٢٥- آن درخت، ميوه خوب و گواراى خود را هر زمان به اذن رب خود خداوند تعالى مى‌دهد، اين درخت همان طور كه فايد دهنده است منفعت كلمه توحيد (لا اله الا اللَّه) هم تمام ناشدنى است.
خداوند تعالى براى مردم مثل‌هايى ذكر مى‌كند بلكه به سبب آن امثال متذكر شده به معانى دقت كرده به توحيد خداوند تعالى راه يابند.
٢٦- مثل كلمه زشت و خبيث (كلمه شرك به خدا و كفر به خالق يكتا) مثل درخت خبيثى است كه داراى هيچ ميوه نشده اصل و ريشه آن از زمين قطع گشته براى آن در زمين مقر و ثبات نباشد (چنان كه از اين درخت فاقد ميوه و بى‌قرار و غير ثابت، نمى‌توان بهره‌مند شد. از كلمه شرك كفر هم كه بى‌اصل و غير محكم است نمى‌توان منتفع گرديد بلكه صاحبش را به طرف عذاب هميشگى كشانيده به هلاكت مى‌رساند.)
٢٧- خداوند تعالى مؤمنين را به دليل و برهان محكم ثابت و برقرار مى‌سازد، مؤمنين در دنيا در توحيد خود ثابت و برقرار بوده، از عقيده خود عدول نمى‌كنند و در آخرت نيز حضور پروردگار موقع شهادت به توحيد با قلب محكم و عقيده ثابت نزد اهل محشر شهادت مى‌دهند، خداوند تعالى امور موافق حكمت و مصلحت را عمل مى‌آورد و هيچ كس نمى‌تواند از او ممانعت نمايد.
٢٨- (يا محمد) مگر آن كسان (رؤساى اهل مكه را) نديدى كه چگونه شكرگزارى به نعمت اعطايى خداوند تعالى را تغيير داده و عوض آن (شكر گزارى) كافر گشتند، (خداوند تعالى اهل مكه را در حرم خود ساكن فرموده در حرم خود حاجب و دربان قرار داد و از خودشان (محمد صلّى اللَّه عليه و آله) را به آنها پيغمبر فرستاد به جاى شكرگزارى بر اين نعمتها كافر شدند) آن رؤسا علاوه بر عذاب انداختن خودشان قوم و جماعات خويش را هم به سراى هلاكت فرود آوردند.
٢٩- آن خانه عذاب، جهنم است كه براى معذب شدن آنها داخل خواهند شد، جهنم چه جاى بد و آرامگاه بدى است.
٣٠- اين مشركين براى خداوند تعالى شريكانى از بتها قرار داده‌اند تا سايرين را هم از راه خداوند تعالى به ضلالت اندازند و آنها را به طرف شرك بياورند، بگو به آنها (يا محمد) بهره خودتان را چند روزى برخوردار شويد و دو سه روزى بدين نوع در حيات دنيا باقى بمانيد، در حقيقت پس از كوچ از دنيا بازگشت و سير شما آتش جهنم خواهد بود براى شما از آنجا نجات يافتن ميسر نخواهد بود.
٣١- (يا محمد) به بندگان ايمان آورنده من بگو نماز را در اوقات معينه به جاى آورده ترك نكنند، و از روزيهايى كه ما به آنها داده‌ايم در راه خداوند تعالى در نهان و آشكار انفاق كنند قبل از رسيدن روزى كه (روز قيامت) در آن روز خريد و فروش نباشد و دوستى به كار نيايد (در دنيا اگر كسى مال خود را در داد و ستد و يا به تقاضاى دوستى بذل كند ممكن است كه از عوض آن متمتع شود ولى در آخرت داد و ستدى نيست كه شخص از آن فايده برد اگر شخص در دنيا براى رضاى پروردگار مال خود را انفاق و احسان كند آن روز كه داد و ستدى و ملاحظه دوستى نيست عوضش به وى عايد خواهد شد).
٣٢- خداوند تعالى آسمانها و زمين را خلق نمود، بعد از طرف آسمان باران نازل نمود، به سبب آن براى شما انواع ميوه‌ها جهت روزى پديد آورد، و خداوند تعالى به سبب اعطاى عقل، كشتى‌ها را مسخر شما نمود، (به كمك عقلى كه خداوند تعالى عطا فرموده كشتيها درست كرده به آب انداختيد) تا اين كه به امر خداوند تعالى در درياها به حركت آمده امر تجارت (و ارتباط) شما به نحو سهل انجام گيرد و براى شما نهرهايى را كه روى زمين جاى مى‌شود مسخر نمود؟ تا به واسطه آن نهرها امور زراعات را به اتمام رسانيد،
٣٣- و نيز خداوند تعالى آفتاب و ماه را مسخر شما نمود، آفتاب و ماه موافق مصلحت مردم روى عادت معين تا آخر عمرشان در گردش بوده روى زمين را منور ساخته و به جميع حيوانات و نباتات و جمادات اثر خود را مى‌بخشند. براى شما شبانه روز را مسخر نمود تا شبها استراحت نموده و روزها به امر معاش مشغول باشيد.