ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٨ - ٢ سوره بقره

١٢٧- به نظر بيار يا محمد زمانى را كه ابراهيم عليه السلام با كمك فرزندش اسماعيل بناى كعبه را بالا مى‌برد اين دعا را كرده مى‌گفت:
پروردگارا اين خدمت را از ما قبول كن در حقيقت دعاى ما را شنيده و به قلب و نيّت ما عالمى كه اين عمل را محض تو به اتمام رسانده از كس ديگر تمناى اجر و مزد نداريم.
١٢٨- پروردگارا ما را (پدر و پسر) تسليم و مطيع خود قرار ده و جماعتى از اولاد ما را در عبادت خود خالص قرار بده و براى ما اعمال حج را تعليم بده كه چه قسم حج را به عمل بياوريم و به اتمام برسانيم و توبه ما را قبول كن در حقيقت توبه پذير و رحم كننده تويى.
١٢٩- پروردگارا از ميان مردم مكه پيغمبرى بفرست تا آيات و احكام تو را به اهل مكه برساند، و كتاب و حكمتى را كه از طرف تو رسيده به مردم مكه تعليم دهد، و از صفات خبيثه و شرك آنها را پاك سازد، در حقيقت به جميع مخلوقات غالب تويى و هر عمل از تو از روى حكمت صادر مى‌شود.
[توضيح: چون دين و ملت اسلام همان دين و ملت ابراهيم مى‌باشد از اين جهت خداوند تعالى ضمن آيه زير يهوديانى را كه از دين اسلام اعراض كرده‌اند مذمت فرموده است كه به چه جهت يهوديان از ملت ابراهيم كنار شده به محمد صلّى اللَّه عليه و آله ايمان نمى‌آورند؟ و حال آن كه مى‌گويند ما اولاد ابراهيم هستيم اين عمل صادر نمى‌شود مگر از شخصى كه سفيه باشد و خود را در سلك سفها قرار دهد.] ١٣٠- كيست آن شخصى كه از ملت ابراهيم بر كنار شده و اعراض نمايد (البته هيچ كس بر كنار نمى‌شود) مگر شخصى كه نفس خود را ذليل و حقير كرده، خود را از جرگه عقلا خارج ساخته، در سلك جهال داخل شود (چگونه شخصى از ملت ابراهيم عليه السلام كنار مى‌شود) و حال آن كه حقيقتا ما او را (ابراهيم را) در دنيا از نوع بشر اختيار كرده خليل خود قرار داده‌ايم، و در حقيقت ابراهيم در آخرت هم از شايستگان است (از اشخاصى است كه در قيامت شايسته هر مقامى هست و به صلاحيت او شهادت داده مى‌شود) پس خروج از طريقه شخصى كه خير دنيا و آخرت در او جمع باشد، سفاهت مى‌باشد به چه جهت يهوديان از طريقه ابراهيم كه دين اسلام است، بركنار مى‌شوند و حال آن كه خود را عاقل حساب مى‌كنند.
١٣١- اختيار ابراهيم از بين مردم از اين جهت بود كه خداوند تعالى به او گفت مسلم باش و خدا را اطاعت كن (مراد از گفته خداوند تعالى به ابراهيم ممكن است به وحى و لفظ و تكلم باشد، و ممكن است با دلائل عقلى باشد كه به وسيله آن مى‌توان به توحيد معرفت رساند و موحّد گرديد، حضرت ابراهيم با مراجعه به عقل شريف و دلايل عقلى موحّد شده) ابراهيم عليه السلام در جواب خدا گفت: به پروردگار عالميان تسليم شدم.
١٣٢- بعد از اين كه حضرت ابراهيم خودش به فرمان خداوند تعالى گردن نهاد و موحد شد، اسلام و تسليم را به فرزندان خويش وصيت فرمود. همچنين يعقوب نيز دين اسلام را به فرزندان خود، وصيت نمود، ابراهيم و يعقوب به فرزندان خود گفتند: اى فرزندان، در حقيقت خداوند تعالى دين اسلام را كه از جميع اديان برگزيده شده، براى شما اختيار كرد، پس تا دم مرگ در دين اسلام ثابت و برقرار باشيد كه در حال اسلام شما را مرگ دريابد.
١٣٣- اى جماعت يهود! شما كه مى‌گوئيد پيغمبران گذشته، يهودى بوده‌اند و عزير را فرزند خدا دانسته‌اند. اين ادعاى باطلى است، زيرا شما در آن وقت كه يعقوب عليه السّلام در حال موت بود، كجا بوديد؟ آيا حاضر بوديد، هنگامى كه به فرزندان خود گفت: بعد از من به چه چيز عبادت خواهيد كرد؟ پسران يعقوب گفتند: عبادت مى‌كنيم به خداى تو و به خداى پدران تو، ابراهيم و اسماعيل و اسحاق خداوند يكتا را؛ و ما او را مطيعيم (اى جماعت يهود اگر چه در موقع وصيت يعقوب شما حاضر نبوديد، ولى پدران شما بودند و به وسيله آنها اين وصيت به شما رسيده است كه توصيه به يهوديت نكردند. پس به چه جهت ادعاى باطل كرده يهودى بودن را به انبياء نسبت مى‌دهيد و مى‌گوئيد انبياء همه يهودى بودند).
١٣٤- ابراهيم و يعقوب و اولاد آنها امتى بودند كه قبل از شما گذشته‌اند، هر عمل خيرى كه آنها انجام داده بودند، به آنها فايده مى‌دهد و به شما هم اى طايفه يهود! هر عمل خيرى انجام دهيد، همان نتيجه خواهد داد.
اولاد پيغمبر شدن به شما فايده نمى‌دهد، اعمال گذشتگان را از شما نخواهند پرسيد، اگر آنها هم عمل بدى كرده باشند، به شما ضرر نداشته، شما فقط مسئول اعمال خودتان خواهيد بود.