمى لذت ببريد به زودى وبال لذت بردن را چشيده گرفتار عذاب ما مى‌شويد.
٣٥- آيا ما به مشركين دليل و برهانى فرستاده‌ايم كه آن دليل تكلم (دلالت) مى‌كند كه شريك قرار دادن مشركين به ما صحيح و درست است؟ چنين دليلى از طرف ما فرستاده نشده پس چگونه به ما شريك قرار مى‌دهند؟.
٣٦- (يا محمد) زمانى كه به نوع بشر رحمتى (از وسعت رزق و يا صحت بدن) چشانيديم به آن رحمت (نعمت) شاد مى‌شوند، اما اگر به سبب اعمال خبيثه كه دستهاى ايشان پيش فرستاده بلا و مصيبتى به آنها برسد آن هنگام نااميد مى‌شوند.
٣٧- (يا محمد) آيا مردم نمى‌بينند كه خداوند تعالى براى هر كه بخواهد روزى را بسط داده فراوان مى‌كند و به هر كه بخواهد تنگ مى‌گيرد؟ پس براى چه مأيوس گشته به رحمت خداوند تعالى اميدوار نمى‌شوند؟ در حقيقت در اين (وسعت روزى براى بعضى و تنگى معيشت براى برخى) براى ايمان آورندگان به خداوند تعالى دليل و برهان قدرت و توحيد وى هست.
٣٨- (يا محمد) حق اشخاصى را كه در نسب به تو نزديكند (ارحام) و حق فقراء و درماندگان را (مسافرينى كه بين راه مخارجشان تمام شده است) از مال خود ادا كن. اداى حق اين اشخاص براى كسانى كه تقرب به خداوند تعالى را اراده كرده مقصودشان تحصيل رضاى او باشد بهتر است، و آنها البته نجات يافتگان هستند.
٣٩- هر مالى كه خوردن آن را به طريق ربا قصد كرده به مردم قرض بدهيد تا بر اموال مردم رباخوار بيفزائيد به آن مال نزد خداوند تعالى هرگز افزوده نمى‌شود، نزد خداوند تعالى مال حرام بى‌مقدار است؛ اما هر صدقه‌اى كه بنا به ملاحظه رضايت مقام احديت به مستحق بدهيد (يا محمد) صدقه دهندگان كسانى هستند كه به ثواب و دارايى خود افزون مى‌كنند.
٤٠- خداوند است كه شما را از عدم به وجود آورده بعد به شما روزى داده بعد شما را مى‌ميراند و بعد از آن دوباره شما را زنده مى‌كند اين اعمال مخصوص خداوند تعالى است غير از او هيچ فردى به اين چيزها قادر نيست آيا از شريكانى كه به خداوند تعالى قرار مى‌دهيد كسى هست كه از اعمال مذكور چيزى به عمل آورد؟
البته نيست. پس چرا چنين چيزهاى بى مقدار را به خداوند تعالى شريك قرار مى‌دهيد؟ خداوند تعالى پاك و منزه و بالاتر از آن چيزهايى است كه به او شريك قرار مى‌دهيد.
٤١- (يا محمد) به سبب عصيان و اعمالى (معاصى) كه مردم به دستهاى خويش كسب مى‌كنند در بر و بحر (بيابان و دريا) فساد پديدار شد (اما در صحرا به سبب كمى باران زراعات ناقص شده قحطى رخ مى‌دهد و يا گرانى شده از تجارت نفعى عايد نمى‌شود، در درياها نيز كشتيها غرق شده ثروتها نابود و از كسب و تجارت استفاده ممكن نمى‌گردد، موجبات اين امور در هر زمان اعمال صادره از بشر مى‌باشد) خداوند تعالى به سبب اعمال نوع بشر در معيشت آنها نقصان مى‌رساند تا عذاب و وبال بعضى از معاصى را در دنيا به آنها بچشاند بلكه از اعمال قبيحه و عصيان به خداوند تعالى برگشته توبه و انابه نموده به طرف خداوند تعالى رجوع كنند.