ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٨٠ - ١٠ سوره يونس

٢١- و چون به اهل مكه رحمت خود را بعد از رسيدن بلا و مصيبت چشانيديم (يعنى بعد از هفت سال قحطى به آنها باران فرستاديم) در اين حال كه بعد از بلا به آنها رحمت فرستاديم ناگهان مى‌بينى (كه يا محمد) در قلب آنها در حق آيات ما مكر و حيله پنهانى هست، بگو به آنها خداوند تعالى در مقابل مكر و حيله شما به سرعت تدبير تواند كرد قبل از اين كه بتوانيد فكر كنيد كه به چه قسم نور اسلام را خاموش ساخته و دين اسلام را پايمال كنيد خداوند تعالى به شما تدبير عذاب كرده لا محاله آن را به شما خواهد رسانيد (چنان كه در غزوه بدر رسانيد) ملائكه اعزامى از طرف ما مكر و حيله شما را نوشته حفظ مى‌كنند.
٢٢- اوست (خداوند تعالى) كه به قدرت كامله خود شما را در بيابان و دريا سير مى‌دهد (خداوند تعالى) براى شما هر گونه سبب‌ها را مهيا نموده است تا در بيابان و دريا سير كرده كسب معاش نمائيد، تا اين كه در زمان سير داخل كشتى در دريا شديد، آن وقت كشتى‌ها با سواران در دريا به حركت باد موافق جارى شدند در حالى كه سواران در كشتى به سبب حركت باد شادمان شدند آن وقت در مقابل آن باد پاك نشاط آور، باد شديد و محكمى وزيده و آن باد پاك موافق مقصود را برگردانيده و آنها را از رسيدن به مقصود مانع شد، و از حركت باد شديد از هر طرف تلاطم و موج دريا آنها را احاطه كرد، ظن نمودند كه در حقيقت مرگ آنها را احاطه كرده و همه هلاك خواهند گشت، در آن حال به اخلاص دين و ايمان خودشان خداوند تعالى را خوانده دعا كرده، چنين گفتند اى پروردگار ما اگر ما را از اين بلا نجات دهى البته از بندگان شاكر تو مى‌شويم زيرا ما را از چنين بلاى بزرگى نجات دادى و نعمت حيات را از ما قطع نفرمودى.
٢٣- همين كه خداوند تعالى دعاى آنها را مستجاب كرده آنها را از دريا نجات داد، باز همانها را (يا محمد) مى‌بينى كه به ظلم و غير حقانيت روى زمين فساد كرده به خلاف ما انزل اللَّه مرتكب مى‌شوند، اى طايفه انسان در حقيقت فساد و ظلم كردن شما به امثال خودتان به ضرر شما است و بهره‌اى از متاع فانى دنياست، شما آن را منفعت به حساب مى‌آوريد ولى جزاى آن روز آخرت به شما خواهد رسيد بعد از ظلم كردن در دنيا بازگشت شما (بعد از مرگ) به طرف ما خواهد بود آن وقت آن فساد و ظلمى را كه در دنيا به عمل آورديد به شما خبر داده جزاى آن را به شما مى‌رسانيم.
٢٤- در حقيقت مثل حيات دنيا، مانند آبى است كه ما آن را از آسمان فرستاده باشيم، كه با آن آب گياهان زمين مخلوط و درهم شده به وسيله آن نمو بكنند، و آن گياهان مأكول حيوانات و انسانها باشند، تا وقتى كه زمين رونق و تر تازگى را به سبب نمو گياهان فراگرفت و به وجود انواع و اقسام گلها و شكوفه‌ها مزين شده به صورت نيكو آراسته شد، اهل آن زمين گمان برند كه به جمع كردن انواع و اقسام ميوه‌جات و زراعت‌ها موفق و به منفعت برداشتن از آنها قادر خواهند بود، ناگهان به سبب عصيان آنها امر ما شب يا روز به موجودات زمين آمده و آفتى از آسمان فرستاده همه آنها را فنا مى‌سازيم، تمام موجودات زمين را چيده و دروده مى‌كنيم گوييا كه چيزى روى زمين نروئيده و نيامده، اين چنين آيات خود را درباره حيات دنيا براى جماعتى كه عاقل شده و در آيات الهى فكر كنند تفصيل داده و بيان مى‌كنيم.
٢٥- خداوند تعالى همه خلق را به سر منزل سعادت و سلامت (جنت) دعوت مى‌كند و هر كه را مى‌خواهد (به لطف خاص) به طرف راه مستقيم هدايت فرموده توفيق مى‌دهد (خداوند تعالى نمى‌خواهد مگر صاحبان اعمال نيكو را).
٢٦- براى صاحبان اعمال نيكو و پسنديده اجر و ثواب نيكو و پسنديده آماده است به علاوه خداوند تعالى تفضلا اجر و ثواب افزونتر از عمل مى‌دهد؛ چهره صاحبان مال نيكو را گردى كه در آن ذلت و علامت شكستگى باشد روز قيامت نمى‌گيرد آنها اهل جنتند و آنها پايدار در جنت خواهند بود.
٢٧- اشخاصى كه گناهان كسب كرده به خداوند تعالى عاصى شوند به آنها به مثل گناهان جزا داده مى‌شود. (خداوند تعالى با گناهكاران از روى عدالت رفتار كرده به يك گناه يك جزا داده مى‌شود ولى براى ثواب كاران از روى رحمت و تفضل به يك ثواب بيشتر از يك بلكه بى‌شمار اجر و ثواب مى‌دهد) روز قيامت گناهكاران را ذلت و شكست مى‌گيرد، براى آنها حافظ و نگهدارنده از عذاب خداوند تعالى پيدا نمى‌شود، گويا به پاره‌اى از ظلمت شب چهره آنها را پوشانيده است (صفت اهل جهنم اين است كه چهره‌شان مانند شب تيره سياه مى‌شود) آنها اهل جهنمند و خودشان هميشه در جهنم خواهند بود.
٢٨- روز قيامت مخلوق را يك جا جمع مى‌كنيم، بعد به مشركين مى‌گوييم، بر جاى خود بايستيد و ببينيد كه به شما و شركايتان چه خواهد شد؛ بين آنها و شركايشان جدايى انداخته از يكديگر دور مى‌كنيم، روز قيامت شركا به مشركين مى‌گويند شما به ما عبادت نمى‌كرديد بلكه به شيطان عبادت مى‌نموديد (اطاعت از نفس اماره و شيطان براى شريك قرار دادن به خداوند تعالى در حكم عبادت به شيطان مى‌باشد).
٢٩- (باز معبودان كه آنها را به خداوند تعالى شريك قرار مى‌دادند به مشركين مى‌گويند:) شهادت خداوند تعالى بين ما و شما بر اين كه ما عالم به عبادت شما نبوديم كفايت مى‌كند، در حقيقت از عبادت شما ما غافل بوده‌ايم.