٧- اشخاصى كه ايمان آورده عمل صالح انجام دهند، به سبب اعمال صالح گناهانشان را از ايشان ساقط و باطل مى‌كنيم، و البته بهتر و نيكوتر از عملشان به آنها جزا مى‌دهيم.
٨- (يا محمد) به انسان وصيت كرديم (يعنى امر و مقرر فرموديم) كه با پدر و مادر خود نيكى كرده به نحو نيكو و پسنديده، با آنان رفتار نمايد شما طايفه انسان بايد در هر امرى از پدر و مادر اطاعت كنند مگر درباره شرك به خداوند تعالى از اطاعت به پدر و مادر جايز نيست. اگر پدر و مادر با تو مجاهده كنند تا به من شريك قرار دهى چيزى را كه براى شريك بودن آن به من علم ندارى يعنى هيچ چيز براى شريك شدن من لايق و سزاوار نيست در اين مطلب هرگز اطاعت امر آنان نكن برگشت همه شما به سوى من است از من بترسيد به من شريك قرار ندهيد پس اعمالى را كه انجام داده‌ايد به شما خبر مى‌دهم و جزاى آن را به شما مى‌رسانم.
٩- آن كسانى كه ايمان آورده عمل صالح انجام دهند، البته آنها را در سلك صالحان داخل مى‌كنيم.
١٠- و بعضى مردم گويند ما به خدا ايمان آورديم، همين كه از دشمنان دين به او اذيت و آزارى رسيد فتنه و عذاب مردم را با عذاب خدا برابر قرار دهد (يعنى همان طور كه مؤمن از ترس عذاب خدا هيچ وقت از دين برنگشته كافر نمى‌شود بلكه خوف عذاب الهى آنها را از كفر به سوى ايمان برمى‌گرداند همچنين بعضى از مؤمنين سست رأى همين كه مردم به آنها اذيت و عذاب نمودند از خوف عذاب از ايمان برگشته داخل كفر مى‌شوند) (يا محمد) اگر از جانب خداوند تعالى فتح و دولتى به مسلمين برسد آن وقت منافقينى كه از دين برگشته‌اند به شما مى‌گويند ما تابع شما بوديم از دينمان برنگشته‌ايم به ما هم حصه‌اى از غنائم بدهيد آيا خداوند تعالى به اسرار قلبى و سخنان مخلوقات از خلق جهان عالمتر نيست؟ خداوند تعالى مى‌داند كه منافقين اين سخن را دروغ مى‌گويند تا در موقع جهاد به آنها حصه‌اى از غنائم جنگ بدهيد. (اين سوره در مكه نازل شده است خداوند تعالى ضمن اين آيه احوال منافقين را بعد از هجرت به مدينه به رسول خدا خبر مى‌دهد. و صدق اين خبر براى حقانيت رسول خدا دليل مى‌باشد).
١١- البته خداوند تعالى به مؤمنين كه از روى صداقت ايمان آورده‌اند عالم است و البته به اشخاص منافق نيز عالم است و مى‌داند كه چه قسم سخنان دروغ مى‌گويند.
١٢- اشخاص كافر به اشخاص مؤمن مى‌گويند بياييد از دين اسلام برگرديد و به طريقت و دين ما تابع شويد، (قيامت و حشر و ثواب و عذاب به طورى كه (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) مى‌گويد نيست و اگر هم باشد و معلوم شود كه شما به خطا رفتيد) بار خطاهاى شما را ما به دوش مى‌گيريم (اين سخن را بزرگان قريش به اشخاصى كه به رسول اكرم ايمان آورده بودند مى‌گفتند خداوند تعالى در جواب آنها فرمايد) نه! آنها از گناهان اشخاص ديگر هيچ چيز نمى‌توانند تحمل كنند در حقيقت آنها در گفته خود از دروغگويان هستند.
١٣- اشخاص مشركى كه اين سخنان را به مؤمنين مى‌گويند روز قيامت بار گناه خودشان را بردارند و غير از ضمانت گناهان مؤمنين بار گناهان اشخاصى را كه موجب ضلالتشان گشته‌اند توأم با گناهان خودشان برگيرند و البته كفار از سخنانى كه به خداوند تعالى افترا مى‌بستند روز قيامت سؤال خواهند شد.
١٤- (بعد از اين خداوند تعالى براى تسلى پيغمبر خود (حضرت محمد صلعم) قصص بعضى از انبياء را بيان نموده فرمايد) حقيقتا ما نوح را به قوم خودش پيغمبر فرستاديم (آنچه از آيه شريفه مستفاد مى‌شود حضرت نوح علاوه از قوم و جماعت خود به جماعت ديگرى مبعوث نشده و مأمور دعوت ديگران نبوده است بنا بر اين طوفان نوح در همان سرزمين حادث شده و فقط قوم نوح هلاك گشته‌اند سخنان اهل تفسير و يا تاريخ كه نوشته‌اند «جميع دنيا را آب گرفته و مخلوق كره ارض تماما غرق شده هلاك گشته‌اند» بى مأخذ و مخالف قرآن است ولى از انبياء حضرت ابراهيم و حضرت محمد صلّى اللَّه عليه و آله، براى ارشاد جهانيان مبعوث شده‌اند) نوح ميان قوم خود هزار سال پنجاه سال كم (يعنى ٩٥٠ سال) مكث و توقف نمود آنها را دعوت نمود در آن مدت جماعت قليل به او ايمان آوردند (موقع سوار شدن به كشتى فرزندان نوح و ايمان آورندگانش جمعا هشتاد نفر بودند) قوم نوح ايمان نياورده و چون همه مشرك ستمگر بودند گرفتار طوفان شده هلاك شدند.