ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ٣٥٦ - ٢٩ سوره عنكبوت

مى‌رسد در حالى كه به آمدن آن روز آگاه نيستند.
٥٤- (يا محمد) تعجيل كرده از تو طلب عذاب مى‌كنند (مگر) اين كفار نمى‌بينند كه عذاب جهنم آنها را احاطه كرده تماما داخل عذاب هستند (يعنى علاوه از عذاب آخرت عذاب دنيا آنها را احاطه كرده مدتى نمى‌گذرد كه خداوند تعالى تو را به آنها مسلط و غالب نموده اسير و يا مقتول مى‌شوند (هميشه عذاب به جهنم نسبت داده مى‌شود عذاب دنيا هم از جهت شدت ضمن آيه شريفه به جهنم نسبت داده شده است).
٥٥- روز قيامت عذاب از بالا و زير پاها آنها را فرا مى‌گيرد، روز قيامت به مشركين و عاصيان مى‌گوييم سزاى اعمالى را كه در دنيا مرتكب شده‌ايد بچشيد و ببينيد آيا مانند تلذذ دنيا اينجا هم مى‌توانيد لذت ببريد؟
٥٦- اى بندگان مؤمن من، اگر براى شما در سرزمينى عبادت و ستايش من از خوف دشمنان دشوار گرديد آنجاها نمانيد از آنجا به محلهاى خاطر جمع مهاجرت كنيد زمين من وسيع است، مهاجرت كرده در جاهاى امن به من اطاعت كنيد.
٥٧- همه كس تلخى و مشقت مرگ را خواهد چشيد پس از آن براى ديدن جزاى اعمال به طرف ما باز خواهند گشت (پس بايد هر نفسى براى توشه آخرت عمل خيرى حاضر نمايد تا عوض آن از طرف خداوند تعالى جزاى خير يافته نجات پيدا كند).
٥٨- اشخاصى كه ايمان آورده عمل صالح بكنند البته آنها را در عمارات عالى بهشتى كه زير درختانش نهرها جارى است منزل دهيم، كه در آن زندگى ابدى كنند. چقدر پاداش نيك به نيكوكاران دهند.
٥٩- در بهشت اشخاصى خواهند بود كه به اذيت مشركين صبر كرده به پروردگارشان توكل كنند.
[توضيح: رسول خدا مسلمين مكه را امر به هجرت فرمود آنها از گرسنگى خوف كرده گفتند در ولايت غربت گذران براى ما سخت و ممكن نخواهد بود؟ اين آيه شريفه نازل شد. فرمايد:] ٦٠- بسيار از صاحبان نفس متحرك كه خداى را هست، بر روزى خود مالك نبوده نمى‌تواند آن را برگيرد؛ به شما و جميع صاحبان نفس روزى دهنده خداوند تعالى است آنچه را كه مى‌گوييد «در غربت چگونه گذران كنيم» خداوند تعالى شنيده و عالم است مى‌داند كه اين سخن را از جهت نفاق و يا از روى سادگى مى‌گوييد.
٦١- (يا محمد) اگر از اهل مكه سؤال كنى آيا خالق آسمانها و زمين كيست؟ و كيست كه آفتاب و ماه را مسخر كرده با نظام خاص هميشه حركت مى‌كنند؟ البته مى‌گويند خلق كننده آنها و مسخر كننده خداوند تعالى است. پس اهل مكه به كجا برگردانده شده به غير خدا عبادت مى‌كنند؟
٦٢- خداوند تعالى از بندگان خود براى هر كه خود بخواهد روزى را بسط مى‌دهد و براى هر كه خود بخواهد تنگ مى‌گيرد هيچ كس نمى‌تواند بر او اعتراض كند، در حقيقت خداوند تعالى به هر چيزى عالم است بنا به احوال بندگان به آنها روزى مى‌دهد.
٦٣- (يا محمد) اگر از اين مشركين سؤال كنى آيا كيست؟ كه از آسمان باران نازل مى‌كند و به سبب باران زمين را دوباره بعد از مرگ زنده كرده هر قسم علوفه و گلها از زمين خارج مى‌سازد؛ البته خواهند گفت خداوند تعالى است (يا محمد) همين كه مشركين اقرار كردند كه تمام نعمتها از خداوند تعالى است، آن وقت بگو حمد مى‌كنم به خداوند تعالى كه خودتان اقرار كرديد تمام نعم از ناحيه اوست بلكه اين مشركين سخنان خود را درك نكرده نمى‌فهمند زيرا اگر بفهمند بعد از اقرار، به خداوند تعالى شريك قرار نمى‌دهند.
٦٤- اين زندگى زود گذر و چند روزه دنيا نيست، مگر مانند بازيچه اطفال (همان طور كه بچه‌ها موقع جمع شدن خانه‌اى ساخته بعد از مدتى آن را خراب كرده مى‌روند اين چنين است زندگى دنيا، در اندك زمانى فانى مى‌شود عاقل كسى است كه مغرور دنيا نگشته پنج روز زندگى را به غفلت نگذراند و تا امكان دارد در حق ابناء ملت نيكى كند و در پيشرفت مصالح اجتماع كوشا گردد و از خود نام نيكى در جهان بگذارد) در حقيقت البته خانه زندگى جاويد خانه آخرت است هيچ وقت موت آنجا نخواهد بود كاش كافر و مشرك به اين مطلب عالم شده دنيا را بر آخرت اختيار نمى‌كردند.
٦٥- اين مشركين در شرك و عناد خود باقيند، از جمله عنادشان اين است زمانى كه مسافرت دريا مى‌كنند موقع سوار شدن به كشتى كه مبادا در دريا غرق شوند خداوند تعالى را مى‌خوانند گويا مانند مؤمنين دين خود را از براى خداى تعالى خالص كرده‌اند و ديگر به او شريك قرار نخواهند داد زمانى كه خداوند تعالى آنها را از دريا نجات داد و به محل امنى خارج نمود آن وقت مى‌بينى كه به حال شرك برگشته به خداوند تعالى شريك قرار مى‌دهند.
٦٦- (مشركين براى نجات و رفع خطر بايد به خداوند تعالى شكرگزار شده خالصا به او عبادت مى‌كردند) اما آنها پس از نجات به نعم اعطايى ما كافر شده و از دنيا بهره‌مند شوند، پس به زودى بعد از مرگ به عاقبت امر خود عالم شده پشيمان گردند.
٦٧- آيا كافران اهل مكه به اين نعمت خداوند تعالى شاكر نمى‌شوند كه ما براى آنها مكه را حرام و امانگاه قرار داده‌ايم، و آنها به سبب كعبه در مكه راحت و آسوده نشسته‌اند اما مردم در اطراف مكه با هم به جدال و نزاع مشغول بوده قتل و غارت مى‌كنند، آيا با وجود اين اهل مكه به بتهاى باطل ايمان آورده به نعم خداوند تعالى كافر مى‌شوند؟