مستحق را از مال خود ادا كن (يعنى اقرباى فقير در مال و ثروت اشخاص غنى حق واجب دارند بايد ثروتمندان به آنها اعانت كنند و نگذارند گرسنه مانده ضايع گردند) همچنين حق فقرا و ابن سبيل را از اموالتان بپردازيد (يعنى آنها هم در اموال شما اغنيا حقى دارند بايد به آنها كمك كنيد) اى شخصى غنى هيچ وقت مال خود را در راه معصيت و يا در مقام فخر و غرور و ريا مصرف نكن.
٢٧- در حقيقت اشخاصى كه مال خود را در راه معصيت يا مقام فخر و غرور و ريا صرف كنند در شر و خبائث، برادران شيطانند اين را هم بدانيد كه شيطان به پروردگار خود خداوند تعالى كافر شده از اطاعت او خارج گشته است اطاعت به چنين شخصى، شريك شدن در عمل او و برادرى با او عمل دور از عقل است و صاحبان اين عمل از رديف عقلا خارج بوده به سفها ملحق مى‌شوند.
٢٨- اگر قوم و اقربا يا ابن سبيل و مسكين از تو چيزى طلب كردند لكن چيزى نزد تو حاضر نبود آن وقت تو از آنها روگردانى به اين اميد كه از فضل و رحمت پروردگارت به تو روزى برسد آن وقت به آنها عطا كنى پس به گفتار نرم و خوش و زبان شيرين به آنها پاسخ بده و آنها را اميدوار به رحمت خدا بكن تا قلبشان از تو شكسته نشود.
٢٩- اى شخص ثروتمند دست خود را به گردن خود مبند (چنان كه دست شخص اسير را به گردنش مى‌بندند) تا بخل ورزيده از مال خود حبه و دينارى در راه خداوند تعالى به اشخاص مذكور (فقير، اقرباء، مسكين) و يا غير آنها و يا در مصالح مسلمين انفاق و احسان نكنى بخل عمل شيطان است البته ترك كن، در انفاق و احسان هم دست خود را تمام مگشاى كه تمام ثروت و مال را بذل كرده انفاق و احسان نمايى و خود محتاج شده سربار اجتماع گشته مجبور به سؤال از ديگران شوى (اين عمل نيز قبيح است اين را هم ترك بكن) بعد از انفاق تمام مال، نزد خداوند تعالى مذموم و مطرود شوى (زيرا خداوند تعالى شخص مسرف را دوست نمى‌دارد) خود نيز فقير و بى‌چيز در گوشه‌اى نشسته و هيچ خير و نفعى از وجود تو حاصل نشود.
٣٠- (يا محمد) در حقيقت پروردگار تو، به هر كه خود خواهد روزى را بسط داده گشاده مى‌گرداند و به هر كه خود خواهد تنگ مى‌سازد، از روى حكمت و بنا به مصلحت به يكى زياد و به ديگرى روزى كم مى‌دهد روزى به يد قدرت الهى است تو نمى‌توانى به يكى روزى زياد يا كم بدهى. خداوند تعالى به احوال تمام بندگان عالم است بنا به مصلحت هر شخصى به او روزى مى‌دهد (اگر چه همه مردم در دنيا مى‌گويند مصلحت من دولتمند شدن است ولى خداوند تعالى به عاقبت امور و مصلحت بندگان بيشتر از خودشان داناست از اين جهت روزيها را متفاوت به خلق عطا مى‌فرمايد).
٣١- فرزندان خودتان را از ترس فقر و گرسنگى به قتل نرسانيد (در زمان جاهليت بعضى از اعراب دختران خود را به جهت فقر و يا عار بار آوردن به قتل مى‌رساندند خداوند تعالى آنها را از اين عمل قبيح نهى مى‌فرمايد) روزى دهنده آنها (دختران) و شما ما هستيم به چه جهت آنها را به قتل مى‌رسانيد. در حقيقت كشتن ايشان گناه كبيره است خداوند تعالى از شما مؤاخذه مى‌كند.
٣٢- و هرگز به عمل زنا نزديك نشويد كه كار بسيار زشت و راهى بسيار ناپسند است غير از طريقه مقرره شريعت اسلامى درباره ازدواج به طريق ديگر به زنان نزديك نشده زنا نكنيد زنا باعث فسادهاى بزرگ بوده نسل را ضايع و اولاد را فاسد مى‌سازد به حقيقت زنا عمل بى‌نهايت قبيح بوده و راهى بسيار زشت است، و پسنديده نيست كه طريق شريعت را رها ساخته به راه خلاف تابع شده به چنين عمل قبيحى مرتكب شويد.
٣٣- آن نفسى را كه خداوند تعالى به قتل رساندنش را حرام فرموده جز به حكم حق و عدالت به قتل نرسانيد (در چند مورد قتل نفس جايز است اول قصاص در برابر قتل نفس، دوم قتل مرتد فطرى كه از دين اسلام خارج شود، سوم در موقع ثبوت لواط، چهارم در موقع زناى محصن و محصنه، يعنى مرد زن دار يا زن شوهردار مرتكب زنا شود، در اين مقام‌ها و ساير مواردى كه در شرع است قتل نفس جايز و حق است در غير اين موارد قتل نفس به عمد و قصد حرام است توبه مرتكب قبول نشده در آخرت در عذاب ابدى خواهد بود) هر كه را به ظلم به قتل برسانند ما به ولى مقتول نسبت به قاتل تسلط قرار داده‌ايم اگر بخواهد ديه مى‌گيرد و يا ديه را بخشيده از او مى‌گذرد و يا اين كه قاتل را به قصاص مقتول به قتل مى‌رساند. اما ولى هم در قتل اسراف نكند غير قاتل و يا بيشتر از يك نفر را به قتل نرساند (در برابر يك نفر مقتول فقط بايد يك نفر را به قتل رسانيد) در حقيقت خداوند تعالى به ولى مقتول كمك شده به او اختيار داده تا قصاص بگيرد آن هم بايد به حكم خداوند تعالى اطاعت نموده غير از قاتل، ديگرى را به قتل نرساند.
٣٤- به مال يتيمان نزديك مشويد و در آن هيچ تصرف نكنيد مگر به وجه پسنديده و خوب كه نيكوتر است، مال آنها را حفظ كرده و به سبب تجارت آن را افزايش دهيد، در اين وقت حفظ مال يتيم لازم است، تا اين كه يتيم به كمال عقل برسد و داراى رشد كامل و عقل كافى باشد (يعنى طريقه تصرف مال خود را بفهمد و مال خود را ضايع نسازد) يتيم تا رسيدن به حد رشد از تصرف مال خود ممنوع است همين كه به حد رشد رسيد آن وقت براى تصرف مالش رخصت داده مى‌شود) به عهدى كه با خداوند تعالى كرده‌ايد وفا نمائيد (خداوند تعالى عقل شريف را به شما عطا فرموده به اقتضاى آن بايد به خداوند تعالى معرفت رسانيده موحد باشيد) در حقيقت‌